იობისა 1:21

...ონედ რქანი და ჭლიკნი.“** (ფსალმ 68:31–32) ასე სწირავდა იობიც იმ ბუნებაზე აღმატებული დარტყმების შემდეგ: მადლობდა და ამ სიტყვებს წარმოთქვამდა: „უფალმანცა მომცა, უფალმანცა მიმიღო, ვითარცა უნდა, ეგრეცა ქმნა. იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ.“ (იობ 1:21) და კიდევ: „და მიუსრულენ მაღალსა აღნათქუემნი შენნი“ (ფსალმ 49:14). აქ ვედრებებს გულისხმობს, რათა ლოცვაში განუწყვეტლივ ვიდგეთ და, რაც კი აღვუთქვამთ, სწრაფად შევასრულოთ.

კარგად თქვა: „მიუსრულენ“ (ფსალმ 49:14). რადგან აღთქმის შემდეგ ეს საქმე ვალად იქცევა. ასე მიუძღვნა ანამ ძე, როგორც უდიდესი ვალი. ამიტომ შენც, თუ მოწყალებას აღუთქვამ, თუ თავშეკავებულ ცხოვრებას, თუ რაიმე სხვას ამგვარს, აღსრულებისაკენ იჩქარე. თუ ვინმე ზუსტად გამოიკვლევს, თუნდაც არ აღუთქვამს, სათნოებათა საქმეები მაინც ღვთის წ...

...გმობის ნაცვლად დიდებისმეტყველება თქვი. ამგვარად საზღაურიც დიდია და ჭრილობაც უფრო მსუბუქი ხდება.

ასე ამბობდა ნეტარი იობიც, როცა წარმოთქვამდა: „უფალმანცა მომცა, უფალმანცა მიმიღო“ (იობ 1:21). და კვლავ: „უკუეთუ კეთილი იგი მოვიღეთ ჴელისაგან უფლისა, ბოროტი ესე ვერ მოვითმინოთა?“ (იობ 2:10). მაგრამ მე, ამბობს, სიმდიდრე არ მომცა. მაშ, ჭრილობაც ნაკლებია. რადგან ერთი და იგივე არ არის, როცა კაცი სიმდიდრის სიკეთეებით სარგებლობის შემდეგ მისგან გაშიშვლდება, და როცა მას არც კი გამოუცდია იგი და სიღარიბეში ცხოვრობს. თუ მრავალ ღარიბს, როცა სხვების უბედურებას ხედავს და თავის მწუხარებას ადარებს, შედარების გამო საკუთარი მდგომარეობა უფრო მძიმე ეჩვენება, მაშ იფიქრე, რამდენად მძიმე იქნება გულგატეხილობა, როცა შედარებას სხვასთან კი არ აკეთებს, არამედ საკუთარ წარსულთან, რადგან გამოცდილება დაკარგვის შეგრძნებას უფრო მ...

...ჟამს მისი განზრახვა გადაუხრელი გამოჩნდა, გონება — შეურყეველი, და ღმერთს სამადლობელი სიტყვები, ის სულიერი მსხვერპლი, აღუვლინა. რადგან მისი სიტყვები, რომლებსაც ამბობდა, მსხვერპლი იყო: „უფალმანცა მომცა, უფალმანცა მიმიღო, ვითარცა უნდა, ეგრეცა ქმნა. იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ“ (იობ 1:21). ეს ჩვენც მუდამ აღვასრულოთ: განსაცდელებში, გაჭირვებებში და მზაკვრობებში ღმერთს ვადიდებდეთ და განუწყვეტლივ ვაკურთხებდეთ, რადგან მას ეკუთვნის დიდება უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

სათარგმნო შენიშვნები

1. ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ მუხლისთვის კორპუსში არ მოიძებნა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
2. ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ თარგმანისეული ვარიანტით კორპუსში არ მოიძებნა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
3. ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ მუხლისთვის კორპუსში არ მოიძებნა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგ...

...ამის მტკიცებულებაა ნეტარი იობი: იგი უკიდურეს სიღარიბეში იყო და თითქოს თვით სიღარიბის უფსკრულში ჩაეშვა, მაგრამ არა მხოლოდ არ უგმია, არამედ განუწყვეტლივ აკურთხებდა ღმერთს და ამბობდა: „უფალმა მომცა, უფალმა წაიღო; როგორც უფალს ნებავდა, ისე მოხდა; უფლის სახელი კურთხეული იყოს უკუნისამდე“ (იობ 1:21)³. მაგრამ სიმდიდრის გამოც მრავალი იტაცებს და ანგარებით ართმევს, — ამბობს იგი. მაგრამ ეს სიმდიდრის გამო კი არ ხდება, არამედ საკუთარი უგუნურების გამო. ამის მოწმე კვლავ იგივე კაცია: ასეთ დიდ სიმდიდრეში მყოფმა არა მხოლოდ სხვისი არ იტაცა, არამედ თავისასაც გასცემდა და უცხოებისთვის ნავსაყუდელს ამზადებდა, როცა ასე ამბობდა: „ჩემი სახლი ყოველი მოსული უცხოსთვის ღია იყო“ (შდრ. იობ 31:32).⁴ აბრაამსაც, რომელსაც ასეთი სიმდიდრე ჰქონდა, გამვლელებისთვის ყველაფერი ეხარჯებოდა; და სიმდიდრემ არც აბრაამი და არც იობი ანგ...

