დაბადებისა 1:11

როცა იცი, რომ ქმნილებანი თავად შემოქმედის წინაშე მშვენიერნი აღმოჩნდნენ, მით უფრო მეტად განცვიფრდები მათით, მაგრამ მაინც ვერაფერს დაუმატებ მათ შექებასა და დიდებას. ასეთი მეუფე გყავს, ისეთ საქმეებს რომ აღასრულებს, ჩვენგან შექებას ვერ იტევენ. და მართლაც, როგორ შეუძლია ადამიანურ ბუნებას ღვთის საქმეთა ღირსეული შექება ან დიდება? შემდეგი სიტყვებიდანაც ხედავ დიდი ხელოვანი ღმერთის გამოუთქმელ სიბრძნეს. როგორც კი ჩვენ დედამიწის სახე გაგვიხსნა, უკვე თავისი ბრძანებით ჯეროვან შვენიერებას ანიჭებს მას, მის სახეს მრავალფეროვანი თესლებით ამკობს რა. „და თქუა ღმერთმან: აღმოამორჩენ ქუეყანამან მწუანვილი თივისაჲ. მთესველი თესლისაჲ, ნათესავობისაებრ და მსგავსებისა და ხე ნაყოფიერი მყოფელი ნაყოფისა, რომლისა თესლი მისი მის თანა მსგავსებისაებრ ქუეყანასა ზედა. და იქმნა ეგრეთ" (დაბ 1:11). რას ნიშნავს: „და იქმნა ეგრეთ"? უფალმა ბრძანა, ესე იგი, და დედამიწამ მაშინვე შობის ტკივილი იგრძნო და თესლთა აღმოცენებისთვის მომზადდა. „და გამოიღო ქუეყანამან მწუანვილი თივისაჲ, მთესველი თესლსა ნათესავობისაებრ და მსგავსებისაებრ და ხე...

...მაგრამ ნუ მოვიქცევით უგუნურად: წარმოქმნილი არც მიწას ეკუთვნის და არც მარცვალს, არამედ მიწისა და თესლების უფალს. ამიტომაც ზოგი რამ ამათ გარეშე, ზოგიც ამათთან ერთად ქმნა: პირველით თავის ძალას აჩვენებდა, როცა ამბობდა: „აღმოამორჩენ ქუეყანამან მწუანვილი თივისაჲ.“ (დაბ 1:11); მეორით კი, თავისი ძალის ჩვენებასთან ერთად, ჩვენც გვწვრთნიდა, შრომისმოყვარენი და საქმისმოყვარენი ვყოფილიყავით. მაშ, რატომ გვეთქვა ეს ყოველივე? არა უბრალოდ, არამედ რათა აღდგომისაც გვწამდეს; და როცა კვლავ რაიმეს ზრახვებით ჩაწვდომას მოვისურვებთ, მაგრამ ვერ შევძლებთ, ნუ ვიწყენთ და ნუ აღვშფოთდებით, არამედ კეთილგონიერად დავბრუნდეთ, ზრახვას აღვირი ამოვდოთ და ღმერთის ძალასა და მარჯვე ღონეს მივმართოთ.

ამიტომ, როცა ეს ვიცით, ზრახვებს აღვირი დავადოთ; ნუ გადავცდებით ცოდნის იმ საზღვრებსა და ზომებს, რომლებიც ჩვენთვისაა მოცემული. რადგან ამბობს: „უკუეთუ ვისმე ჰგონიეს, ვითარმედ იცის რაჲმე, არღასადა უცნობიეს, ვითარ-იგი ჯერ-არს ცნობაჲ.“ (1 კორ 8:2)....

...სე ამისთჳს, რაჲთა დაუყოს პირი მარკიანელთა და მანიქეველთაჲ, უღმრთოთა მათ მწვალებელთაჲ, და საქმით გამოაჩინოს, ვითარმედ ყოველნივე ესე ხილულნი უხილავთა თანა მის მიერ ქმნილ არიან და იგი არს მომცემელი ნაყოფთაჲ; რამეთუ მან ბრძანა პირველითგან: „აღმოაცენენ ქუეყანამან მწუანვილი თივისაჲ, სა-თესავი თესლი, თესლად-თესლადი“; (დაბ. 1,11) და „გამოიყვანედ წყალთა ქუეწარმავალი სამშჳნველთა ცხოველთაჲ“. (დაბ. 1,20) რამეთუ არარაჲ უდარეს მაშინ ქმნილისა მის საკჳრველებისა იყო ესე, რამეთუ ვითარცა მაშინ აღმოაცენნა ქუეყანით მცენარენი და გამოიყვანნა წყალთაგან მშჳნვიერნი, ეგრეთვე აწ ხუთთა პურთაგან და ორთა თევზთა ესოდენი განმრავლებაჲ ქმნა, რომელესე სასწაული იყო, ვითარმედ იგი არს მფლობელი და მპყრობელი ცისა და ქუეყანისა და ზღუათაჲ. ხოლო იხილა რაჲ ერი იგი და შეეწყალნეს და განკურნნა სნეულნი მათნი, ჯერ-იჩინა ყოველთა ზედაცა ქმნად ამის სასწაულისა, რაჲთა არა მხილველ ოდენ იყვნენ სხუათა ზედა ქმნილთა სასწაულთა, არამედ კაცად-კაცადმან მიიღოს ნიჭი საკჳრველებისა მისისაჲ; და რომელ-იგი მამათა მათთა უდაბნოსა ზედა შეუძლებელად შეერაცხა და იტყოდეს: „ჴელ-ნუ-იწიფოსა ღმერთმან განმზადებად ტაბლაჲ უდაბნოსა?“ (ფსალმ. 77,19) და კუალა...