სახარებაჲ მათესი 15:28

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ამისთჳს ჰყოვნიდა მინიჭებად მისა თხოაჲ იგი, რაჲთა ესე სიტყუაჲ აღმოთქუას, რაჲთა ესრეთ გჳრგჳნოსან-ყოს იგი.

„გეყავნ შენ, ვითარცა გნებავს!“ და მეყსეულად განიკურნა ასული მისი, რამეთუ იგი ენება.

ესე ჴმაჲ მსგავს არს პირველსა მას სიტყუასა, რაჟამს თქუა: „იყავნ სამყაროჲ!“ (დაბ. 1,6) და „იყავნ ნათელი!“ (დაბ. 1,3) და იქმნა ყოველივე. ეგრეთვე აქა ჰრქუა: „დიდ არს სარწმუნოებაჲ შენი; გეყავნ შენ, ვითარცა გნებავს!“ და მეყსეულად განიკურნა ასული მისი, რაჲთა ცნან ყოველთა, ვითარმედ არა სასმენელად ხოლო იტყოდა სიტყუათა მათ, არამედ სიღრმითა გულისაჲთა. ამისთჳს სარწმუნოებისაებრ მისისა ბრძანა ქმნად, რაჲცა ენებოს, და განიკურნა მეყსეულად ასული მისი.

ხოლო თქუენ იხილეთ, ვითარ მოციქულნი ევედრნეს მისთჳს, და არა შეისმინა მათი. იგი ევედრა და ყოველივე თხოაჲ თჳსი აღასრულა, რაჲთა ჩუენ ვისწაოთ ძალი ლოცვისაჲ, თუ რაოდენ შემძლებელ არს. რამეთუ თავთა ჩუენთათჳს ჩუენ მიერ, შეცოდებულთა ამათ, ჰნებავს ვედრებისა სმენად, ვიდრეღა სხუათა მიერ ჩუენთჳს ლოცვისა. არა უმეტესი აქუნდაა მოციქულთა...

22-23. და წარვიდა მიერ იესუ და მივიდა ადგილთა ტჳროსისა და სიდონისათა. და აჰა ესერა დედაკაცი ქანანელი საზღვართა მათგან გამოვიდა, ღაღადებდა და იტყოდა: შემიწყალე მე, უფალო, ძეო დავითისო, რამეთუ ასული ჩემი ბოროტად ეშმაკეულ არს. ხოლო იესუ არა მიუგო მას სიტყუაჲ. - თვითონ რატომღა წავიდა წარმართთა ქალაქებში - ტვიროსსა და სიდონში, მაშინ, როცა მოწაფეებს წარმართთა გზაზე სიარული აუკრძალა? იცოდე, რომ იქ საქადაგებლად არ მისულა, როგორც ამას მარკოზიც ამბობს: "მე დავფარე თავი ჩემი"; სხვაგვარად: რადგანაც ფარისევლებმა მისი სწავლება საჭმელზე არ შეიწყნარეს, წარმართებთან გადავიდა. იმას კი არ ეუბნება: ასული ჩემი შეიწყალეო, არამედ მე შემიწყალეო, რადგან ის ვერაფერს გრძნობდა. მე შემიწყალეო, რომელიც საშინელებას ვგრძნობ და განვიცდიო. არც იმას ეუბნება: წამოდი და განკურნეო, არამედ შემიწყალეო. უფალმა არ უპასუხა, არა იმიტომ, რომ არად ჩააგდო, არამედ, რათა ეჩვენებინა, რომ უწინარესად იუდეველთათვის მოვიდა; ამასთან, უნდოდა ცილისწამებისთვის შეეზღუდა ისინი და სათქმელად არ ჰქონოდათ: წარმართებს წყალობდაო; და კიდეც იმიტომაც, რომ ამ ქალის მტკიცე რწმენა...

განმარტება სახარებისა (მათ. 15, 22-28).

