თარგმანი: განგებულებითა საღმრთოჲთა მაშინღა მოვიდეს ასიაჲთ ჰურიანი, ოდეს პავლეს გულსავსე ექმნნეს იერუსალემს მყოფნი იგი ჰურიანი მრავალ დღე...
...ვეს შეგვაგონებს და ამბობს: „რაჲთა მოთმინებითა მით და ნუგეშინის-ცემითა წიგნთაჲთა სასოებაჲ გუაქუნდეს" (). ყველაზე მეტად კი თვითონ აკეთებდა ამას: როგორც წერია, „ფერჴთა თანა გამალიელისთა, განსწავლულ ზედამიწევნით მამულითა სჯულითა" (); ამიტომ ამის შემდეგაც ბუნებრივია, რომ კითხვას ყურადღებით ეკიდებოდა, რადგან ვინც სხვებს ამას შეაგონებდა, ჯერ საკუთარ თავს შეაგონებდა. ხედავ ხომ, რომ იგი განუწყვეტლივ წინასწარმეტყველთა მოწმობებს იშველიებს და მათში არსებულს განიხილავს; მაშ, პავლე კითხვას ყურადღებას აქცევს (რადგან წერილთაგან მოსამკელი სარგებელი მცირე როდია), ჩვენ კი უდებებას ვიჩენთ და ზერელედ ვისმენთ? და რამდენად დიდი სასჯელის ღირსნი არ ვიქნებოდით? ამბობს: „რაჲთა წარმატებულებაჲ ეგე შენი ცხად იყოს ყოველსა შინა" ().
ხედავ, რომ სურდა, ტიმოთე ამაშიც დიდი და საკვირველი გამხდარიყო? ამიტ...
...:7), და ქრისტემ მაშინვე აღასრულა ის, რასაც თვითონვე ღმერთის ნიშნად ასახელებდნენ. მაშასადამე, ეს უმეცრებისა არ იყო. ხოლო პავლე სად იყო მაშინ? ვინმემ შეიძლება თქვას: „ფერჴთა თანა გამალიელისთა" (), და არანაირი საერთო არ ჰქონდა აჯანყებულ ბრბოებთან. ხოლო გამალიელი ისეთი კაცი იყო, რომელიც პირველობისმოყვარეობით არაფერს აკეთებდა. მაშ, ამის შემდეგ როგორღა აღმოჩნდა პავლე ბრბოსთან ერთად? ხედავდა, რომ მოძღვრება იზრდებოდა, უკვე მძლავრობდა და ყველანი მას ემორჩილებოდნენ. რამეთუ ქრისტეს დროს ხალხი ხან მასთან იკრიბებოდა, ხან კი მოძღვრებთან; ხოლო როდესაც ხალხი მოძღვრებისგან სრულიად გამოეყო, მაშინ უკვე პავლე, სხვათა მსგავსად, პირველობისმოყვარეობით კი არ აკეთებდა იმას, რასაც აკეთებდა, არამედ მოშურნეობით.
რამეთუ რისთვის მიდიოდა იგი დამასკოში? ამ საქმეს დამღუპველად მიიჩნევდა და ეშინოდა, ქადაგება ყველგან არ გავრცელ...
...რადგან მას ცილს სწამებდნენ, თითქოს ამბოხებული და სიახლის შემომტანი ყოფილიყო, ამის გამო ამბობდა: ანანიამ მითხრა: „ღმერთმან მამათა ჩუენთამან გამოგირჩია შენ ცნობად ნებისა მისისა და ხილვად მართლისა მის და სმენად ჴმაჲ პირისა მისისაჲ, რამეთუ იყო მოწამე მისა ყოველთა მიმართ კაცთა, რომელი-იგი იხილე და გესმა“ (). ასევე აქაც, რათა არ მიეღო უმეგობროსა და უსინდისოს სახელი, თითქოს ტიმოთე დავიწყებოდა, სამართლიანად აქებს თავის თავს და ამბობს: „ვითარ-იგი მოუკლებელად მაქუს შენთჳს ჴსენებაჲ“ (), და არა უბრალოდ, არამედ: „ლოცვათა შინა ჩემთა“ (). ესე იგი, ეს ჩემი ლოცვის საქმეა: მთელ დროს ამას ვაკეთებ განუწყვეტლივ. რადგან ამას აჩვენებს სიტყვებით: „ღამე და დღე“ () ამისთვის ღმერთს ვევედრებოდი, და: „მსურის ხილვაჲ შენი“ ().
ხედავ მხურვალე წადილს?...