ფსალმუნები 148:2

„აქებდით უფალსა ცათაგან, აქებდით მას მაღალთა შინა. აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (ფსალმ 148:1–2).

1. ზეცისა და ქმნილების საერთო ქება

წმინდანებს, დიდი მადლიერების გამო, ასეთი ჩვეულება აქვთ: როცა ღმრთისადმი მადლობის აღვლენას აპირებენ, მრავალს უხმობენ ქების თანამოზიარეებად და სთხოვენ, მათთან ერთად შეეწიონ ამ კეთილ მსახურებას. ესვე გააკეთა სამმა ყრმამაც: როცა სახმილში იყვნენ, მთელ ქმნილებას მოუწოდეს, მათთვის აღსრულებული კეთილისყოფის ქებასა და ღვთის გალობაში ჩართულიყო. ამასვე აკეთებს აქ მეფსალმუნეც: ორივე სამყაროს უხმობს, ზემოსა და ქვემოს, გრძნობადსა და გონებით საწვდომს. ესვე ჩანს წინასწარმეტყველ ესაიასთანაც, როცა ამბობს: „იხარებდით ცანი და იშუებდით ქუეყანა“, „რამეთუ შეიწყალა ღმერთმან ერი თჳსი“ (ესაია 49:13). და თვითონ ეს მეფსალმუნეც კვლავ იმავეს აკეთებს, როცა...

ყოვლადსამღვდელონო მღვდელმთავარნო, ღირსნო მოძღვარნო, დიაკონნო, ბერ-მონოზონნო, ყოველნო მკვიდრნო ღვთივკურთხეული ივერიის მიწისა და დროებით ჩვენი ქვეყნის საზღვრებს გარეთ მცხოვრებნო ჩვენო ძვირფასო თანამემამულენო!

ქრისტე აღდგა!

გუგუნებენ ეკლესიათა ზარები და მსოფლიოს ამცნობენ, რომ დადგა დღე დღესასწაულთა დღესასწაულისა.

„დაემხო ძალი, პირველ სისხლითა მთრვალი“, შეიმუსრა ჯოჯოხეთი, განქარდა ბნელეთის ძლიერება და კაცობრიობა გათავისუფლდა ეშმაკის ტყვეობისაგან. „სადა არს, ჯოჯოხეთო, ძლევაჲ შენი? სადა არს, სიკვდილო, საწერტელი შენი?!“

ქრისტე აღდგა!

ეს საოცარი სიტყვები ანგელოზის მიერ პირველად მენელსაცხებლე დედებს ეხარათ, დედებმა მსწრაფლ აუწყეს მოციქულებს, მოციქულებმა - თავიანთ სამწყსოებს და, აი, უკვე მრავალი საუკუნეა, მილიონობით ადამიანი ხმობს: ქრისტე აღდგა! ჭეშმარიტად აღდგა!

მაინც რას ნიშნავს უდიდესი საიდუმლოებით მოცული ეს სასწაული, ანუ რა არის მიზეზი ჩვენი ასეთი ბედნიერებისა?

სამყაროს აქვს მხოლოდ ერთი საწყისი - ყოვლადძლიერი, ყოვლადკეთილი, ყოვლადბრძენი, ყოვლისშემომქმედი ღმერთი - ყოვლადწმიდა სამება, რომელიც ყველგან არის და ყოველივეს აღავსებს მადლითა...

...აც ადამიანისათვის შეიქმნა და არა ადამიანი ცისთვის. სხვამ კი „ცამყარში“-ს ნაცვლად თქვა: „დაურღვეველში“. კიდევ სხვამ: „მისი ძლიერების ცამყარში“. და მგონია, რომ აქ კიდევ სხვა რამეზეც მიანიშნებს, როგორც წინა ფსალმუნში: როგორც იქ თქვა, „აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (ფსალმ 148:2), ასევე აქაც ამბობს: „აქებდით მას მის ცამყარში“, ესე იგი, თქვენ, რომლებიც მის ცამყარში ხართ. რადგან იგი არასდროს წყვეტს ზენა ძალების თავისი ქების თანამოზიარეებად მიღებას.

„აქებდით მას ძლიერებითა მისითა“ (ფსალმ 150:2). სხვა მთარგმნელი ამბობს: „მის ძლიერებათა მეშვეობით“. ებრაული კი ამბობს: „ბეგებუროთავ“. ეს იმას ნიშნავს: აქებდით მას მის ძლიერებათა გამო, მისი ძალის გამო, მისი სასწაულების გამო, იმ ძლიერების გამო, რომელსაც ყოველივეში ავლენს — ზენაშიც და ქვემოშიც, საერთოშიც და კერძოშიც, თითოეულშიც და განუწყვეტლივაც. „აქებდით მას მრავლითა სიმდიდრითა მისითა;“ (ფსალმ 150:2). და როგორ არის შესაძლებელი, მისი სიდიადის სიმრავლის თანასწორი ქება აღვუვლინო...

...შუალ ერისა, არაწმიდათა ბაგეთა მქონებელისა, მკჳდრ ვარ მე“** (ესაია 6:5). ამიტომაც, როცა ქებათა აღვლენას გვიბრძანებს, ზენა ძალებიდან იწყებს და ასე ამბობს: „აქებდით უფალსა ცათაგან“ (ფსალმ 148:1), „აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (ფსალმ 148:2). ამიტომ საჭიროა, ანგელოზი გახდე და ასე აქო. მაშ, ნუ ვიფიქრებთ, რომ ეს ქება უბრალო რამ არის; არამედ ჩვენს ბაგეზე უწინ ჩვენმა ცხოვრებამ აახმიანოს იგი და ენაზე უწინ ჩვენმა ყოფამ იღაღადოს. ასე მდუმარენიც შევძლებთ ღმერთს ვუგალობოთ; ასე კი, როცა ხმასაც ამოვიღებთ, ცხოვრებასთან თანხმოვან გალობას შევასრულებთ.

მაგრამ ფსალმუნიდან მხოლოდ ამას კი არ ვხედავთ, არამედ იმასაც, რომ იგი ყველას თანხმობისკენ მიჰყავს და მთელ გუნდს ადგენს. რადგან ერთსა და ორს კი არ ესაუბრება, არამედ მთელ ერს. და როგორც ქრისტემ, როცა ჩვენ ერთსულოვნებასა და სიყვარულში შეგვიყვანა, ლოცვებში გვიბრძანა, საერთო ლოცვა აღგვესრულებინა და მთელი ეკლესიისაგან, როგორც ერთი პირისაგან, გვეთქვა: „მამაო ჩუენო“ (მათ 6:9), და: **„პური ჩ...