ძმანო, მართლ-მადიდებელნო ქრისტიანენო! ერთობ უბრალო არის და მოკლე დღეს წარკითხული სახარება, გარნა იგი იპყრობს დიდსა საუჯესა სულიერისა სწავლისასა? თვით უბრალო და მოკლე მოთხრობა იგი დღევანდელისა სახარებისა წარმოგვიდგენს ჩვენ მრავალთა და ფრიად აღმაშენელეთა მაგალითთა და დარიგებათა. პირველად გასაკვირველი არის და ერთობ სახმარი და სასარგებლო მაგალითი თვით იმ უბრალო ქანანელი დედაკაცისა, რომლისა ლოცვასა და ვედრებასა აღწერს დღეს წარკითხული სახარება. რა გასაოცარი, შეურყეველი სარწმუნოება, გონიერება, სიმდაბლე და სიმშვიდე გამოიჩინა უბრალო სოფლის ქალმა წინაშე იესო ქრისტესა! იგი იყო ქანანელი, მაშასადამე, წარმართი. იგი სცხოვრებდა საზღვართა ზედა ურიასტანისათა, გაგონილი ქონდა იესო ქრისტეზე და მისთა სასწაულთა ზედა, იქნება კიდეც ნახა იგი მან ოდესმე და გაიგონა მისი სწავლა, ამისთვის მის გულში გაჩნდა შეურყეველი სარწმუნოება იესო ქრისტესადმი. ამ უბრალო, უსწავლელმა ქანანელმა დედაკაცმა აჯობა სარწმუნოებით თვით ურიცხვთა სწავლულთა, მწიგნობართა, ერის მოძღვართა, რომელნი ყოველდღე ხედვიდენ იესო ქრისტეს, კიდეც იცოდენ წიგნთაგან...

...ათ 15:27). ვაღიარებ, რომ ძაღლი ვარ; ღირსი გამხადე, როგორც ძაღლი, ტრაპეზიდან ნამცეცებს მაინც. ხედავ ქალის რწმენასა და კეთილ სულს? მან თავის თავზე აიღო ნათქვამი და მაშინვე მიიღო სასურველი, და მიიღო დიდი შექებით. რა უთხრა ქრისტემ? „ჵ დედაკაცო! დიდ არს სარწმუნოებაჲ ეგე შენი; გეყავნ შენ, ვითარცა გნებავს" (მათ 15:28). „ჵ დედაკაცო" — ეს შეძახილი გაკვირვებას გამოხატავს და დიდ შექებას მოიცავს. დიდი, ამბობს, რწმენა აჩვენე; და იყოს შენთვის ის, რაც გსურს. შეხედე, რა უხვია უფლის მოწყალება, და გაუკვირდი მისი სიბრძნე. განა ვერ შეგვეძლო თავიდანვე გვეფიქრა, რომ ის არათანამგრძნობია, როცა ასე უარყოფდა ქალს და ჯერ პასუხსაც კი არ აღირსებდა, ხოლო შემდეგ პირველი და მეორე პასუხით თითქოს მხოლოდ აძევებდა და უარყოფდა ასეთი მოშურნეობით მისულს? მაგრამ საქმის დასასრულით განსაჯე ღვთის სახიერება. მას სურდა ის ქალი ედიდებინა, ამიტომ ასე აყოვნებდა მისი თხოვნის შესრულებას. ხომ მაშინვე რომ მოესმინა, ჩვენ ამ ქალის მთელ სათნოებას ვერ შევიცნობდით; ხოლო, რადგან ოდნავ დაყოვნდა, ჩვენ დავინახეთ როგორც უფლის გამოუთქმელი კაცთმოყვარეობა, ისე მისი საკვირველი რწმენა.

4. ლოტის ქალიშვილთა განზრახვა (19:30–33)

მთელი ეს თხრობა იმისთვის მიგვაჩნდა საჭიროდ გადმოგეცათ, რათა იცოდე...

...რომელ გარდამოცჳვინ ტაბლისაგან უფალთა მათთაჲსა"** (მათ 15:27).

ხედავ, რისთვის აყოვნებდა უფალი აქამდე? იმისთვის, რომ ქალის სიტყვებიდან გაგვეცნო მისი რწმენის მთელი ძალა. შეხედე, მართლაც, როგორ შეაქო და გვირგვინი დაადგა მაშინვე: „ჵ დედაკაცო! დიდ არს სარწმუნოებაჲ ეგე შენი" (მათ 15:28). გაკვირვებითა და შექებით გაისტუმრა ის, ვისაც თავდაპირველად პასუხიც არ აღირსა. „დიდ არს, — ამბობს, — სარწმუნოებაჲ ეგე შენი". ჭეშმარიტად, „დიდია სარწმუნოებაჲ" — ხედავ, როგორ უარყოფს უფალი თხოვნას არა ერთხელ ან ორჯერ, არამედ მრავალგზის, და არ დანებდები, უკან არ დაიხევ, არამედ მოუცილებლად მოუხმობ უფალს და თხოვნის აღსრულებისკენ დახრი. მაშ, „გეყავნ შენ, — ამბობს, — ვითარცა გნებავს". ხედავ, როგორ ის, ვინც ადრე პასუხსაც არ აღირსებდა, ახლა შექებით აძლევს თავის ნიჭებს? არა უბრალოდ შეისმინა მისი თხოვნა, არამედ ადიდა და გვირგვინი დაადგა. სიტყვით „ჵ, დედაკაცო" აჩვენა, თავადაც რა დიდად განუკვირდა მისი რწმენა, ხოლო სიტყვებით — „დიდ არს სარწმუნოებაჲ ეგე შენი" — მისი სულიერი სიმდიდრე გაგვიხსნა. შემდეგ ამბობს: „გეყავნ შენ, ვითარცა გნებავს". რამდენიც გინდა, რამდენიც გსურს, იმდენს გაძლევ; შენმა დაუცხრომელმა თხოვნამ აჩვენა,...

