თარგმანი: ესე სასწაული მკელობელისა მის აღდგინებისასა უსაკჳრველეს არს, რამეთუ სამი სახე აქუს: პირველად — ცნობაჲ პარულისაჲ მის; მეორედ — განცხადებაჲ დაფარულთა გულის-სიტყუათაჲ; მესამედ — მეყსა შინა სიკუდილი მისი, რომლისათჳს ვიეთნიმე აბრალებენ მოციქულსა, ვითარმედ ვინაჲთგან ეშმაკისა მიერი იყო საქმე იგი, რაჲსათჳს მოაკუდინა ანანია. გარნა ეკრძალე, საყუარელო, ნუ-უკუე პეტრეს თანა სულისაცა წმიდისა მგმობარ და მაბრალობელ იქმნა, რამეთუ სული წმიდაჲ იყო მის შორის მცნობელ და მბრძანებელ საქმედ ყოვლისავე. არამედ ისწავე მიზეზი საქმისაჲ, რამეთუ დასაბამიღა იყო მაშინ თესლთა ღმრთისმსახურებისათა აღმოცენებისაჲ, და მყის იწყო ეშმაკმან თესვად ღუარძლისა, ხოლო მოციქულმან აღმოფხურად, რაჲთა არა ძირნი განიბნეს შორის იფქლსა ღმრთისმსახურებისასა, და ვითარცა გესლი სასიკუდინე, მოჰკუეთა, რაჲთა არა განეზავოს ყოველსა გუამსა ეკლესიისასა. ამას თანა ჯერ-იყო. რაჲთა სხუანიცა შეძრწუნდენ პატიჟისა მისგან არა ბაძვად ბრალსა მისსა, რამეთუ მრავალგზის აქავე ტანჯვითა ცოდვილთაჲთა ორთა კეთილთა ჰყოფს ღმერთი: რაჲთა ტანჯულთა მათ ულხინოს საუკუნოდ, გინა თუ სრულიად განათავისუფლნეს-ცა...
საქმე წმიდათა მოციქულთაჲ 5:4
..., არამედ ეს ყველაფერი მოხსნა მათ წინ მავალმა ღვთის მადლმა, ისე, რომ ყველაფერს ადვილად აკეთებდნენ, თვით დაბრკოლებებიც კი უფრო მეტი მოშურნეობისკენ აღძრავდნენ. ასე, ერთხელ, გვემა რომ აიტანეს, სინედრიონიდან სიხარულით წავიდნენ, არა უბრალოდ ცემისთვის, არამედ იმისთვის, "რამეთუ ღირს იქმნნეს სახელისა მისისათჳს გინებად" (); სხვა დროს, საპყრობილეში ჩაყრილნი და იქიდან ანგელოზის მიერ გამოყვანილნი, ისევ იმას აკეთებდნენ, რასაც წინათ აკეთებდნენ და, ტაძარში მივიდნენ რა, მოძღვრების სიტყვას თესავდნენ, მრავალ ხალხს იზიდავდნენ ღვთისმოსაობისკენ; შემდეგ კი, ხელახლა დაკავებულნი, არათუ უფრო უმოქმედონი გახდნენ, არამედ კიდევ უფრო დიდი კადნიერება გამოიჩინეს, მძვინვარე და კბილებს მაღრჭენი ხალხის შუაგულში დადგნენ და თქვეს: "მორჩილებაჲ ჯერ-არს ღმრთისაჲ უფროჲს ვიდრე კაცთაჲ" (საქმ 5:19–29). ხედავ კადნიერების სიდიადეს? ხედავ, როგორ უბრალო მეთევზეები უგულებელყოფენ ხალხის ასეთ სიმრავლეს, რომელიც მძვინვარებს და მზად არის მკვლელობა ჩაიდინოს და სიკვდილს მისცეს ისინი? მაგრამ, ამას რომ ისმენ, საყვარელო, მომხდარი თვით მოციქულებს კი ნუ მიაწერ, არამედ ზენა მადლს, რომელიც აძლიერებდა და აცოცხლებდა მათ მოშურნეობას. აი, თვითონ ნეტარმა პეტრემ, როცა დაბადებიდან კოჭლი განკურნა და ყ...
...ოდ არის აღწერილი, რათა მათი შეცნობით უღმრთოებას განვეშოროთ და სათნოებას მივეკრათ. გინდა ახალ აღთქმაშიც იგივე ნახო? ისმინე, როგორ ნეტარი ლუკა იმავეს მოგვითხრობს მოციქულთა შესახებ, სახელდობრ — რომ ისინი, ცემა რომ აიტანეს, სინედრიონიდან გამოვიდნენ მოხარულნი, რომ ქრისტეს სახელისთვის შეურაცხყოფის მიღების ღირსნი შეიქნენ (). თუმცა ცემა არა სიხარულს, არამედ ტკივილსა და შერცხვენას იწვევდა, მაგრამ ღვთისთვის — ცემაც და მიზეზიც, რის გამოც (მოციქულები) ცემას დაექვემდებარნენ, სიხარულს მანიჭებდა მათ. მაშინ მცემელნი დიდ დაბნეულობასა და გაჭირვებაში იყვნენ, არ იცოდნენ, რა ექნათ. ისმინე, მართლაც, როგორ ცემის შემდეგაც ჰკითხავენ და ამბობენ: „რაჲ-მე უყოთ კაცთა ამათ?" (საქმ 4:16; შდრ. 3). რას ამბობ? ჰცემეთ, მრავალი ბოროტება ჩაიდინეთ და კიდევ ჰკითხავთ? ასე ძლიერია და უძლეველია სათნოება: ის ტანჯვის ჟამსაც კი ძლევს მტანჯველთ.
