ფსალმუნნი 7:5

„ფსალმუნი დავითისი, რომლითა აქო უფალი სიტყუათა მათთჳს ქუშისთა, ძისა იემენისთა.“ (ფსალმ 7:1).

„უფალო ღმერთო ჩემო, შენ გესავ, მაცხოვნე მე და ყოველთა მდევართა ჩემთაგან მიჴსენ მე.“ (ფსალმ 7:2).

1. ქუშის ერთგულება დავითის ჭირში

საჭირო იყო წმიდა წერილებისა და ისტორიული ამბების ცოდნა ისე ზედმიწევნით გვქონოდა, რომ მათი სწავლებისთვის უფრო ვრცელი სიტყვა აღარ დაგვჭირვებოდა; მაგრამ ვინაიდან ერთნი ამქვეყნიური საქმეებით არიან დაკავებულნი, სხვანი კი თავს უდებებას აძლევენ და ამ ამბებს ყურს არ უგდებენ, აუცილებელია სიტყვა უფრო გავავრცოთ და ფსალმუნის საგანზე ვილაპარაკოთ. მაგრამ ყურადღებით დაუგდეთ ყური. მაშ, რა არის ეს საგანი? „ფსალმუნი დავითისი, რომლითა აქო უფალი“ (ფსალმ 7:1). სხვა ვარიანტია: „ფსალმუნი უმეცრებისათვის, დავითისა“. <span...

... რადგან წინასწარმეტყველები მრავალ რამეს საკუთარი თავისგან კი არ წარმოთქვამენ, არამედ სხვათა განცდებს მოგვითხრობენ და ყველას წინაშე გამოაქვთ. თუ მისივე აზრს ეძიებ, მოისმენ, როგორ ამბობს: „ანუ თუ მისა დავაგე, რომელთა მომაგეს მე ბოროტი,“ (ფსალმ 7:5) და როგორ აღემატება შჯულთა მიერ მისთვის მიცემულ ზომას. ხოლო როცა სხვათა განცდებს მოგვითხრობს, იგი რისხვასა და ტკივილს ხატავს; სწორედ ეს გააკეთა ახლაც, როცა იუდეველთა სურვილი ყველას წინაშე გამოიტანა, იმ იუდეველებისა, რომლებმაც მრისხანება უმწიფარ ასაკამდეც კი განავრცეს. მაგრამ ახალი აღთქმის წესები ასეთი არ არის: ჩვენ გვებრძანება მტრების დარწყულებაც, მათი გამოკვებაც და ლოცვა მათთვის, ვინც გვავიწროებს. ამას კი დადგენილი შჯულდების გამო ვაკეთებთ. რომელი შჯულდების გამო? რადგან ამბობს: „უკუეთუ არა აღემატოს სიმართლე თქუენი უფროჲს მწიგნობართა და ფარისეველთა, ვერ შეხჳდეთ სასუფეველსა ცათასა.“ (მათ 5:20)....

...ნო საქმე ჰქონდა და მათი საშუალებით შეეძლო ღმერთს შევედრებოდა, ამათგან არაფერს ამბობს, არამედ მხოლოდ ღმერთის წყალობას აფარებს თავს. ამიტომ ცხადია: მაშინაც კი, როცა ამბობს, მაგალითად, „უკუეთუ ვყავ ესე“ (ფსალმ 7:4), „ანუ თუ მისა დავაგე“ (ფსალმ 7:5) და მსგავს სიტყვებს, ამას იმიტომ ამბობს, რომ თქმის დიდი აუცილებლობა დაუდგა. ხოლო როცა ეს აუცილებლობა არ არის, იმათგან არაფერს ამბობს, არამედ ღმერთის წყალობასა და კაცთმოყვარეობას ყოველგვარი ვედრების ნაცვლად წარადგენს. შემდეგ, დარწმუნებული, რომ სასოება არ გაუცრუვდება, ამატებს: „იხარებდეს გული ჩემი მაცხოვარებითა შენითა“ (ფსალმ 12:6).

იხილე სასოებით აღსავსე სული? ითხოვა და, ვიდრე მიიღებდა, მადლობას სწირავს, თითქოს უკვე მიეღო; ღმერთს უგალობს და ყველაფერში ისე იქცევა, როგორც მიღებულს შეჰფერის. საიდან იყო ასე სასოებით აღსავსე? დიდი მადლიერებისგან, თხოვნის მიმართ დიდი გულმოდგინებისგან; იცოდა, რომ ღმერთი ასეთ...