1 ტიმოთეს მიმართ 4:12

„ამცნებდ ამას და ასწავებდ. ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ; არამედ სახე ექმენ მორწმუნეთა მათ სიტყჳთა, სლვითა, სიყუარულითა, სულითა, სარწმუნოებითა, სიწმიდითა. ვიდრემდე მოვიდე, ეკრძალე საკითხავსა, ნუგეშინის-ცემასა, მოძღურებასა; ნუ უდებ-ჰყოფ, რომელ-ეგე არს შენ თანა მადლი, რომელი მოგეცა შენ წინაწარმეტყუელებითა, დასხმითა ჴელთა ხუცობისათა." (1 ტიმ 4:11–14).

1.

საქმეთაგან ზოგს სწავლება სჭირდება, ზოგს კი ბრძანება. ამრიგად, თუ იმაზე გასცემ ბრძანებას, რის შესახებაც სწავლება გვმართებს, სასაცილო გახდები; და კვლავ, თუ იმაზე ასწავლი, რის შესახებაც ბრძანება გვმართებს, იმავეს ასევე განიცდი. რას ვამბობ, მაგალითად: ბოროტი რომ არ უნდა იყო, ამის შესახებ სწავლება კი არ არის საჭირო, არამედ ბრძანება და უფრო მეტი ხელმწიფებით აკრძალვა; ასევე, იუდეველობა რომ არ უნდა იყოს, ამას ბრძანება სჭირდება. ხოლო თუ ამბობ, რომ საჭიროა, კაცმა თავისი ქონება გასცეს, რომ საჭიროა...

...მაშ რატომ, იტყვის ვინმე, თვითონ პავლე ტიმოთეს, ჯერ კიდევ ახალგაზრდას, მმართველად აყენებდა? ამას მოწმობს კიდეც, როცა მას ეუბნება: „ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ“ (1 ტიმ 4:12).

[იმიტომ, რომ მის დიდ სათნოებას იცნობდა; იმიტომ, რომ ცხოვრებაში დიდი სიზუსტე ჰქონდა; და სწორედ ამის მცოდნე წერილში ამბობს: „სიყრმითგან საღმრთონი წიგნნი იცნი“ (2 ტიმ 3:15)². ხოლო რომ მეტად მკაცრი მარხვაც ჰქონდა, ამას ცხადყოფს სიტყვა: „ღჳნოჲცა მცირედ იჴუმიე ... ზედაჲსზედა უძლურებისა შენისათჳს“ (1 ტიმ 5:23); სხვა საკითხებთან ერთად ამის შესახებაც მისწერა, რადგან ეს მის მიერ აღსრულებულად რომ არ სცოდნოდა, არც დაწერდა და არც მოწაფეს უბრძანებდა ასეთ რამეს.] ამიტომ, რადგან მაშინ წარმართთაგან ბევრი მოდიოდა და ნათელს იღებდა, ამბობს: ნუ მიიყვანთ...

...კიდევ თავისთან ატარებდა; ესენი კი გარკვეულ, ცხად ადგილებში განაწესა. რადგან მისი სათნოების გარდამეტება იმდენად დიდი იყო, რომ სიჭაბუკე მას ვერაფერში დააბრკოლებდა. ამიტომაც წერს და ამბობს: „ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ“ (1 ტიმ 4:12). [და კვლავ ამბობს:] „ჭაბუკთა –ვითარცა დათა“ (1 ტიმ 5:2). რამეთუ როცა სათნოება არის, ყველაფერი ზედმეტია და ვერაფერი გახდება დაბრკოლება. მართლაც, ეპისკოპოსებზე მსჯელობისას და მათ შესახებ მრავლის თქმის შემდეგ, იგი არსად ამაზუსტებს ასაკს. ხოლო თუ წერილში ამბობს: „შვილნიმცა უსხენ დამორჩილებულნი“ (1 ტიმ 3:4) და „ერთის ცოლის ქმარ“ (1 ტიმ 3:2), ამას კი არ ამბობს, თითქოს შვილებისა და ცოლის ყოლაც აუცილებელი იყოს, არამედ ამბობს, რომ, თუ ოდესმე საეროთაგან ვინმეს მოყვანა მოხდებოდა, ისეთნი იყვნენ, რომ იცოდნენ როგორც სახლის, ისე შვილებისა და ყოველივე დანარჩენის წინამძღვრობა....

...ოველთა მიმართ"** (2 ტიმ 2:24). მაშ, როგორღა ამბობს: „ამხილებდ ყოვლითა ბრძანებითა" (ტიტ 2:15)? და აქაც კვლავ: „ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ" (1 ტიმ 4:12)? და კვლავ: „ამხილე მათ თუალ-უხუავად" (ტიტ 1:13)? იმიტომ, რომ ესეც სიმშვიდის საქმეა. რადგან მძაფრი მხილება, როდესაც იგი შემწყნარებლობით ხდება, ყველაზე მეტად სწორედ მაშინ ძალუძს დაკბენა. რადგან შესაძლებელია, ნამდვილად შესაძლებელია, სიმშვიდით უფრო ძლიერ შეეხო კაცს, ვიდრე კადნიერებით შეარცხვინო. „მასწავლელ" (2 ტიმ 2:24), ესე იგი, ყველას მიმართ, ვისაც სწავლა სურს.

რადგან ამბობს: „მწვალებელსა კაცსა შემდგომად ერთისა და ორისა სწავლისა განეშორე" (ტიტ 3:10)....