სახარებაჲ იოვანესი 11:3

...11,32).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: უმჴურვალეს იყო ესე უფროჲს დისა თჳსისა, რამეთუ არცა ერსა მას დაერიდა, არცა იჭუსა, რომელი აქუნდა მათ ქრისტესთჳს, რამეთუ რომელნიმე მტერთა მისთაგანნი იყვნეს უკეთურნი, რომელნიცა იტყოდეს, ვითარმედ: „არამცა ეძლოა ამას, რომელმან აღუხილნა თუალნი ბრმასა, ყოფად რაჲმე, რაჲთამცა ესეცა არა მოკუდა?“ (იოან. 11,37) არამედ მან ყოველივე კაცობრივი საქმჱ განიოტა და ერთსა ოდენ საქმესა ეძიებდა - პატივსა უფლისასა. და ჰრქუა მას: „უფალო, უკუეთუმცა აქა იყავ, არამცა მომკუდარ იყო ძმაჲ იგი ჩემი“ (11,32). ხოლო რაჲ არს, რომელ უფალმან მას არარაჲ ჰრქუა, ვითარ-იგი პირველ დასა მისსა? ამისთჳს, რამეთუ ერი ფრიად იყო მუნ, და არა ესევითართა სიტყუათა ჟამი იყო. არამედ იწყებს დამდაბლებად და კაცობრივისა ბუნებისა ჩუენებად, და დიდსა საქმესა არას უჩუენებდა, არამედ მუნ ენება მიყვანებად, რაჲ-თამცა მუნ უჩუენა ერთა მათ დიდი იგი სასწაული, რამეთუ არღა ფრიად ექმნა ესრეთ დიდი, რომლისაგან ფრიადი სარგებელი მიეცემოდა ერსა. ამისთჳსცა მრავალნი მიიყვანნა მუნ მოწამენი მის საქმისანი დამდაბლებითა თჳსითა, რამეთუ ამისთჳს იწყო ესრეთ კაცობრივთა საქმეთა ქმნად, რაჲთამცა შეუდგეს მას და არა განეშორნეს. და გამოაცხადებს კაცობრივსა ბუნებასა თჳსსა, რამეთუ ცრემლოის, და მერმე შეჰრისხნა გლოვასა მას,...

...ისათჳს, ხოლო მან იჴმარა იგი დიდებად ღმრთისა.

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და ესე რაჲ თქუა, დაადგრა ადგილსა მას ორ დღე“ (11,6).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: რაჲსათჳს დაადგრა? ამისთჳს, რაჲთა მოკუდეს და დაეფლას, რაჲთა ვერვინ თქუას, თუ: არა მკუდრეთით აღადგინა იგი. ამისთჳსცა ესეოდენ დაადგრა, ვიდრემდის თქუეს, ვითარმედ: „ყარს“. (შდრ. იოან. 11,39)

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და ამისა შემდგომად ჰრქუა მოწაფეთა მისთა: გუალეთ, კუალად წარვიდეთ ჰურიასტანდ“ (11,7).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: რაჲსათჳს არასადა განეზრახა მათდა და აწ განაზრახებს? ამისთჳს, რამეთუ ეშინოდა მათ ფრიად, და რაჲთა არა უცნაურად წარვიდეს მუნ და იგინი შეძრწუნდენ, ამისთჳს განაზრახებს.

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ჰრქუეს მას მოწაფეთა: რაბი, აწღა გეძიებდეს შენ ჰურიანი ქვისა დაკრებად“ (11,8).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: რამეთუ ეშინოდა მისთჳსცა, არამედ უფროჲსად თავთა თჳსთათჳს. ხოლო იხილე, ვითარ განამჴნობს მათ ქრისტე:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „არა ათორმეტნი ჟამნი არიანა დღისანი? უკუეთუ ვინ ვიდოდის დღესა, არა წარსცეს ფერჴი, რამეთუ ჰხედავს ნათელსა ამის სოფლისასა“ (11,9).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ანუ ამას იტყჳს, ვითარმედ: რომელსა არა ექმნას ბოროტი, იგი ნათელსა შინა ვალს და არა ეშინის ბოროტისაგან; და ეგრეთვე ჩუენდა არა ჯერ-არს შიში, რამეთუ არაჲ ბოროტი მიქ...

