და აწ იტყვის უფალი ღმერთი: მოიქეცით ჩემდა ყოვლითა გულითა თქვენითა მარხვისა მიერ და ტირილისა და ტყებისა, დაიპენით გულნი თქვენნი და ნუ სამოსელი. (იოელ. 2, 12).
დიდი მარხვა დიდსა საქმეს და ზრუნვას მოგვიტანს ყოველთა ღვთის მოსავთა კაცთა, ძმანო მართლმადიდებელნო ქრისტიანენო! ვინც ჭეშმარიტი ქრისტიანია, სულიერისა წარმატებისა მაძიებელი, დიდად დაფიქრებული იქნება დღეთა ამათ დიდისა მარხვისასა. ვისაც თავისი სული უყვარს, იგი ამ დღეებში მარხულობს, ლოცულობს, ემზადება ზიარებისათვის. მას არა აქვს...
...მან აღავსოს იგი“** (). მაგრამ იქ მთელი მადლია, ადამიანებზე კი მხოლოდ მცირე რამ და წვეთი იმ მადლისაგან. ამიტომ არ თქვა: „სულს მივცემ“, არამედ: „მივჰფინო სულისაგან ჩემისა ყოველსა ზედა ჴორცსა“ ().
და ეს მართლაც აღსრულდა. რადგან მთელმა ქვეყნიერებამ იმ სულისაგან მიიღო მადლი. რადგან ნიჭი პალესტინიდან დაიწყო, შემდეგ კი გავრცელდა ეგვიპტეში, ფინიკიაში, სირიელთა ქვეყანაში, კილიკიელთა მხარეში, ევფრატამდე, შუამდინარეთში, კაპადოკიელთა, გალატელთა, სკვითთა და თრაკიელთა მხარეებში, ელადაში, გალიაში, იტალიაში, მთელ ლიბიაში, ევროპაში, აზიაში და თვით ოკეანემდე. და მრავლის თქმა რაღა საჭიროა? რაოდენ მიწასაც მზე დაჰყურებს, იმდენს მისწვდა ეს მადლი; და ამ წვეთმა, სულის ამ წვეთმა, მთელი ქვეყნიერება ცოდნით აღავსო. მისი მეშვეობით სასწაულები ხდებოდა და ყველას ცოდვები იხსნებოდა....
...იერთას სიყუარულით და კრძალულებით ლოცვასა შინა, არა ღირს ვიქმნებით მოღებად მადლსა სულისასა.
და აღივსნეს ყოველნი სულითა წმიდითა, არა ხოლო ათორმეტნი, არამედ ყოველნი ზოგად სახლსა მას შინა მყოფნი პირველითგან, რომელთა რიცხჳ იყო ას ოც; წინაჲსწარმეტყუელებისა ძისებრ, ვითარმედ "მივჰფინო სულისაგან ჩემისა ყოველსა ჴორციელსა" (). ხოლო არა, ვითარ-იგი ქრისტეს თანა-მკჳდრ იყო — არსებით და ბუნებით მარადის მოუკლებელი მისგან, ეგრეთვე მოციქულთა თანა ითქუმის არსებითი მკჳდრობაჲ, არამედ მდიდრად მოფენაჲ იგი მათ ზედა სულისაჲ და მიცემაჲ ძალისაჲ ყოველთა ენათა მეტყუელებად და ყოველთა სასწაულთა საქმედ. რომელთამე ადგილთა წერილისათა არსებითად სახელ-იდვა, რამეთუ არა თუ სული წმიდაჲ განიყოფემის უდიდესად და უმცირესად, არამედ მადლთა განუყოფს უდიდესთა და უმცირესთა, და მადლნი იგი სულისანი "სულად" აღირაცხვიან, სიტყჳსაებრ ესაიაჲსსა. ხოლო შენ, რაჟამს იხილო, ვითარ მოფენითა სულისაჲთა უდიდესნი მადლნი მიიხუნეს მოციქულთა, ნუ გგონიეს სული უფროჲს ძისა, რამეთუ ერთარსთა შორის ბუნებითა და არსებითა — არა არს უდიდესობაჲ და უმცირესობაჲ, არამედ ვითარცა-იგი მამამან რაჟამს უმეტესი ძესა მისცეს საქმედ, არა დააკნინებს თავსა თჳსსა; ეგრეთვე ძემან რაჟამს სულსა ადგილსცეს საქმედ უზეშთაესთა, არა უმცირეს მ...
...საძიებელ არს, თუ სადა აღუთქუა მამამან მოვლინებაჲ სულისაჲ. ესე ორ სახედ გულისჴმაყავ, რამეთუ ანუ ამას ეტყჳს, ვითარმედ სული წმიდაჲ, რომელი მე აღგითქუ, მისსა მოვლინებასა მამისაგან მოელოდეთ აქავე, იერუსალემს შინა; გინათუ უღრმესად-რე: იოელის მიერ აღთქუმულ იყო მამისაგან ძუელ-სადმე, ვითარმედ: "მივჰფინო სულისაგან ჩემისა" (), რომლისათჳს თჳთ თავადი ეტყოდა მოწაფეთა, ვითარმედ: "რაჲ-იგი მესმა მამისაგან, მას გითხრობ თქუენ" (). ხოლო ოდეს ესმა მოწაფეთა? გარნა თუ მაშინ, რაჟამს ჰრქუა: "უმჯობეს არს თქუენდა, უკუეთუ მე წარვიდე. უკუეთუ მე არა წარვიდე, ნუგეშინის-მცემელი იგი არა მოვიდეს თქუენდა" (). ესე იგი არს, ვითარმედ: უკუეთუ არა დააკლდეთ ჴორციელად ხილვასა ჩემსა, ვერ ისწავებთ სურვილსა სულისასა, არამედ რაჟამს მე წარვიდე, მაშინ მოფენითა სულისაჲთა ისწაოთ, თუ რაჲ არს სიყუარული სულიერი, არა-მოქენე ჴორცთა მახლობელობისაჲ.
თარგმანი: არღარა მიფარულად იტყჳს, ვითარმედ: "უმცირესი სასუფეველსა ცათასა უფროჲს მისსა არს" (),...