Exodus 32:32

...ძნისმოყვარე სული, რომელმაც თანატკივილი იცის.

ამიტომაც ღმერთმა დიდი მოსე ერის წინამძღოლობის ტახტზე აღიყვანა, რადგან მან წინასწარ საქმეებით აჩვენა ერისადმი მამობრივი სიყვარული და ამის შემდეგ ამბობდა: „ახლა მიუტევე მათ ეს ცოდვა, თუ არა და, ამომშალე შენი დაწერილი წიგნიდან.“ (გამ 32:32). ესაიაც, როცა დაღუპულებს ხედავდა, ამბობდა: „ფლობილ-მყავთ მე, მწარედ ვიტირო.“ (ესაია 22:4). „ნუ განსძლიერდებით ნუგეშინის-ცემად ჩემდა, შემუსრვასა ზედა ასულისა ერისა ჩემისასა“ (ესაია 22:4). იერემიამ კი, როცა ქალაქი დაეცა, გრძელი გოდებანიც შეადგინა. იეზეკიელიც მათთან ერთად წავიდა და უცხო მხარე სამშობლოზე უფრო ასატანად მიიჩნია, რადგან უბედურებაში უდიდეს ნუგეშად ჰქონდა ის, რომ ტანჯულთა გვერდით ყოფილიყო და სხვისი საქმეები გამოესწორებინა. დანიელმაც მათი დაბრუნებისთვის ოცზე მეტი დღე უჭმელად დაჰყო და მთელი გულმოდგინება გამოიჩინა, როცა ღმერთს ევედრებოდა, ისინი მწარე მონობის...

...მრავალგზის იხსნა ისინი საფრთხეებისგან, რომელმაც თქვა: „და აწ მი-თუ-უტევებ ცოდვათა მათთა, მიუტევენ" (გამ 32:31)⁷; „უკუეთუ არა, აღმჴოცე მეცა წიგნსა მისგან, რომელსა დამწერე" (გამ 32:32). მაშ, მოსე რომ ახლა ყოფილიყო და ეს სიტყვები ეთქვა, სათხოვარს ვერ მიიღებდა; სამუელიც რომ ყოფილიყო — ისიც ხომ მათი მხსნელი იყო და ადრეული ასაკიდანვე საკვირველი გახდა — ისიც ვერ მიიღებდა სათხოვარს. რადგან ღმერთმა მოსეზე თქვა, რომ როგორც მეგობარი მეგობარს, ისე ესაუბრა და არა გამოცანებით; სამუელზე კი თქვა, რომ ადრეულ ასაკშივე გამოეცხადა მას და მისდამი პატივისცემით აღძრულმა დახშული წინასწარმეტყველება გახსნა. რადგან, როგორც წერია: „სიტყუაჲ უფლისა საძიებელ იყო მათ დღეთა შინა, რამეთუ არა იყო ჩუენებაჲ" (1 მეფ 3:1). ამრიგად, მოსე და სამუელიც რომ დადგნენ, ვერაფერს არგებდნენ. ნოეს შესახებაც ამბობს: **„ნოე კაცი მა...

...ამოს 7:3); ამბაკუმი: «რაჲსათჳს მიჩუენენ მე ტკივილნი და შრომანი», და სხვა ადგილას: «და ჰყოფ კაცთა, ვითარცა თევზთა ზღჳსათა» (ამბ 1:3,14); მოისმენს ასევე, რომ უნეტარესი მოსეც ამბობს: «უკუეთუ არა, აღმჴოცე მეცა წიგნსა მისგან, რომელსა დამწერე» (გამ 32:32); იგივე, როცა ღმერთმა აღუთქვა, მრავალრიცხოვანი ხალხის ბელადად გახდომა და უთხრა: «და აწ მიტევე მე... და აღვჴოცნე იგინი და გყო შენ ნათესავად დიდად» (გამ 32:10), არც ამას დაეთანხმა, არამედ ისურვა ებრაელთა წინამძღოლი დარჩენილიყო. და ქვეყნიერების მოძღვარი, ნეტარი პავლე, ამბობს: «რამეთუ ვილოცევდ მე შეჩუენებულ-ყოფად თავსა ჩემსა ქრისტესგან ძმათა ჩემთათჳს და ნათესავთა ჩემთა ჴორციელად» (რომ 9:3).

3. ნოეს სიმთვრალე და ღვინის წარმოშობა (9:20-21)

ხედავთ, როგორ იჩენდა თითოეული მართალი ახლობლების მიმართ დიდ თანალმობას? წარმოიდგინეთ ამ მართლის (ნოეს) მდგომარეობა და განსაჯეთ, რამდენს უნდა ეტანჯა და ემწუხარა, ესოდენ საზარელ უდაბნოს რომ ხედავდა, ხედავდა, რომ იგივე მიწა, რომელიც ადრე ამდენი მცენარით იყო დაფარული და ყვავილებით შემკული, უეცრად თითქოს გადაპარსული იყო...

