„აქებდით უფალსა ცათაგან, აქებდით მას მაღალთა შინა. აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ ().
წმინდანებს, დიდი მადლიერების გამო, ასეთი ჩვეულება აქვთ: როცა ღმრთისადმი მადლობის აღვლენას აპირებენ, მრავალს უხმობენ ქების თანამოზიარეებად და სთხოვენ, მათთან ერთად ჩაეჭიდონ ამ კეთილ მსახურებას. ესვე გააკეთეს სამმა ყრმამაც: როცა სახმილში იყვნენ,...
ყოვლადსამღვდელონო მღვდელმთავარნო, ღირსნო მოძღვარნო, დიაკონნო, ბერ-მონოზონნო, ყოველნო მკვიდრნო ღვთივკურთხეული ივერიის მიწისა და დროებით ჩვენი ქვეყნის საზღვრებს გარეთ მცხოვრებნო ჩვენო ძვირფასო თანამემამულენო!
ქრისტე აღდგა!
გუგუნებენ ეკლესიათა ზარები და მსოფლიოს ამცნობენ, რომ დადგა დღე დღესასწაულთა დღესასწაულისა.
„დაემხო ძალი, პირველ სისხლითა მთრვალი“, შეიმუსრა ჯოჯოხეთი, განქარდა ბნელეთის ძლიერება და კაცობრიობა გათავისუფლდა ეშმაკის ტყვეობისაგან. „სადა არს, ჯოჯოხეთო, ძლევაჲ შენი? სადა არს,...
...მოისმინა, თავი უბედურად შერაცხა და თქვა: „რამეთუ კაცად მყოფი და არაწმიდათა ბაგეთა მქონებელი საშუალ ერისა, არაწმიდათა ბაგეთა მქონებელისა, მკჳდრ ვარ მე“ (). ამიტომაც, როცა ქებათა აღვლენას გვიბრძანებს, ზემო ძალებით იწყებს და ასე ამბობს: „აქებდით უფალსა ცათაგან“ (), „აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (). ამიტომ საჭიროა, ანგელოზად იქცე და ასე აქო. მაშ, ნუ ვიფიქრებთ, რომ ეს ქება უბრალო რამ არის; არამედ ჩვენს პირზე ადრე ცხოვრებამ აახმოვანოს იგი და ენაზე ადრე ცხოვრების წესმა იღაღადოს. ასე მდუმარენიც შევძლებთ ღვთის საგალობლით ქებას; ასე მეტყველნიც ცხოვრების თანხმოვან გალობას შევასრულებთ.
მაგრამ ფსალმუნიდან მხოლოდ ამას კი არ ვხედავთ, არამედ იმასაც, რომ იგი ყველას თანხმობისკენ მიჰყავს და მთელ გუნდს აყენებს. რადგან ერთსა და ორს კი არ ესაუბრება, არამედ მთელ ერს. და როგორც ქრისტემ, როცა ჩვენ ერთსულოვნებასა და სიყვარულში შეგვიყვანა, ლოცვებში საერთო ლოცვის აღსრულება გვიბრძანა და მთელი ეკლესიისაგან, როგორც ერთი პირისაგან, თქმა: **„მამაო...
...ვითარცა ცხოვარნი კლვადნი"** () — ამით მათი ღვთისადმი მხურვალე სიყვარული ჩანს. ხოლო როცა კვლავ ანგელოზებთან ერთად გალობენ — რადგან მაშინ ანგელოზებიც გალობენ — და ამბობენ: „აქებდით უფალსა ცათაგან, აქებდით მას მაღალთა შინა" (), მაშინ, როცა ჩვენ ვამთქნარებთ, ვიფხანთ, ვხვრინავთ, ან უბრალოდ ზურგზე ვწევართ და ათასგვარ ამაო მოტყუებაზე ვფიქრობთ, როგორია, რომ ისინი მთელ ღამეს ამაში ატარებენ?
როცა კი დღე უნდა გათენდეს, უკვე ისვენებენ; და როცა ჩვენ საქმეებს ვიწყებთ, მათ დასვენების დრო აქვთ. დღე რომ დადგება, ჩვენგან თითოეული მეორეს უხმობს, ხარჯებზე საუბრობს; თუ ბაზარში მიდის, მთავარს წარუდგება, კანკალებს და ანგარიშგების ეშინია; ერთი სცენაზე მიდის, მეორე — თავის საქმიანობასთან. ისინი კი, თავის მხრივ, დილის ლოცვებსა და საგალობლებს აღასრულებენ და წერილთა კითხვას მიუბრუნდებიან; არიან ისეთებიც, ვისაც წიგნების წერაც უსწავლიათ. თითოეული თავისთვის გამოყოფილ სენაკში ცხოვრობს და მუდამ მყუდროებაში წვრთნის თავს: არავინ ლ...
...: ცაც ადამიანისათვის შეიქმნა და არა ადამიანი ცისთვის. სხვამ „ცამყარში“-ს ნაცვლად თქვა: „დაურღვეველში“. კიდევ სხვამ: „მისი ძლიერების ცამყარში“. და მგონია, რომ აქ კიდევ სხვა რამეზეც მიანიშნებს, როგორც წინა ფსალმუნში: როგორც იქ თქვა, „აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (), ასევე აქაც ამბობს: „აქებდით მას მის ცამყარში“, ესე იგი, თქვენ, რომლებიც მის ცამყარში ხართ. რადგან ზენა ძალებს იგი განუწყვეტლივ იღებს თავისი ქების თანამოზიარეებად.
„აქებდით მას ძლიერებითა მისითა“ (). სხვა მთარგმნელი ამბობს: „მისი ძლიერებათა მეშვეობით“. ებრაული კი ამბობს: „ბეგებუროთავ“. ეს იმას ნიშნავს: აქებდით მას მისი ძლიერებების გამო, მისი ძალის გამო, მისი სასწაულების გამო, იმ სიმტკიცის გამო, რომელსაც ყოველივეში აჩვენებს: ზენათა და ქვემოთა შორის, საერთო და კერძო საქმეებში, თითოეულში და მარადიულად. „აქებდით მას მრავლითა სიმდიდრითა მისითა;“ (). და ეს როგორ არის შესაძლებელი: მისი სიდიადის სიმრავლის თანასწორი ქება აღვუვ...