3. ადამიანთა ქების უარყოფა და ღვთის მიმართ მზერა (6:9)
მაგრამ, რათა სიტყვა არ გავაგრძელოთ, კვლავ ამ მართალ ნოეს უნდა მივუბრუნდეთ და მის მაღალ სათნოებას გაგვიკვირდეს, — იმას, თუ როგორ შეძლო ეგზომ დიდი სიმრავლის უგულებელყოფა და ზემოთ დადგომა — მაცინებელთა, თავდამსხმელთა, მაგინებელთა, მამცირებელთა (ისევ იმასვე ვამბობ და თქმას არ მოვეშვებ...
...ესრეთ, ვითარმედ: დაღაცათუ შეკრულ არს, არამედ ზეგარდამოჲ მადლი განჰჴსნის მას, რამეთუ მისითავე განგებულებითა ქმნილ არს შეკრვაჲ მისი. ამისთჳს მხიარულ არს ჭირთა და ტანჯვათა შინა, ვითარ-იგი გესმის ლუკაჲსგან, ვითარმედ: "მოიქცეს მოციქულნი პირისაგან შესაკრებელისა და უხაროდა, რამეთუ ღირს იქმნნეს სახელისათჳს მისისა ვნებად" (). ამითვე პირითა შეაერთა მოციქულმან მოჴსენებასა თანა კრულებათასა მოფენაჲ მადლისაჲ, რამეთუ არა ხოლო თავს-დებაჲ ქრისტესთჳს ჭირთაჲ, არამედ თჳთ ჴსენებაჲცა ოდენ სახელისა მისისათჳს თავს-დებულთა კრულებათაჲ ფრიადსა მადლსა მის მიერსა მოჰფენს სულთა ჩუენთა, ვიჴსენებდეთ რაჲ, ვითარ-ესე სახე მან თავადმან მომცა ჩუენ, რაჲთა ერთი მრავალთათჳს დავსდებდეთ სულთა ჩუენთა ქადაგებისათჳს ღმრთისა და სარგებელისათჳს მოწაფეთაჲსა შეკრვად, და ვიდრე სიკუდილადმდე გუემად, რამეთუ — "მადლი ჩემიო, — პავლეს ესმის ქრისტესგან, - უძლურებათა შინა, ჭირთა და პყრობილებათა სრულ-იქმნების" (), ვითარ-ესე მოჴსენებითა პავლეს კრულებათაჲთა მადლი ჩუენ თანა დაიმკჳდრებს, ზედა-დამტკიცებითა "ამინისაჲთა", რომელ არს "იყავნ", რომელ-ესე არს სიტყუაჲ აღსაბეჭდველი ებისტოლეთაჲ, რომლისა მიმთხუევაჲ მეყავნ ჩუენ, რაჲთა სამარადისოდ ჩუენ თანა იყოს...
...ედ: „ვერ ღირს არიან ვნებანი იგი ამის ჟამისანი მერმისა მის თანა დიდებისა, რომელი გამოჩინებად არს ჩუენდა“. ისწავეთ კუალად მოციქულთაგან, რომელნი-იგი მოიქცეს რაჲ შესაკრებელისაგან ჰურიათაჲსა, ტანჯულნი და გუემულნი, უხაროდაო, რამეთუ ღირს იქმნეს სახელისა მისისათჳს გინებად. ხოლო უკუეთუ შენ იშიშვი უღლისა მისგან და ტჳრთისა, არა ბუნებისაგან მათ საქმეთაჲსა არს შიში ესე, არამედ შენისა მის დაჴსნილებისაგან. ხოლო იყო თუ კაცი გულსმოდგინე ცხორებისათჳს სულისა შენისა, ყოველივე ესე სუბუქ იყოს შენდა და ადვილ.
ამისთჳსცა ქრისტე გულისჴმა-გჳყოფს, ვითარმედ ჩუენცა გჳჴმს მცირედ რაჲმე შრომაჲ. და არა თქუა სიტკბოებაჲ ხოლო და სისუბუქჱ საქმისაჲ ამის და დაიდუმა, არცა სიმძიმჱ და სიძნელჱ, არამედ ორივე თქუა, რამე-თუ უღელი სახელ-სდვა და ტკბილ უწოდა, და ტჳრთი გუაუწყა და მცირჱ დაურთო, რაჲთა არცა ვითარცა საჭიროჲსა და ძნელისაგან ივლტოდი, არცა ვითარცა ფრიად რაჲმე ადვილი და არარაჲ შეურაცხ-ჰყო.
ხოლო უკუეთუ ამას ყოველსა ზედა ძნელვე გიჩნს შენ სათნოებაჲ და მძიმე, გულისჴმა-ყავ, რამეთუ ცოდვაჲ უმძიმჱს არს და უძჳრჱს. ამას უკუე მოასწავებდა უფალი, ამისთჳს პირველად თქუა: „მოედით ყოველნი მაშურალნი და ტჳრთმძიმენი“, რაჲთა გიჩუენოს, ვითარმედ ცოდვ...