ფსალმუნნი 6:9

„უფალო, ნუ გულისწყრომითა შენითა მამხილებ მე, ნუცა რისხვითა შენითა მსწავლი მე“ (ფსალმ 6:2).

1. ღვთის უვნებობა და შეწყალების ღირსება

როცა ღვთის მიმართ გულისწყრომასა და რისხვას გაიგონებ, ნურაფერს კაცობრივს იეჭვებ, რადგან ეს დამდაბლების სიტყვებია. რადგან ღვთაება ყოველივე ამისგან თავისუფალია. ასე კი იმიტომ საუბრობს, რომ უხეშთა გონებას მისწვდეს. ჩვენც ხომ, როცა ბარბაროსებთან ვსაუბრობთ, მათ ენას ვიყენებთ; და თუ ბავშვს ველაპარაკებით, მასთან ერთად ტიტინს ვიწყებთ და, თუნდაც ათასგზის ბრძენნი ვიყოთ, მის სიმდაბლემდე ჩამოვდივართ. და რა არის საკვირველი, თუ ამას სიტყვებით ვაკეთებთ, მაშინ როცა საქმეებითაც ასე ვიქცევით: ბავშვის გამოსასწორებლად ხელებს ვიკბენთ და გულისწყრომას მოვაჩვენებთ? ასევე ღმერთიც, როცა უხეშთა გონებას მისწვდეს სურს, ასეთ სიტყვებს იყენებს. <span...

...ანარიდა, რომ დაგივიწყა; შემდეგ იტირე, იკვნესე, დავითისამებრ ცრემლებით განბანე შენი სარეცელი — „დავბანო მარად ღამე ცხედარი ჩემი, ცრემლითა ჩემითა სარეცელი ჩემი დავალტვო.“ (ფსალმ 6:7) — და განეშორე მათ, ვისზეც ნათქვამია: „განმეშორენით ჩემგან ყოველნი მოქმედნი უსჯულოებისანი,“ (ფსალმ 6:9). რადგან ესენიც დავითის გაკვეთილებია.

თქვი მასთან ერთად: „ვიდრემდის, უფალო, დამივიწყებ მე სრულიად?“ (ფსალმ 12:1). „ვიდრემდის გარემიიქცევ პირსა შენსა ჩემგან?“ (ფსალმ 12:1). თქვი არა ენით, არამედ ბევრად უფრო ადრე — გულით; თქვი დავითის სხვა მართალი სიტყვებიც. როცა ყოველივე ამას იტყვი, მისი წყალობის იმედი გქონდეს; იმედი გქონდეს და ორგულებაში ნუ ჩავარდები. როგორც ამბობს: „რამეთუ რომელი ორგულებდეს, მსგავს არს იგი ღელვასა ზღჳსასა, ქარითა აღძრულსა და მიმოტაცებულსა.“ (იაკ 1:6)....

...? ეს იყო: „დავბანო მარად ღამე ცხედარი ჩემი, ცრემლითა ჩემითა სარეცელი ჩემი დავალტვო“ (ფსალმ 6:7); „დავშუერი მე სულთქმითა ჩემითა“ (ფსალმ 6:7); „განმეშორენით ჩემგან ყოველნი მოქმედნი უსჯულოებისანი,“ (ფსალმ 6:9); „განრისხდა გულისწყრომითა თუალი ჩემი“ (ფსალმ 6:8).

4. მართალი ლოცვა და შურის არძიება

რადგან ყოველივე ეს საკმარისია, რომ ღმერთი მოიზიდოს: გოდება, ცრემლები, კვნესა, ბოროტთაგან განდგომა და მისი განაჩენის შიში და ძრწოლა. სხვაგანაც ამბობდა: „ესმა ჩემი ღმერთსა სიმართლისა ჩემისასა. ჭირსა ჩემსა განმივრცე მე“ (ფსალმ 4:2). რადგან შესმენა ასე ხდება: პირველად, როდესაც მიღების ღირსნი ვართ; შემდეგ, როდესაც ღვთის რჯულთა თანახმად ვლოცულობთ; მესამედ, როდესაც გამუდმებით ვლოცულობთ; მეოთხედ, როდესაც არ ვითხოვთ არაფერს ამქვეყნიურს; მეხუთედ, როდესაც სასარგებლოს ვეძიებთ; მეექვსედ, როდესაც ჩვენი მხრივ ყველაფერს ვაკეთებთ. მა...