თარგმანი: ზოგადი არს მცნებაჲ ესე ეპისკოპოსთა მიმართ და ხუცესთა,...
თარგმანი: იხილე ვითარ მასვე დაწყებასა სიტყჳსასა ჰყოფს დასასრულ სიტჳსა. გარნა ხოლო მუნ ძისა მიერ იტყჳს შეწყალებასა ჩუენსა მამისა მიერ, ვითარმედ: მამამან ძისა მიერ შემიწყალნა ჩუენ. ხოლო აქა კუალად მამასა იტყჳს...
...დი ჰქონოდა. „თუ ამან მე ზეციდან გამომაგდო, - ამბობს იგი, - მით უმეტეს, სწორედ ეს გამოაგდებს მას სამოთხიდან“. ამიტომ სოლომონიც ამბობდა: „ღმერთი ამპარტავანებს ეწინააღმდეგება“ (; ; ). მას არ უთქვამს, რომ ღმერთი ამპარტავნებს უშვებს, ტოვებს და საკუთარ შეწევნას აკლებს, არამედ ამბობს: „ეწინააღმდეგება“; არა იმიტომ, თითქოს მას ამპარტავნის წინააღმდეგ საბრძოლო წყობა და ბრძოლა სჭირდებოდეს. რა უნდა იყოს ამპარტავანზე უფრო სუსტი? რადგან როგორც თვალისჩინდაკარგული ყველას წინაშე დაუცველად დგას და ადვილად ზიანდება, ასევე ამპარტავანიც, რომელმაც უფალი არ იცის - რადგან ნათქვამია: „ამპარტავნების დასაწყისი უფლის არცოდნაა“ () - ადამიანებისთვისაც ადვილად დასაძლევია, რადგან იმ ნათლისგან ჩამოვარდა. ხოლო თუ იგი ძლიერი იქნებოდა, ღმერთს მის წინააღმდეგ საბრძოლო წყობა არ დასჭირდებოდა; რადგან ვის ნებასაც ყველაფრის წარმოსაშობად ეყო ძალა, მით უფრო მათი მოსასპობადაც ეყოფოდა....
...რადგან თუ ღმერთს უყვარს „სული შემუსრვილი“ — „მსხუერპლი ღმრთისაჲ არს სული შემუსრვილი, გული შემუსრვილი და დამდაბლებული ღმერთმან არა შეურაცხ-ყოს.“ () — მაშინ, საპირისპიროდ, „ღმერთი ამპარტავანთა შეჰმუსრავს, ხოლო მდაბალთა მოსცის მადლი.” ().
ამრიგად, ამპარტავნების ტოლი ბოროტება არაფერია; იგი ადამიანს დემონად აქცევს, შეურაცხმყოფელად, ღვთისმგმობლად, ფიცის გამტეხად, სიკვდილთა და მკვლელობათა მოსურნედ ხდის. ამპარტავანი მუდამ მწუხარებასთან ცხოვრობს, მუდამ დრტვინავს, მუდამ მოუსვენარია; არაფერია ისეთი, რაც მის ვნებას გააძღობს; თუნდაც თვით მეფე იხილოს, ამპარტავნის წინაშე თავს რომ ხრის და თაყვანს სცემს, მაინც არ გაძღება, არამედ უფრო მეტად აღიგზნება. რადგან როგორც ვერცხლისმოყვარენი რამდენსაც მიიღებენ, მით მეტი სჭირდებათ, ასევე უგუნურებაში ჩავარდნილნიც — რამდენ პატივსაც მიიღებენ, მით მეტს ესწრაფვიან. მათში ვნება იზრდება, რადგან ვნებაა; ვნებამ კი საზღვარი არ იცის და მხოლოდ მაშინ ჩერდება, როცა თავის მატარებელს მოკლავს. ვერ ხედ...
...ისმინეთ სხუაჲცა სახე ამის პირისაჲ: ვინ არს მდაბალ და უნდო და შეურაცხ, რომელსა შეეწეოდის ღმერთი ანუ რომელსა ჰბრძოდის? საცნაურ არს, ვითარმედ რომელსა ჰბრძოდის ღმერთი, იგი არს უდარეს და უსაწყალობელეს ყოველთა კაცთა. ისმინე უკუე წერილისაჲ, რასა იტყჳს: „უფალი ამპარტავანთა წინააღუდგების და მდაბალთა მისცემს მადლსა“. და კუალად ესეცა გკითხო: ვინ უმაღლეს არს, რომელი შესწირვიდეს დღითი-დღე ღმრთისა შესაწირავთა სათნოთა ანუ რომელი შორს განვრდომილ იყოს მისგან? ისმინე უკუე, ვითარ მდაბალი, ვი-თარცა მღდელი, მარადის მსხუერპლსა ქებისასა შესწირავს ღმრთისა, „მსხუერპლ ღმრთისა არსო სული მდაბალი, გული წმიდაჲ და სული მდაბალი ღმერთმან არა შეურაცხ-ყოს“. იხილეა ამისი სიწმიდე? მიხედენ აწ სიხენეშესა ამპარტავანისასა: „საძაგელ არსო წინაშე ღმრთისა ყოველი მაღალი გულითა“. რამეთუ მდაბალსა ზედა ღმერთი განისუენებს, ვითარცა იტყჳს: „ვის მივხედნეო, გარნა მშჳდსა და მდაბალსა, რომელი ძრწინ სიტყუათაგან ჩემთა“, ხოლო ამპარტავანი ეშმაკისა მიერ წარტყუენულ არს, ვითარცა იტყჳს პავლე: „ნუუკუე აღმაღლდესო და სასჯელსა ეშმაკისასა შთავარდეს“....
