გალატელთა მიმართ 2:2

თარგმანი: რაჲსათჳს არა პირველ ესოდენთა ამათ წელთა აუწყა, არამედ აწღა აუწყებს? — ესე ამისთჳს, რამეთუ მრავალნი დაბრკოლდებოდეს; ვითარ პეტრე არა აყენებდა, ხოლო პავლე აყენებდა წინადაცუეთად, და ამის პირისათჳს წინააღმდგომ ურთიერთას ჰგონებდეს ყოველსავე ქადაგებასა მათსა. ამისთჳს სულმან წმიდამან გამოცხადებით უბრძანა პავლეს, რაჲთა ბარნაბაჲს და ტიტეს თანა აღვიდეს იერუსალემად და ყოველთა განუცხადოს, ვითარმედ: არა წინააღდგომა იყო სიტყუაჲ იგი მათი ურთიერთას, არამედ განგებულება; ამისი — ყენებაჲ, ხოლო მისი — არა-ყენებაჲ წინადაცუეთისაჲ. ამისთჳს, რამეთუ ესე — წინადაუცუეთილებისა, ხოლო პეტრე წინადაცუეთილებისაგანთა ქადაგი იყო.

...ცხოვრობს, ამ ცხოვრებაში არაფრის სურვილი ექნება. ასეთი იყო პავლე, ქვეყნიერების მოძღვარი, რის გამოც ძახილით ამბობდა: ანუ „გამოცდასა ეძიებთ მისსა, რომელი-იგი ჩემ მიერ იტყჳს ქრისტე" (2 კორ 13:3). და კვლავ: „ცხოველ არღარა მე ვარ, არამედ ცხოველ არს ჩემ თანა ქრისტე" (გალ 2:20). და კვლავ: „რომელ-ესე აწ ცხოველ ვარ ჴორცითა, სარწმუნოებითა ცხოველ ვარ". ხედავ აქ კაცს, რომელიც სხეულითაა მოსილი, მაგრამ ყველაფერზე ისე ლაპარაკობს, თითქოს უსხეულო არსების ხვედრი რგებოდა?

4. სულიერი მსხვერპლი და ფხიზლად ყოფნა ეშმაკის წინააღმდეგ

მას მივბაძოთ ყველამ, მოვაკვდინოთ ხორცის სხეულის ნაწილები და ცოდვისთვის უმოქმედო გავხადოთ ისინი. ამგვარად, ჩვენ შეგვიძლია ღვთისთვის სათნო მსხვერპლად წარვუდგინოთ ისინი. ხედავ რაღაც ახალსა და უჩვეულოს ამ მსხვერპლში? როცა სხეულის ნაწილები მკვდარნი ხდებიან, მაშინ ყველაზე მისაღებნი ხდებიან მსხვერპლისთვის. რატომ და რისთვის? იმიტომ, რომ ეს სულიერი მსხვერპლია და არაფერ გრძნობადს არ შეიცავს. გრძნობად მსხვერპლში არა მხოლოდ ყოველი მკვდარი იკრძალება, არამედ ცოცხალიც კი, რაიმე ნაკლი რომ ჰქონდეს, ვერასდროს სათნო მსხვერპლი ვერ იქნება. ეს თავიდანვე ასე იყო დაწესებული, და არა ისე უბრალოდ, არამედ ი...

...ვის, ვინც ჩვენთვის მოკვდა და აღდგა. მივიღოთ ეს მოციქულის შეგონება და ვიცხოვროთ არა ჩვენთვის, არამედ ჩვენთვის მომკვდარისა და აღდგომილისთვის. მაგრამ როგორ, იტყვი, შეგვიძლია არა ჩვენთვის ცხოვრება? ისმინე კვლავ იმავე ნეტარი პავლესი, რომელიც ამბობს: „ხოლო ცხოველ არღარა მე ვარ, არამედ ცხოველ არს ჩემ თანა ქრისტე" (გალ 2:20). შეხედე, როგორ ეს, მიწაზე მოარული და ხორცით შემოსილი, ისე ცხოვრობდა, თითქოს ცაზე ყოფილიყო და უხორცო ძალებთან ერთად მოღვაწეობდა. ამიტომაც სხვა ადგილას თქვა: „ხოლო ქრისტესთა მათ ჴორცნი თჳსნი ჯუარს-აცუნეს ვნებითურთ და გულის თქუმით" (გალ 5:24). სწორედ ამაშია არა თავისთვის ცხოვრება, არამედ ჩვენთვის მომკვდარისა და აღმდგარისთვის ცხოვრება — როცა ვითარცა მკვდარნი ვართ ამ ცხოვრების მიმართ და არაფერ ხილულს ვებმით. იმისთვის ითმინა ჩვენმა უფალმა ჯვარცმა, რომ ეს ამქვეყნიური ცხოვრება იმ ზეციურზე გაგვეცვალა, უფრო სწორად — ამის მეშვეობით ის მოგვეპოვებინა. ხოლო ამჟამინდელი ცხოვრება, თუ ფხიზლად და ყურადღებით ვიქნებით, საუკუნო ცხოვრების ტკბობისკენ მიგვიძღვება. და ჩვენ, თუ ოდნავ მაინც მოვისულიერებთ და გონების თვალს ავახელთ, ყოველთვის შეგვიძლია იქაური სასუფევლის მოსვენებაზე ვიფიქროთ და, ამგვარად, ხილულს ყუ...

