„ჰრქუა უფალმან უფალსა ჩემსა: დაჯედ მარჯუენით ჩემსა“ ().
აღვდგეთ, გთხოვთ, და ყურადღება მოვიკრიბოთ. რადგან ფსალმუნი ფრიად დიად საღვთისმეტყველო ჭვრეტებზე გვესაუბრება; იგი მწვალებლობის მხოლოდ ერთ სახეობას კი არ უპირისპირდება, არამედ – მრავალგვარსა და განსხვავებულს. იგი საბრძოლველად განეწყობა...
...არის სამეფო მნიშვნელობაც, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „საყდარი შენი, ღმერთო, უკუნითი უკუნისამდე, კუერთხი განგებისა და კუერთხი სუფევისა შენისა“ (). აქედანვე ჩანს, რომ „დაჯედ მარჯუენით ჩემსა“ () თანასწორ პატივს აჩვენებს. და რას ნიშნავს „რისხვითა შენითა“ ()? ესეც კვლავ ღვთისშესაფერისად უნდა გავიგოთ. რადგან ღმერთის რისხვა ვნება კი არ არის, არამედ დასჯა და სასჯელი. „ამაღლდი მოსრულებად მტერთა შენთა“ ().
სხვა ამბობს: „გულისწყრომით შენი მტრების წინააღმდეგ.“ მეორე: „ჩემთა შემაჭირვებელთა წინააღმდეგ ნაღველით.“ მეორე: „გადადების გარეშე, შემბორკველთა წინააღმდეგ.“ ებრაელი კი „საზღვრებში“-ს „ბებაროთ“-ად ამბობს....
...1 კორ 8:6). აქ მარკიონის სენით სნეულნი ნათქვამს ეცემიან; მაგრამ ისწავლონ, რომ ეს წერილის ჩვეულებაა, და მრავალ ადგილას შეიძლება ვიპოვოთ, რომ წერილი ამ ჩვეულებით სარგებლობს, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „ჰრქუა უფალმან უფალსა ჩემსა“ (); და კვლავ: „ვარქუ უფალსა: უფალი ჩემი ხარი შენ“ (); და სხვაგან: „და უფალმან აწჳმა სოდომსა და გომორსა ზედა წუნწუბაჲ და ცეცხლი უფლისა მიერ ზეცით“ (). ეს კი თანაარს პირთა წარმომჩენელია და არა ბუნების განმყოფი; რადგან ამას იმისთვის კი არ ამბობს, რომ ორი, ერთმანეთისგან განსხვავებული არსება ვიგულისხმოთ, არამედ იმისთვის, რომ ორი პირი შევიცნოთ, რომელთაგან ორივე ერთი და იმავე არსებისაა.
იხილე კი, როგორ თქვა: „მოეცინ მას უფალმან“ (). რა არის ეს? სხვა არაფერი, არამედ წყალობა. რადგან თვითონ მიიღო წყალ...
...ღმრთისა“** (). დიდებისა: ან ღვთის მსახურებას გულისხმობს, ან იმას, რომ თუ ახლანდელი ყოველივე მისი დიდებით არის აღვსებული, მით უმეტეს მომავალი; როცა აღსრულდება ნათქვამი: „ვიდრემდის დავსხნე მტერნი შენნი ქუეშე ფერჴთა შენთა“ (); როცა აღარ იქნება არაფერი წინამდგომი; როცა მართალნი იხილავენ ყველა იმ ნეტარ სიკეთეს, „რომელი თუალმან არა იხილა, და ყურსა არა ესმა, და გულსა კაცისასა არა მოუჴდა“ ().
რადგან ამბობს: „მნებავს, რაჲთა, სადაცა მე ვიყო, იგინიცა ჩემ თანა იყვნენ, რაჲთა ხედვიდენ დიდებასა ჩემსა, რომელი მომეც მე“ (). მაშ ვისწავლოთ, ვინ არიან ისინი, და ნეტარ ვუწოდოთ მათ, როცა გავიაზრებთ, რამდენ სიკეთეს მიიღებენ მაშინ, რაოდენ დიდებასა და რაოდენ ნათელს ეზიარებიან. აქაური დიდება არარაობაა და არამტკიცე; და თუ დარჩა კიდეც, სიკვდილამდე რჩება, შემდეგ კი სრულიად ქრება, რადგან ამბობს: „არცა შთაჰყვეს დიდებაჲ მისი მის თანა“ (...