1 კორინთელთა მიმართ 2:1

...## მოციქულისაჲ: ხოლო ვიცით, რამეთუ ძე ღმრთისაჲ მოვიდა და მომცა ჩუენ ცნობაჲ, რაჲთა ვიცოდით ჩუენ ჭეშმარიტი ღმერთი. და ვართ ჩუენ ჭეშმარიტისა თანა ძისა მისისა იესუ ქრისტესსა. ესე არს ჭეშმარიტი ღმერთი და ცხორებაჲ საუკუნოჲ (5,20).

თარგმანი: ესე არს, რომლისათჳს პავლე იტყჳს, ვითარმედ: "გონებაჲ ქრისტესი გუაქუს" (1 კორ. 2:16), რამეთუ მან თავადმან მოსლვითა თჳსითა მოგუცა ჩუენ ცნობაჲ ღმრთისა მამისაჲ, და ვიცანთ რაჲ მამაჲ ძისა მიერ, შევირაცხენით ჩუენ მადლით, რაჲ იგი არს ბუნებით; და მადლითა მით შვილებისაჲთა ვიწოდენით ძმა ბუნებით ძისა ღმრთისა და უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესსა, რომელმან თქუა: "წარვედ ძმათა ჩემთა და არქუ" (იოან. 20:17). ესრეთ უკუე ძისა მიერ მოგუეცა ჭეშმარიტი ცნობაჲ ღმრთისა მამისაჲ და მამისა მიერ მონიჭებითა სულისა წმიდისაჲთა მოვიგეთ განუშორებელობაჲ ძისა მისისაჲ, უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესი, რომელ-იგი არს ცხორებაჲ საუკუნოჲ და ღმერთი ჭეშმარიტი ღმრთისაგან ჭეშმარიტისა.

მოციქულისაჲ: შვილნო, დაიცვენით თავნი თჳსნი კერპთაგან. ამინ (5,21).

თარგმანი: საკჳრველ არს, ვითარ ყოველსა ეპისტოლესა შინა სისრულესა წამებს მეცნიერებისა მათისასა, რომელთა მიმართ მისწერს. ხოლო აწ დასასრულსა ამცნებს კრძალვად კერპთაგან. ცხად არს,...

...ბს, და ჰურიათათჳსცა ვერ იტყოდა ზედაჲსზედა მაღალთა და დიდებისა თჳსისა საქმეთა, ამისთჳს იტყჳს: მან გითხრას ყოველი ჭეშმარიტი. ხოლო რაჲთამცა არა თქუეს, თუ: შენ არა იცია ყოველი ჭეშმარიტი? ამისთჳს შესძინა და ჰრქუა, ვი-თარმედ: „თავით თჳსით არას იტყოდის“, რამეთუ „არავინ იცის ღმერთი, გარნა სულმანვე ღმრთისამან“, (1 კორ. 2,11) არამედ ჩემთა თქუმულთაგან უცხოჲ არარაჲ თქუას, რამეთუ ჩემგან მიიღოს, ვითარმედ ჩემთავე სიტყუა-თა მსგავსად იტყოდის, რამეთუ „ყოველი, რაოდენი აქუს მამასა, ჩემი არს“. და იგი მამისა სიტყუათა იტყოდის, და ესრეთ საცნაურ არს, ვითარმედ ჩემთავე იტყჳს. ხოლო რაჲსათჳს პირველ ქრისტეს წარსლვისა არა მოვიდა სული წმიდაჲ? გარნა ვინაჲთგან წყევაჲ არა დაჴსნილ იყო და ცოდვაჲ არა აჴოცილ, არა მოვიდოდა, რამეთუ ჯერიყო პირველ მტერობისა დაჴსნაჲ და დაგებაჲ ჩუენი ღმრთისა მიმართ და ესრეთ ნიჭისა მის მოსლვაჲ. ხოლო რად იტყჳს, თუ: „მოგივლინო“? ვითარ მოივლინების, რომელი-იგი ყოველგან არს? გარნა ესე იგი არს, ვითარმედ: განგმზადნეთ თქუენ ესრეთ, რაჲთა მოვიდეს იგი და სთნდეს თქუენ შორის ყოფაჲ. და კუალად ამისთჳს თქუა ესე, რაჲთამცა გუამოვნებისა განყოფილებაჲ გამოაჩინა. რამეთუ ძალ-ედვა თავადსაცა მის ყოვლისა ქმნაჲ, არამედ ამისთჳსცა ყო ესე, რაჲთა სულისაცა წმიდისა პატივი გულისხმა-ყო...

...ბით შეიწყნარებდეს გამოუწულილველად? რამეთუ ესმა ნიკოდემოსს შობაჲ და ვერ გულისხმა-ყო, თუ სულიერსა შობასა იტყჳს, არამედ დიდი იგი და მაღალი სიტყუაჲ ჴორციელსა სიმდაბლესა შინა შთამოიყვანა და ამისთჳს საკიცხელ უჩნდა სიტყუაჲ იგი. ამისთჳს იტყჳს პავლე, ვითარმედ: „მშუმინვიერი კაცი ვერას შეიწყნარებს სულიერსა“. (შდრ. 1 კორ. 2,14) გარნა ამან ამასცა ზედა დაიცვა პატივი ქრისტესი და არა განაგდო სიტყუაჲ იგი, არამედ თქუა, ვითარმედ: „ვითარ შესაძლებელ არს?“ და დაიდუმა, რამეთუ ორი იყო წინააღმდგომი: ერთად, შობაჲ ესევითარი, და კუალად, სასუფეველი, რამეთუ არცაღა სასუფეველი იცოდეს ჰურია-თა, და ამისთჳს უკჳრდა მას საქმჱ იგი.