...ვებსა? უკუეთუ რომელ-იგი ზემო თქუა, ვითარმედ: „დღისა მისთჳს არავინ უწყის“, და იტყჳ, თუ: ძე უმეცარ არს დღესა მას, აწ აქა რაჲ სთქუა, რომელ-ესე იტყჳს: „ვინ-მე არს მონაჲ იგი“? ნუუკუე სთქუა, თუ ამასცა უმეცარ არსა? ნუ იყოფინ! ამას არცა თუ სრულიად განცჳბრებულნი იტყჳან. ანუ ოდეს-იგი იტყოდა ლაზარესთჳს, „სადა დასდევითო“; (იოან. 11,34) და კუალად მამისათჳსცა იპოვებიან ესევითარნი სიტყუანი, რამეთუ მან თქუა: „ადამ, სადა ხარო“; (დაბ. 3,9) და კუალად იტყჳს: „ღაღადებაჲ სოდომისაჲ და გომორისაჲ განმრავლებულ არს, და ცოდვანი მათნი განმრავლებულ არიან. გარდავიდე და ვიხილო, უკუეთუ ღაღადებისაებრ მა-თისა, რომელ მოიწევის ჩემდა, ეგრეთ აღესრულებიან, უკუეთუ არა, რაჲთა ვცნა“; (დაბ. 18,20-21) და სახარებასა შინა იტყჳს: „რაჲ ვყო? მივავლინო ძე ჩემი საყუარელი, ვინ იცის, შეიკდიმონ“. (ლუკ. 20,13)

ესე ყოველნი სიტყუანი უმეცრებასა გამოსახვენ, არამედ არარას უმეცარ იყო, გარნა განგებულებითა შუენიერითა იქმოდა. ადამსა ჰრქუა: „სადა ხარ?“ რაჲთა მისცეს მას ადგილი გულისხმის-ყოფად ცთომისა თჳსისა და აღსაარებად.

ხოლო სოდომელთათჳს ესრეთ განაწესა სიტყუაჲ იგი, რაჲთა გუასწაოს ჩუენ არა მიცემად გა...

...და ურწმუნოებაჲ ჰურიათაჲ აურაცხელ იყო და მრავალგზის შემდგომად ქმნისა სასწაულთაჲსა არაქმნასა სწამებდიან, ამისთჳს წინაჲთვე განგებულებით იქმნებოდა დამტკიცებაჲ სიკუდილისაჲ მის, რაჲთა ვერვინ თქუას, თუ: არა მომკუდარ იყო. ეგრეთვე ლაზარეს ზე იქმნა; ჰრქუა მათ: „სადა დასდევით იგი?“ რაჲთა მათ თჳთ თქუან: „მოვედ და იხილე“; (იოან. 11,34) და კუალად ჰრქუეს: „ყროდისღა, რამეთუ მეოთხე დღე არს“; (იოან. 11,39) და ვერ უძლონ მერმე თქუმად, თუ: არა მკუდარი აღადგინა. ეგრეთვე აქა ყოვლით კერძო დაემტკიცა და საცნაურ იქმნა სიკუდილი ყრმისაჲ მის, რაჲთა ყოველთავე ცნან ძალი საკჳრველებისაჲ მის. ამისთჳსცა, ხედვიდეს რაჲ მშობელნი მისნი, „უპყრა ჴელიო და აღადგინა ქალი იგი“. (მათ. 9,25) არა თუ სხუაჲ მისცა სული, არამედ იგივე, რომელი განსრულ იყო მისგან, მოაქცია და, ვითარცა მძინარე, განაღჳძა, რამეთუ ყოველივე ადვილ არს მის წინაშე.

„და უბრძანა, რაჲთა სცენ მას ჭამადი“, (ლუკ. 8,55) რაჲთა ვერვინ მოიგონოს, თუ უცნებაჲ არს საქმე იგი. და არა თავადმან მისცა, არამედ მათ უბრძანა მიცემად, ვითარცა ლაზარეს ზე ჰრქუა მათ: „განჴსენით ეგე და უტევეთ, ვიდოდის“; (იოან. 11,44)...