...აჲთგან ამათ სიტყუათა სხუანი ვინმე საგმობელად ღმრთისა იტყოდეს, ვითარმედ — "ვითარ ესოდენთა პატივთა ღირს-ქმნულნი ჰურიანი განსთხინა და ყოვლად უპატიოთა წარმართთა მოუწოდა?" — ამისთჳს აწ მოციქული დასაჴსნელად გმობისა ამის, მსგავსად მოსესსა ილოცავს, და ნაცვალად ამისსა, ვითარმედ — "აღმჴოცე წიგნისაგან, რომელსა დაგიწერიე" (გამ. 32:32), —შეჩუენებულ-ყოფასა ითხოვს თავისა თჳსისასა; ვინაჲცა ორნივე [ესე ... ...] ამით არა განჴუებულ, არამედ უფროჲს საკუთარ იქმნნეს ღმრთისა; მოსე — ამისთჳს, რამეთუ არა ეგოდენ ისრაიტელთა მოსრვისათჳს, რაოდენ წარმართთა მიერ გმობისათჳს [ღ̃ა] ? ჰრიდებდა, რომელნი-იგი უძლურებასა დასწამებდეს ღმერთსა, ვითარცა ვერ-შემძლებელსა ცხოვნებად მათდა, რომელნი-იგი ეგჳბტით გამოიყვანნა; ხოლო პავლე — ამისთჳს, რაჲთა არავინ გმოს ღმერთი განვრდომისათჳს ჰურიათაჲსა. ამისთჳს მათითავე სიტყჳთა დაუყოფს პირსა მგმობართასა, ვითარმედ: პირველითგან არაოდეს უგულებელს-ყვნა ღმერთმან ჰურიანი, არამედ მებრვე ამისთჳს მისცა შვილებაჲ და დიდებაჲ, ძედ და ერად თჳსსა წოდებითა, აღთქუმათა და შჯულისა მიცემითა, მსახურებათა შჯულიერთა და ძუელთა მოთხრობათა მიერ განკრძალებითა ამას ყოველსა ზე...

...ათა კეთილთა? მებრ შენისა ხილვისაცა და შენ თანა ყოფისა (რომლისათჳს გამოუთქუმელი სურვილი მაქუს) უმეტესად მაქუს ესე, რაჲთამცა სახელი შენი ყოველთა შორის იდიდებოდა; ვითარცა მოსეცა მსგავსად ამისა ჰრქუა უფალსა: „უკუეთუ მიუტეობ, მიუტევე მათ ცოდვაჲ იგი, უკუეთუ არა, აღმჴოცე მეცა წიგნისა მის შენისაგან, რომელსა დამწერე“. (გამ. 32,32) ამას ესევითარსა იტყოდეს წმიდანი სრულისა მისგან სიყუარულისა, რაჲ-თამცა სხუანი იგი აცხოვნნეს. ხოლო უკუეთუ ვინ სიყუარულითა სხჳსაჲ-თა სულსაცა თჳსსა წარსწყმედდეს და მასცა, რომელი უყუარდეს, არაჲ აქუს სიტყუასა მას მოციქულისასა მის თანა ზიარებაჲ.

წმიდათა მათ ესევითარითა გულისსიტყჳთა უაღრესადღა აცხოვნნეს სულნი თჳსნი და სხუანი მრავალნი. ხოლო შენ, კაცო, უკუეთუ პირველად სული შენი წარიწყმიდო და მეორესაცა მიზეზ ჯოჯოხეთისა ექმნე, დიდი უგუნურებაჲ არს შენდა. ამისთჳს იტყჳს უფალი: „აღმოიღე იგი და განაგდე შენგან, რაჲთა არა მის თანავე გეჰენიასა შთაჰვარდე“. ვითარცა სხჳთაცა სახითა გულისჴმა-ვყოთ ესე: უკუეთუმცა ვინ გრქუა, ვი-თარმედ: ანუ აღმოიღე თუალი შენი, ანუ უეჭუელად შთაგაგდებ მღჳმესა რასმე ქუესკნელსა სრულიად წარწყმედად, არამცა აღმოღებაჲ თუალისაჲ ირჩიეა? ჰე, ჭეშმარიტად. არა თუ თუალი იგი გძულნ, არამედ ყოველსავე გუამსა უმეტეს პატივ-სცი და ცხორებასა შე...