სწავლაჲ კდ რაჲთა არა გამოვიწულილვიდეთ საქმეთა ღმრთისათა, არამედ ოდენ გურწმენეს, და სათნოდ ცხორებისათჳს

ხოლო ჩუენ ნუმცა კაცობრივითა გულისსიტყჳთა გამოვეძიებთ საქმეთა ღმრთისათა, არამედ ყოველსავე შევიწყნარებდეთ შეუორგულებელად, რამეთუ გამომწულილველი ირგებს ვერარას, არამედ ოდენ სულსა ზედა თჳსსა საშჯელსა მოაწევს და საძიებელსა მას ვერ ჰპოებს; რამე-თუ გესმეს შენ „შობაჲ“, ნუ იტყჳ, თუ: ვითარ იშვა? ნუცა ურწმუნო იქმნები, არამედ შეიწყნარე სარწმუნოებით, რამეთუ უკუეთუ ნიკოდემოს, რომელ შობაჲ იგი სულიერი ვერ გულისხმა-ყო, იბრალა, უკუე რომელნი საშინელსა მას და დაუ...

...ყჳს: „არავინ იცის ძე, გარნა მამამან“. (მათ. 11,27) არა თუ მუნ უმეცრებასა წამებს სულისა წმიდისასა. ნუ იყოფინ! არამედ მუნცა პირველი მიზეზი მეცნიერებისაჲ მამისაჲ წამა, რამეთუ ესე ცხად იყო, და მრავალგზის ეთქუა, ვითარმედ: „არავინ იცის ღმრთისაჲ, გარნა სულმან ღმრთისამან“. (1 კორ. 2,11)

აწ უკუე ყოველივე ესევითარი დიდებაჲ და პატივი და სიბრძნე და სახიერებაჲ და მეცნიერებაჲ და სხუაჲ ყოველივე კეთილი მამისა და ძისა და სულისა წმიდისაჲ განუყოფელ არს. თჳნიერ, ვითარცა მიზეზსა, პირველ იტყჳს მამისათჳს, რამეთუ ძე არს საყუარელი და პატივ-სცემს ყოველსავე ზედა დაუსაბამოსა მას მამასა. ეგრეთვე ესე სიტყუაჲ, თუ: „არავინ იცის, გარნა მამამან“, პირველსა მიზეზსა მეცნიერებისასა ყოფილთა და ყოფადთაჲსა მამისა აღამაღლებს და ყოვლითურთ უჩუენებს კაცთა, ვი-თარმედ იგი არს პირველი მიზეზი კეთილთაჲ; და გულისხმა-გჳყოფს, ვითარმედ რაჲ-იგი მამისაჲ არს, ყოველი ძისაჲცა არს და სულისა წმიდისაჲ, თჳნიერ უშობელობისა, რამეთუ მამაჲ უშობელ არს, ძჱ - პირველ საუკუნეთა შობილი დაუსაბამოდ, სული წმიდაჲ - მამისაგან გამომავალი. ესე თჳთებანი არიან გუამოვნებისანი. ხოლო სხჳთა ყოვლითავე ერთობაჲ იგი და სწორებაჲ წმიდისა სამებისაჲ განუყოფელ არს, და ამას შჯულიცა ბუნებითი გული...

...ან; და ესევითართა მათთჳს იტყჳს, ვითარმედ: არა ღირს არიან სმენად საიდუმლოთა ღმრთისათა, არა თუ ინებონ უკეთურებისა მის მათისაგან მოქცევად.

ეგრეთვე მოციქულიცა პავლე იტყჳს, ვითარმედ: „მშჳნვიერმან კაცმან არა შეიწყნარის სულისაჲ, რამეთუ სიცოფე უჩნ მას და ვერ შემძლებელ არს ცნობად, რამეთუ სულიერად განიკითხვის“. (1 კორ. 2,14) და სხუასა მრავალსა ადგილსა გულისჴმა-გჳყოფს ამას წერილი, ვითარმედ ბოროტთა საქმეთა მიერ განხრწნილი ცხორებაჲ მიზეზ ექმნების არა შეწყნარებად მაღალთა მათ და სულიერთა სწავლათა სრულისა მის წესისა. ამისთჳსცა უფალი ბრძანებს, ვითარმედ ესევითართა მათ სასოწარკუეთილთა და ყოვლითურთ ეშმაკისადა განჩემებულთა არცა თუ განღებად კარისა და ჩუენებად საღმრთოთა მათ საიდუმლოთა ჯერ-არს, რამეთუ ისწაონ რაჲ, უძჳრეს იქმნებიან და უმეტესადღა მბრძოლად გამოჩნდებიან.

რამეთუ გონიერთა და გონებითა კეთილთა რაოდენცა გამოეცხადნენ საიდუმლონი ღმრთისანი, უმეტესად პატივ-სცემენ, ხოლო მედგართა და უგულისჴმოთა წინაშე შეურაცხ არს, რამეთუ ცოფ არიან იგინი გულითა და ამისთჳს სწავლაჲ იგი სულიერი სიცოფედ უჩნს. ამის უკუე ჯერისათჳს არცა გამოცხადებად მათდა ჯერ-არს, რამეთუ ღორმან არა იცის, რაჲ არს მარგალიტი. ამისთჳს ნუცა დაუდებთ მარგალიტსა მის წინაშეო, რამეთუ არარაჲ სარგებელ ეყოს, არამე...