„აქებდით უფალსა ცათაგან, აქებდით მას მაღალთა შინა. აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ ().
წმინდანებს, დიდი მადლიერების გამო, ასეთი ჩვეულება აქვთ: როცა ღმრთისადმი მადლობის აღვლენას აპირებენ, მრავალს უხმობენ ქების თანამოზიარეებად და სთხოვენ, მათთან ერთად შეეწიონ ამ კეთილ მსახურებას. ესვე გააკეთა სამმა ყრმამაც: როცა სახმილში იყვნენ,...
ყოვლადსამღვდელონო მღვდელმთავარნო, ღირსნო მოძღვარნო, დიაკონნო, ბერ-მონოზონნო, ყოველნო მკვიდრნო ღვთივკურთხეული ივერიის მიწისა და დროებით ჩვენი ქვეყნის საზღვრებს გარეთ მცხოვრებნო ჩვენო ძვირფასო თანამემამულენო!
ქრისტე აღდგა!
გუგუნებენ ეკლესიათა ზარები და მსოფლიოს ამცნობენ, რომ დადგა დღე დღესასწაულთა დღესასწაულისა.
„დაემხო ძალი, პირველ სისხლითა მთრვალი“, შეიმუსრა ჯოჯოხეთი, განქარდა ბნელეთის ძლიერება და კაცობრიობა გათავისუფლდა ეშმაკის ტყვეობისაგან. „სადა არს, ჯოჯოხეთო, ძლევაჲ შენი? სადა არს,...
...გალობა მოისმინა, თავი დაიტირა და თქვა: „რამეთუ კაცად მყოფი და არაწმიდათა ბაგეთა მქონებელი საშუალ ერისა, არაწმიდათა ბაგეთა მქონებელისა, მკჳდრ ვარ მე“ (). ამიტომაც, როცა ქებათა აღვლენას გვიბრძანებს, ზენა ძალებიდან იწყებს და ასე ამბობს: „აქებდით უფალსა ცათაგან“ (), „აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (). ამიტომ საჭიროა, ანგელოზი გახდე და ასე აქო. მაშ, ნუ ვიფიქრებთ, რომ ეს ქება უბრალო რამ არის; არამედ ჩვენს ბაგეზე უწინ ჩვენმა ცხოვრებამ აახმიანოს იგი და ენაზე უწინ ჩვენმა ყოფამ იღაღადოს. ასე მდუმარენიც შევძლებთ ღმერთს ვუგალობოთ; ასე კი, როცა ხმასაც ამოვიღებთ, ცხოვრებასთან თანხმოვან გალობას შევასრულებთ.
მაგრამ ფსალმუნიდან მხოლოდ ამას კი არ ვხედავთ, არამედ იმასაც, რომ იგი ყველას თანხმობისკენ მიჰყავს და მთელ გუნდს ადგენს. რადგან ერთსა და ორს კი არ ესაუბრება, არამედ მთელ ერს. და როგორც ქრისტემ, როცა ჩვენ ერთსულოვნებასა და სიყვარულში შეგვიყვანა, ლოცვებში გვიბრძანა, საერთო ლოცვა აღგვესრულებინა და მთელი ეკლესიისაგან, როგორც ერთი პირი...
...ვითარცა ცხოვარნი კლვადნი"** () — ამით მათი ღვთისადმი მხურვალე სიყვარული ჩანს. ხოლო როცა კვლავ ანგელოზებთან ერთად გალობენ — რადგან მაშინ ანგელოზებიც გალობენ — და ამბობენ: „აქებდით უფალსა ცათაგან, აქებდით მას მაღალთა შინა" (), მაშინ, როცა ჩვენ ვამთქნარებთ, ვიფხანთ, ვხვრინავთ, ან უბრალოდ ზურგზე ვწევართ და ათასგვარ ამაო მოტყუებაზე ვფიქრობთ, როგორია, რომ ისინი მთელ ღამეს ამაში ატარებენ?
როცა კი დღე უნდა გათენდეს, უკვე ისვენებენ; და როცა ჩვენ საქმეებს ვიწყებთ, მათ დასვენების დრო აქვთ. დღე რომ დადგება, ჩვენგან თითოეული მეორეს უხმობს, ხარჯებზე საუბრობს; თუ ბაზარში მიდის, მთავარს წარუდგება, კანკალებს და ანგარიშგების ეშინია; ერთი სცენაზე მიდის, მეორე — თავის საქმიანობასთან. ისინი კი, თავის მხრივ, დილის ლოცვებსა და საგალობლებს აღასრულებენ და წერილთა კითხვას მიუბრუნდებიან; არიან ისეთებიც, ვისაც წიგნების წერაც უსწავლიათ. თითოეული თავისთვის გამოყოფილ სენაკში ცხოვრობს და მუდამ მყუდროებაში წვრთნის თავს: არავინ ლ...
...აც ადამიანისათვის შეიქმნა და არა ადამიანი ცისთვის. სხვამ კი „ცამყარში“-ს ნაცვლად თქვა: „დაურღვეველში“. კიდევ სხვამ: „მისი ძლიერების ცამყარში“. და მგონია, რომ აქ კიდევ სხვა რამეზეც მიანიშნებს, როგორც წინა ფსალმუნში: როგორც იქ თქვა, „აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (), ასევე აქაც ამბობს: „აქებდით მას მის ცამყარში“, ესე იგი, თქვენ, რომლებიც მის ცამყარში ხართ. რადგან იგი არასდროს წყვეტს ზენა ძალების თავისი ქების თანამოზიარეებად მიღებას.
„აქებდით მას ძლიერებითა მისითა“ (). სხვა მთარგმნელი ამბობს: „მის ძლიერებათა მეშვეობით“. ებრაული კი ამბობს: „ბეგებუროთავ“. ეს იმას ნიშნავს: აქებდით მას მის ძლიერებათა გამო, მისი ძალის გამო, მისი სასწაულების გამო, იმ ძლიერების გამო, რომელსაც ყოველივეში ავლენს — ზენაშიც და ქვემოშიც, საერთოშიც და კერძოშიც, თითოეულშიც და განუწყვეტლივაც. „აქებდით მას მრავლითა სიმდიდრითა მისითა;“ (). და როგორ არის შესაძლებელი, მისი სიდიადის სიმრავლის თანასწორი ქება აღვუვლინო...