...ია, და ამაზეც ნაკლები. სათნოება იმაში მდგომარეობს, რომ ამ ცხოვრების საგნების მიმართ მკვდრის მსგავსი იყო, ისევე, როგორც სულის ცხონებისთვის საზიანოს მიმართ — უმოქმედო, თითქოს მკვდარი, და ცოცხალი და მოქმედი მხოლოდ სულიერისთვის, როგორც პავლემ თქვა: „ხოლო ცხოველ არღარა მე ვარ, არამედ ცხოველ არს ჩემ თანა ქრისტე" (გალ 2:20). ამიტომ ჩვენც, საყვარელნო, ყველაფერი ისე ვაკეთოთ, როგორც ქრისტეშემოსილთ ეკადრებათ, და სულიწმინდა ნუ შევაწუხებთ. როცა ვნება ან უწმინდური გულისთქმა, ან რისხვა, ან მძვინვარება, ან შური გვაღელვებს, მაშინ დავფიქრდეთ, ვინ ცხოვრობს ჩვენში, და ყოველი ასეთი ფიქრი შორს განვდევნოთ. შეგვრცხვეს ღვთისგან ბოძებული უხვი მადლისა, დავიმორჩილოთ ყოველი ხორციელი ვნება, რათა, ამ მოკლე და სწრაფწარმავალ ცხოვრებაში ჯეროვანი მოღვაწეობის გავლის შემდეგ, იმ მომავალ დღეს — საშინელი ცოდვილთათვის და სანატრელი სათნოებით შემოსილთათვის — დიდი გვირგვინების ღირსნი გავხდეთ და იმ გამოუთქმელი სიკეთეები მივიღოთ, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

...შთავარდეს.

და ვითარმცა იყო ესე, თუმცა უფალი იტყოდა, თუ: სხუაჲ არს ნებაჲ ჩემი, და სხუაჲ არს მამისაჲ, რომელ-ესე კაცნიცა ჭეშმარიტად ღმრთისმსახურნი არავე იტყჳან ამას. რამეთუ უკუეთუ პავლე ესრეთ შეზავა ნებაჲ თჳსი ნებასა ღმრთისასა, ვიდრეღა იტყოდა, ვითარმედ: „არღა მე ცხოველ ვარ, არამედ ცხოველ არს ჩემ შორის ქრისტე“, (გალ. 2,20) ვი-თარ უკუე მეუფემანმცა ყოველთამან თქუა, თუ: სხუაჲ არს ნებაჲ ჩემი და მას არა ვეძიებ, არამედ მამისა ჩემისა ნებასა ვეძიებ? გარნა გონებათაებრ მსმენელთაჲსა და იჭჳსაებრ მათისა, რომელთა მიმართ მაშინ იტყოდა, თქუა ესე, რამეთუ ვინაჲთგან ზემოჲთვე იტყოდა სიტყუათა მათ, რომელთამე - ღმრთივშუენიერად და რომელთამე - კაცობრივ, და აქაცა კუალად ვითარცა კაცი იტყჳს, ვითარმედ: „საშჯელი ჩემი მარ-თალ არს“, ამისთჳს, „რამეთუ არა ვეძიებ ნებასა ჩემსა, არამედ ნებასა მომავლინებელისა ჩემისასა“. რამეთუ ვითარცა კაცთა შორის რომელი ნებისა თჳსისა აღსრულებისაგან შორს იყოს და სიყუარულისაგან თავისა თჳსისა, უჯერო არს მისთჳს თქუმაჲ, თუ უსამართლოდ შჯის, ეგრეთვე ვერცა ჩემდა აწ ძალ-გიც მხილებად, რამეთუ რომელი ეძიებდეს თჳსისა ნებისა დამტკიცებად, ნუუკუედა იჭუეულ იქმნეს მრავალთაგან, ვი-თარმედ გარდააქცევს სამართალსა, ხოლო რომელი თჳსსა ნებასა არა ეძიებდეს, რაჲღა მიზეზი არს, რა...