...ხილა მისი მოშურნეობა და დიდი შეუპოვრობა ვედრებაში, ჯერ შეაქო იგი და, ასე ვთქვათ, ქების გვირგვინით შეამკო, მთელი ქვეყნიერებისთვის სახელოვანი გახადა და მხოლოდ ამის შემდეგ აღუსრულა თხოვნა დიდი სახიერებით. რაკი თქვა: „ჵ დედაკაცო! დიდ არს სარწმუნოებაჲ ეგე შენი", შემდეგ დაუმატა: „გეყავნ შენ, ვითარცა გნებავს" (მათ 15:28). და თუ საღვთო წერილში ყველა ამგვარ მაგალითს გადავხედავთ, ყველგან მეუფის დიდ გულუხვობას დავინახავთ. ამაში სრულიად დარწმუნებული და იმის მცოდნე, რომ ვინც მცირედს დათმობს, უფრო მეტს მიიღებს, პატრიარქმა, როგორც გუშინ გესმოდათ, ლოტს დაუთმო საუკეთესო ნაწილი, თავად კი უარესი აიღო, რომ დავის მიზეზიც აღმოეფხვრა, საკუთარი სათნოებაც გამოეჩინა და მთელ სახლში მშვიდობა ემეფა. მაგრამ ვნახოთ დღევანდელი საკითხავიდან, რა ჯილდო მიიღო მან უფლისგან ასეთი სიმშვიდისთვის. „ხოლო ღმერთმან თქუა აბრაამის მიმართ შემდგომად ლოთის განყოფისა მისგან: აღიხილენ თუალნი შენნი და იხილენ ადგილთაგან, რომელსა ხარ შენ აწ, ჩრდილოჲთ მიმართ და სამხრად და აღმოსავლად და ზღუად. რამეთუ ყოველი ქუეყანაჲ, რომელსა შინა ჰხედავ შენ, მიგცე იგი შენ და თესლსა შენსა უკუნისამდე". შეხედე, როგორ ახლოსაა ღვთის განგება და რა სწრაფად მიაგებს მართალს. რადგან საღვთო წერილს სურს, გვაჩვენოს,...

...(მარკ. 2,9) და: „აღიღე ცხედარი შენი და ვიდოდე!“ (მარკ. 2,11); (იოან. 5,8,11,12) და: „შენ გეტყჳ, ეშმაკო, განვედ!“ (შდრ. მარკ. 9,25) და ვითარმედ: „იყავნ შენდა, ვითარცა გნებავს!“ (მათ. 15,28) და: „დღეს ჩემ თანა იყო სამოთხესა“. (ლუკ. 23,43) და ყოვლისაგანვე ვხედავთ ჴელმწიფებასა მისსა, რამეთუ საქმეთათჳს არავის აქუნდა სიტყუაჲ, ხოლო სიტყუათათჳს მრავალნი დაჰბრკოლდიან, უგუნურნი იგი, და იტყოდიან, ვითარმედ: ზუაობით იტყჳს. ამისთჳსცა ნიკოდემოსს ცხადად მაღალსა სიტყუასა არა ეტყჳს, არამედ იგავით ასწავებს თჳსსა ძალსა, ვითარმედ შემძლებელ არს თავით თჳსით ქმნად სასწაულთა, თჳნიერ ყოვლისა შემწისა, რამეთუ მამამან სრული შვა იგი და არარაჲთ ნაკლულევანი. და იხილეთ, ვითარ ეტყჳს მას. რამეთუ ვინაჲთგან ნიკოდემოს თქუა, ვითარმედ: „რაბი, ვიცი, რამეთუ ღმრთისა მიერ მოსრულ ხარ მოძღურად, რამეთუ ვერვის ჴელ-ეწიფების სასწაულთა ამათ საქმედ, რომელთა შენ იქმ, უკუეთუ არა ღმერთი იყოს მის თანა“, და ჰგონებდა, ვითარმედ: დიდად მიქიეს და მიდიდებიეს ქრისტჱ ამათ სიტყუათა მიერ, ხოლო უფალსა ენება, რაჲთამცა უჩუენა, ვითარმედ ჯერეთ კარს...