...თავზე ვიზრუნებთ, არამედ მოყვასს სარგებელს მოვუტანთ და ჭეშმარიტების გზაზე წავუძღვებით. ხოლო, რათა დაინახო, რა დიდი სიკეთეა — საკუთარი ცხონების აღსრულებასთან ერთად სხვისთვისაც სარგებლობის მოტანა, ისმინე, რას ამბობს წინასწარმეტყველი ღვთის სახელით: „გამო-თუ-იყვანო პატიოსანი უღირსისაგან, ვითარცა პირი ჩემი იყო" (). რას ნიშნავს ეს? ვინც მოყვასს ცთომილებიდან ჭეშმარიტებისკენ წაიყვანს ან ბოროტიდან სიკეთისკენ მოაქცევს, ის, ამბობს უფალი, ჩემდამი მსგავსია, რამდენადაც ეს ადამიანისთვის შესაძლებელია. და თავად მან, ღმერთი რომ არის, ჩვენი ხორცი შეისხა და ადამიანი გახდა არა სხვა რისთვისმე, არამედ კაცთა მოდგმის ცხონებისთვის. და რას ვამბობ, ჩვენი ხორცი შეისხა და ყოველივე ადამიანური გამოსცადაო, როცა მან ჯვარიც კი იტვირთა, რათა ჩვენ, ცოდვებით დატყვევებულნი, წყევისგან გვეხსნა? ამის შესახებ ღაღადებს პავლე: „ქრისტემან ჩუენ მოგჳყიდნა წყევისა მისგან შჯულისა და იქმნა ჩუენთჳს წყევასა ქუეშე" (). მაშ, თუკი ის — ღმერთი და მიუწვდომელი არსება — გამოუთქმელი კაცთმოყვარეობით ყოველივე ამას იკისრებდა ჩვენთვის და ჩვენი ცხონებისთვის, მაშინ რა არ უნდა ვქმნათ ჩვენი ძმებისა და მოყვასებისთვის, რომ ეშმაკის ხახიდან გამოვგლიჯოთ...
Jeremiah 15:1
განმარტებები ვერ მოიძებნა ამ მუხლისთვის
...ძრწოლითა! და მარადის ესრეთ ტკბილ და სახიერ იყო სიტყუაჲ მისი და მარადის ასწავლიდა და უმჯობესსა შეაგონებდა.
აწ უკუე შენცა თუ ესრეთ ეტყოდი მბრძოლთა შენთა სიმშჳდით და მოყუასთა - სარგებელად, მოიგო ენაჲ მობაძავი უფლისაჲ, რამეთუ თავადმან თქუა: „რომელმან გამოიყვანოს პატიოსანი უპატიოჲსაგან, ვითარცა პირი ჩემი იყოს“. ხოლო ოდეს ენაჲ შენი იქმნეს მობაძავ ქრისტეს ენისა, და პირი შენი - ღმერთშემოსილ, და გული შენი - ტაძარ სულისა წმიდისა, რაჲღამცა იყო სწორ ამის პატივისა? უკუეთუმცა იყო ენაჲ შენი ოქროჲსაჲ და ბაგენი შენნი მარგალიტისანი, არა-ვე-რაჲ არს ესე პატივსა ამას თანა საღმრთოსა.
ჭეშმარიტად პატიოსან არს და საწადელ ენაჲ, რომელმან არა იცოდის გინებაჲ, არამედ - კურთხევაჲ. ხოლო უკუეთუ ვერ მოგიგიეს ჯერეთ ესე საზომი, რაჲთა მწყევართა აკურთხევდე, მოიგე წუთერთ დუმილი და ძჳრსა ნუ იტყჳ, და მერმე წარემატო მასცა საზომსა და იქმნა საშინელ ეშმაკ-თა. რამეთუ იხილოს თუ მან ბოროტმან შენ თანა ენაჲ ქრისტეს მობაძავი, ივლტოდის შენგან, ვითარცა ცეცხლისაგან, რამეთუ იცნობს იგი სახესა მას სამეუფოსა, უწყის საჭურველი იგი, რომლითა იძლია (ესე არს სიმშჳდე და სახიერებაჲ), ოდეს მთასა ზედა მოუჴდა უფალსა, და უფალმან დააკუეთა იგი და განჴადა; არა თუ გამოაჩინა თავი თჳსი, ვითარმედ ქრისტე...
...უფროჲსად სანატრელ იყოსა, რომელმან ყოს წყალობაჲ სულსა ზედა წარწყმედულსა და გამოიჴსნას ვნებისაგან და ცოდვისა? რაოდენ სული უაღრეს არს ჴორცთა, ესრეთ სულიერი მოწყალებაჲ უაღრეს არს ჴორციელსა, ვი-თარცა იტყჳს ღმერთი იერემიაჲს მიერ წინაწარმეტყუელისა: „უკუეთუ გამოიყვანო პატიოსანი არაღირსთაგან, ვითარცა პირი ჩემი იყო“. პატიოსნად სახელ-სდვა სულსა, რამეთუ უპატიოსნეს არს ყოვლისავე, ხოლო უპატიოდ და არაღირსად უწესა ცოდვასა და თქუა: უკუეთუმცა იჴსნე სული ცოდვისაგან, „ვითარცა პირი ჩემი იყო“. ესე იგი არს, მსგავს ჩემდა იქმნე.
არს სხუაჲცა სახე მოწყალებისაჲ - შეწყალებაჲ თავთა თჳსთაჲ; რამეთუ უკუეთუ სხუათა წყალობაჲ თანაგუაც, რავდენ უფროჲსად თავთა თჳსთაჲ? ამისთჳს არა თქუა: ნეტარ არიან მოწყალენი გლახაკთანი ხოლო, არამედ განჩინებულად თქუა: „ნეტარ არიან მოწყალენი“, რაჲთა ესე ყოველნი მოწყალებისა სახენი გულისჴმა-გჳყვნეს. რაჲ არს უკუე შეწყალებაჲ თავთა თჳსთაჲ? რაჲთა ვითარცა ვიხილით რაჲ მოყუასი განსაცდელთა ფიცხელთა შთავრდომილი, შეგუეწყალის და გული გუელმინ, და უკუეთუ საყუარელ ჩუენდა არნ, ცრემლიცა ფრიადი დავსთხიით, ეგრეთვე გულისჴმა-ვყოთ და ვიხილოთ თავთა ჩუენთა განსაცდელი: პირველად - ყოვლისავე ბუნებისა ჩუენისაჲ, რაჲ-ესე შეგუემთხჳა, ვითარ გამოვისხენით მამულისა მისგან ჩ...