...ის რიცხვის შემდეგ, მოგვითხრო ადამიანთა მანკიერებისკენ ძლიერი მისწრაფების შესახებ, როგორ „შეყოფილ არს მომგონებელობაჲ კაცისა მოსწრაფებით ბოროტთა და სიჭაბუკითგან მისით" (), რის გამოც ღმერთმა ბრძანა: „არა დაადგრეს სული ჩემი კაცთა ამათ შორის... ყოფისათჳს მათისა ჴორც" (), ამ სიტყვებით მათ თავისი დიდი რისხვის წინასწარ აცნობებდა. შემდეგ, რათა მათ სინანულისა და რისხვის თავიდან აცილებისთვის საკმარისი დრო მიეცა, ამბობს: „იყვნენ ასოც წელ", ესე იგი, ხუთასი წლის შემდეგაც მოვითმენ, რადგან ეს მართალი ხუთასი წლის განმავლობაში არ წყვეტდა ყველას შეგონებას თავისი სახელითვე, და, მხოლოდ ისურვებდნენ მოსმენას, ურჩევდა ცოდვას მოშორებოდნენ და სათნოებისკენ მიქცეულიყვნენ. ამის მიუხედავად, ამბობს ღმერთი, ახლაც კიდევ ასოცი წლის მოთმინებას აღვუთქვამ, რათა ეს დრო ჯეროვნად გამოიყენონ, უკეთურებას განშორდნენ და სიკეთის კეთება დაიწყონ. თუმცა, ამ ასოცი წლის აღთქმით არ დაკმაყოფილდა, არამედ მართალს კიდობნის აგებაც უბრძანა, რათა კიდობნის სახეც საკმარისი შეგონება ყოფილიყო მათთვის, და არცერთ მათგანს უწყებლად არ დარჩენილიყო მოსალოდნელი სასჯელის სიდიდე. ის ფაქტი, რომ ეს მართალი, რომელიც უმაღლეს სრულყოფილებას მიაღწია, ასე ზრუნა...
დაბადება 6:3
განმარტებები ვერ მოიძებნა ამ მუხლისთვის
...ბდე.
4. ადამიანის სახელი მხოლოდ სათნოს ეკუთვნის
და, რათა დარწმუნდე, რომ წერილი უღმრთოებას მიცემულთ და სათნოებისადმი დაუდევართ ჩვეულებისამებრ ადამიანის სახელითაც კი არ ღირსად მიიჩნევს, ისმინე ღვთის ის სიტყვები, რომელთა შესახებ გუშინ ვთქვით: „არა დაადგრეს სული ჩემი კაცთა ამათ შორის... ყოფისათჳს მათისა ჴორც" (). მე, ამბობს ღმერთი, მათ ხორცთან ერთად სულის ძალა (ანუ არსი) მივეცი; მათ კი, თითქოს მხოლოდ ხორცი ემოსათ, სულის სიქველეზე ისე უგულებელყვეს, რომ საბოლოოდ მთლიანად ხორცად იქცნენ. ხედავ, როგორ უწოდებს მათ ღმერთი უღმრთოების გამო ხორცს და არა ადამიანებს! და შემდეგ, როგორც ახლავე შეიტყობთ, საღვთო წერილი მათ მიწას უწოდებს იმის გამო, რომ სრულიად მიწიერ ზრახვებს მისცემიან; სახელდობრ ამბობს: „ქუეყანა განიხრწნა წინაშე ღმრთისა" (), აქ არა ხელშესახებ მიწას გულისხმობს, არამედ მიწას მასზე მცხოვრებთ უწოდებს. სხვაგან კი მათ არც ხორცს უწოდებს, არც მიწას, არც არსებულადაც კი თვლის ამჟამინდელ ცხოვრებაში — იმის გამო, რომ სათნოებას არ იქმან. ისმინე, რას ღაღადებს წინასწარმეტყველი დედაქალაქში, იერუსალიმში, სადაც ასი ათასი, სადაც ხალხის ურიცხვი სიმრავლეა: **„მოვედ და არა იყო კაცი, უწოდდი და არა იყო მსმენელ...
...უენიერ არიან, მიიყვანეს თავთა თჳსთა ყოველთაგან, რომელნი გამოირჩინეს"**. მაგრამ ვნახოთ, რა სახიერება გამოიჩინა უფალმა ამ უსჯულო საქმისა და უწესრიგო მიდრეკილების შემდეგაც. „და თქუა უფალმან ღმერთმან, — ამბობს წერილი, — არა დაადგრეს სული ჩემი კაცთა ამათ შორის უკუნისამდე ყოფისათჳს მათისა ჴორც, ხოლო იყვნენ ასოც წელ" (). ამ მცირე სიტყვებში კაცთმოყვარეობის უფსკრულის ხილვა შეიძლება. „და თქუა უფალმან ღმერთმან, — ნათქვამია, — არა დაადგრეს სული ჩემი კაცთა ამათ შორის, ყოფისათჳს მათისა ჴორც". (უფალმა) აქ სულად თავისი განგებისმიერი ძალა მოიხსენია, წინასწარ მიუთითა მათ წარწყმედაზე. და, რათა იცოდე, რომ სწორედ ამაზეა ლაპარაკი, შეხედე, რა არის დამატებული: „ყოფისათჳს მათისა ჴორც", ესე იგი, სრულად ხორციელ საქმეებს მიეცნენ და სულის უნარს სათანადოდ არ იყენებდნენ, არამედ ისეთ ცხოვრებას ეწეოდნენ, თითქოს მხოლოდ ხორცით ყოფილიყვნენ შემოსილნი და სული არ ჰქონოდათ. საღვთო წერილს მუდამ ჩვეულება აქვს ხორციელ ადამიანებს ხორცი უწოდოს, სათნო ადამიანებს კი — უხორცონი, როგორც პავლე ამბობს: „ხოლო თქუენ არა ხართ ჴორცთა შინა" (), — არა იმიტომ, რომ ხორცშემოსილნი არ ყოფილიყვნენ, არამედ იმიტომ, რომ ხორცშემოსილნი რომ იყვნენ, ხ...