📋 სარჩევი
მოციქულისა: რამეთუ რომელთა-იგი უშჯულოდ შესცოდეს, უშჯულოდცა წარწყმდენ, და რომელთა შჯულსა შინა შესცოდეს, შჯულითაცა ისაჯნენ (2,12).
თარგმანი ამიერითგან უმრავლესთა ნათესავთა მიმართ [· · ·] [...ას] თანა უჩუენებს [ქ....დ] უკუეთუ ორთავე ცოდონ, წინადაცუეთილმან და წინადაუცუეთელმან, უძჳრეს იტანჯოს ჰურიაჲ იგი, რამეთუ ღონიერმან ცოდა წინამძღურად ქონებასა შინა შჯულისასა, ხოლო წარმართი იგი ბუნებითისა მის მიერ ოდენ დაისაჯების, რომელ არს შჯული სჳნიდისისაჲ. და ჰურიასა მას ბუნებითსა თანა წიგნისაჲცა იგი დაშჯის, რამეთუ, რაოდენცა უმეტესი მოღუაწებაჲ მიუღებიეს, ეგოდენ უმეტეს დაისაჯოს. გარადამავალ თუ იპოვოს შჯულისა.
ხოლო შენ იხილე, თუ ვითარ წარმართთათჳს წარწყმედასა იტყჳს და ჰურიათათჳს — ვითარმედ: ისაჯნენ. ესე იგი არს, ვითარმედ დაისაჯნენ. აჰა ორი სახე ტანჯვისაჲ, და ორივე - მომატყუებელი წარწყმედისაჲ. დაღაცათუ შეცვალებაჲ იყო სახელთაჲ, არამედ არა საქმეთაჲცა. გარნა ესე ცხად არს, ვითარმედ უშჯულოდ წარწყმედაჲ უსუბუქესობასა, ხოლო შჯულითა დაშჯა უმძიმესობასა სატანჯველისასა მოასწავებენ.
მოციქულისაჲ: რამეთუ არა მსმენელნი შჯულისანი განმართლდენ წინაშე ღმრთისა, არამედ მყოფელნი შჯულისანი განმართლდენ (2,13).
თარგმანი: ვინაჲთგან უწყოდა გონებაჲ ჰურიათაჲ, რომლითა ესრეთ აქუნდა გულთა შინა მათთა, ვითარმედ არღარა მოქენე არიან ქრისტეს მიერსა განმართლებასა განმართლებულნი იგი შჯულითა მოსესითა. ამისთჳსცა დაუმტკიცებს მათ მოციქული და ეტყჳს, ვითარმედ უმეტეს წარმართთასა იგინი თანამდებ არიან მორჩილებასა შჯულთა ქრისტესთასა, რამეთუ ესე არს საქმით [· · ·] ესე ესრეთ უსაკუთრეს არს, ვითარმედ: არა მსმენელნი შჯულისანი მართალ ღმრთისა მიერ, არამედ მოქმედნი შჯულისანი განმართლდებიან. ესე იგი არს, ვითარმედ: არა მსმენელთა შჯულისათა განამართლებს ღმერთი, არამედ მოქმედთა.
მოციქულისაჲ: რამეთუ წარმართთა, რომელთა შჯული არა აქუნდა, ბუნებითსა მას შჯულსა ჰყოფდეს. ამათ, რამეთუ შჯული არა აქუს, თავისა თჳსისათჳს შჯულ არიან, რომელნი გამოაჩინებენ საქმესა შჯულისასა, დაწერილსა გულთა შინა მათთა, თანა-მოწამებითა მათდა გონებისა მათისაჲთა (2,14-15).
თარგმანი: ესრეთ იტყჳს, ვითარმედ რომელთა-იგი შჯულ არა აქუნდა, ბუნებითსა შჯულსა იჴუმევდეს მოძღურად კეთილისა, რომელ არიან კეთილნი გულისსიტყუანი. რამეთუ კეთილთა გულისსიტყუათა უწოდს ბუნებითად, და ამით გამოაჩინებს, ვითარმედ თჳნიერ შჯულისა ამის წერილისა პირველითგან უნაკლულოჲ დაჰბადა ღმერთმან კაცნი, რაჲთა თჳსისა მიერ სჳნიდისისა კმა იყოს აღმრჩეველად სათნოებისა და მაოტებელად სიბოროტისა. და ნუ გიკჳრს, ვითარ ზე და ქუე აქცევს სიტყუასა ამას ორთა შჯულთასა, რომელ არიან ბუნებითი და წიგნისაჲ, რამეთუ ფრიად საჭირო იყო ესე მკითხველთა მათ მიმართ და მეტყუელთა, ვითარმედ: რაჲსათჳს აწღა მოვიდა ქრისტე, და სადა იყო, ესოდენთა ამათ წელთა, ძალი იგი განგებულებისა და მმართებელობისა მისისაჲ. ამისთჳს აწ მოციქული შჯულითა ამით ბუნებისაჲთა ამას გამოაჩინებს, ვითარმედ პირველ შჯულისაცა და მას...