ჰრომაელთა მიმართ 8:34

თარგმანი: ესრეთ იტყჳს, ვითარმედ: ვინაჲთგან მამაჲ განგუამართლებს ძისა მიერ, და ძე თავსა თჳსსა სიკუდიდ მისცემს ჩუენთჳს, და სული წმიდაჲ შეეწევის უძლურებათა ჩუენთა, ვინღამცა იყო დამშჯელ? რამეთუ რომელი სამებამან განამართლოს, ვინღამცა იყო სხუაჲ დამშჯელ მისსა?

სხუაჲ თარგმანი ჳკუმენისი: ამით გულისჴმის-ყოფითა ჯერ-არს წარკითხვაჲ სიტყუათა ამათ, ვითარმედ: უკუეთუ ღმერთი მამაჲ განგუამართლებს ჩუენ, რჩეულთა მის მიერ, ვინ არს დამშჯელ ჩუენდა? ნუუკუე იესუ ქრისტე-ა? — ნუ იყოფინ! რამეთუ თჳთ იგი თავადი არს, რომელი ჩუენთჳს მოკუდა; ხოლო სიკუდილი რაჲ გესმას, ნუ მწუხარე ხარ, რამეთუ კუალად აღდგა და აღვიდა დიდებასა მამულსა, რომელსა აწ მარჯუენითად უწოდს. ხოლო კუალად აღსლვაჲ რაჲ გესმას, ნუცა ეგრეთ გგონიეს, თუ აღუძრცჳან ჴორცნი ანუ დაუტევებიეს მოღუაწებაჲ მათი, რომელნი ერთგზის ითჳსნა განკაცებითა; არამედ დიდებასა მას შინა მამულსა მეოხ არს. ესე იგი არს, გუფარავს და განაგებს, და არაოდეს დააკლებს შუამდგომელობასა ჩუენსა, რომელსა აწ მოციქულმან მეოხებად სახელ-სდვა. ესე იგი არს, ვითარმედ არა უგულებელს-უქმნიეთ, არამედ მითვე ჴორცითა შემოსილი მეოხ არს ჩუენთჳს, ვითარცა პირმშოჲ...

თარგმანი: ვინ არს სხუაჲ დამსჯელ ჩუენდაო; ვინაჲთგან სული წმიდაჲ შეეწევის უძლურებასა ჩუენსა, და მამაჲ განგუამართლებს, ხოლო ძემან სიკუდილიცა თავს-იდვა ჩუენთჳს ფრიადითა მით სიყუარულითა ჩუენითა და აწ მეოხ არს ჩუენთჳს. ხოლო რომელთა წმიდაჲ სამებაჲ განამართლებდეს, ვინ დასაჯნეს იგინი?

...ელ არს მიტევებაჲ ბრალისა შემაწუხებელთა ჩუენთაჲსა? არა გესმისა, რასა იტყოდა იგი ჯუარსა ზედა? „მიუტევე, მამაო, რამეთუ არა იციან, რასა იქმან“; (ლუკ. 23,34) არა გესმისა კუალად, რასა იტყჳს მოციქული პავლე? ვი-თარმედ: „ამაღლდა ზეცას და ზის მარჯუენით ღმრთისა და მეოხ არს ჩუენთჳს“; (შდრ. რომ. 8,34) არა ჰხედავა, ვითარ შემდგომად ჯუარ-ცუმისა და ამაღლებისა მიუვლინნა მოციქულნი მკლველთა მათ მისთა ჰურიათა მიმნიჭებელად მიუთხრობელთა მათ კეთილთა? და ეგრეთცა ეგულებოდა მათიცა ძჳრისყოფაჲ უკეთურთა მათ, არამედ არავე დასცხრა უფალი ჩუენებად მათდა სახიერებისა თჳსისა.

რაჲ შეგემთხჳა შენ, კაცო, ესოდენი, ვითარ მეუფემან ჩუენმან თავსიდვა? შეიკრა, იგუემა, ყურიმლის-ცემაჲ თავს-იდვა, ყუედრებანი და ნერწყუანი, კიცხევანი და მერმე სიკუდილი შეურაცხი და საყუედრებელი. ოდესმცა გევნო შენ ესოდენი? ხოლო აწ მცირეცა თუ რაჲმე შეგემთხჳოს, დიდად შეგირაცხიეს შენ; არამედ რაოდენცა მრავალი გევნოს, უკუეთუ მოითმინო, უბრწყინვალესნიცა გჳრგჳნნი მიიხუნე და ძმაჲ იგი შენი დიდისა სენისაგან განჰკურნო და მიემსგავსო მკურნალსა ჴელოანსა, რომელსა დაღაცათუ აგინებდეს და მიმთხუევად ეტევებოდინ ცნობამიღებულნი იგი სნეულნი, უფროჲსად სწყალობნ მათ და ისწრაფინ კურნებად. ეგრეთვე შენ იყავ მოძულ...