...ყოველთვის მადლობის შეწირვა სიბრძნისმოყვარე სულის საქმეა.

რამე ბოროტი შეგემთხვა? მაგრამ თუ მოისურვებ, ბოროტი აღარ არის; მადლობა შესწირე ღმერთს და ბოროტი სიკეთედ შეიცვალა; შენც იობივით თქვი: „იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ." (იობ 1:21) მართლაც, მითხარი, ასეთი რა დაგემართა? სნეულება დაგატყდა? მაგრამ ეს უცხო არაფერია; რადგან ჩვენი სხეული მოკვდავია და ვნებადი. ან იქნებ ქონებრივი სიღარიბე შეგხვდა? მაგრამ ქონებაც მოსაპოვებელია, დასაკარგიც, და აქვე დარჩება. ან მტერთაგან შეთქმულებანი და ცილისწამებანი? მაგრამ ამით ჩვენ კი არ ვართ დაზარალებულნი, არამედ ისინი, რომლებმაც ეს ჩაიდინეს; რადგან ამბობს: „სული მცოდველი იგი მოკუდეს" (ეზეკ 18:20).

ცოდვა ჩაიდინა არა ბოროტის დამთმენმა, არამედ ბოროტის მოქმედმა....

...ნება სარგებელი? თუ ღმერთს მადლობას შესწირავ, თუ მწარედ არ დაიტირებ, თუ იობის სიტყვებს იტყვი: „და თქუა: მე შიშუელი გამოვედ მუცლისაგან დედისა ჩემისა, შიშუელივე მივიქცე მუნვე ქუეყანად, უფალმანცა მომცა, უფალმანცა მიმიღო, ვითარცა უნდა, ეგრეცა ქმნა. იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ." (იობ 1:21). რას ამბობ: „უფალმა წაიღო"? „ქურდმა წაიღო, — იტყვის ვინმე, — და როგორ შეძლებ თქვა: უფალმა წაიღო?" ნუ გაგიკვირდება. რადგან იობმაც იმაზე, რაც ეშმაკმა წაიღო, თქვა: „უფალმა წაიღო". თუ მან ასე თქმა გაბედა, შენ როგორ არ იტყვი იმის შესახებ, რაც ქურდმა აიღო, რომ უფალმა წაიღო? მითხარი, ვის უფრო სცემ პატივს: მას, ვინც თავისი ქონება ღარიბებისთვის დაცალა, თუ იობს ამ სიტყვების გამო? განა იმას, ვინც მაშინ არ გასცა, ნაკლები აქვს მასზე, ვინც მოწყალება გასცა? ნუ იტყვი: „მადლი არა მაქვს. საქმე ჩემი განზრახვით არ მომხდარა; მე არ ვიცოდი და არც მსურ...

...ველივე წარწყმიდა, შეშფოთნა ანუ იდრტჳნა, არამედ თაყუანის-სცა უფალსა და მადლობაჲ შეწირა. და რად ვიტყჳ საფასეთა და მონაგებთა? შვილთა მათღა საყუარელთაჲ ერთბამად მოწყუედაჲ ესმა, აღმოთქუა სანატრელი იგი სიტყუაჲ: „უფალმან მომცა, უფალმან მომიღო; ვითარცა უფალსა ენება, ეგრეთცა იქმნა. იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ უკუნისამდე“. (იობ 1,21) არამედ შვილთათჳს წესიერი და ზომითი და ბუნებითი მწუხარებაჲ აჩუენა, რამეთუ „დაიპო სამოსელი თჳსი და აღიპარსა თმაჲ თავისა თჳსისაჲ და დავარდა ქუეყანასა და დამხედ თაყუანი-სცა უფალსა“ (იობ 1,20) და მადლობაჲ იგი შეწირა, რაჲთა ვერვინ თქუას, თუ გულქვაჲ ვინმე იყო. რამეთუ ფრიადცა გულჩჩჳლი და ლმობიერი კაცი იყო და შვილთა მოყუარე, გარნა უზომოჲ ანუ უწესოჲ არარაჲ ინება ქმნად. ხოლო საცხოვართათჳს და მონაგებთა არცა თუ შეიკუმინნა, არცა ყოვლადვე შეწუხნა, ესოდენ გარეწარად აქუნდეს იგინი. ეგრეთვე ჩუენცა თანაგუაც, საყუარელნო, ყოფად, რაჲთა ყოველივე საქმე სულიერი, რომლისა ნაყოფი მერმესა მას საუკუნესა მოისთულებოდის და მომგებელსა მას მისსა ახარებდეს, გუაქუნდეს შინაგან და სასურველად და ფრიად საძიებელად, ხოლო რომელნი საწუთროსავე ამას ცხორებასა თანა დაჴსნად და წარმავალ არიან, იგინი გარეწარად იყვნედ ჩუენდა და შეურაცხად. უკუეთუ ა...

...მდიდრისა ფრიადისასა?“ (იობ 31,25) ამისთჳსცა არცა წარსლვასა ზედა მათსა შეწუხნა, არამედ ადვილად და სიხარულით და მადლობით შეიწყნარა, ამისთჳსცა დიდებული იგი სიტყუაჲ აღმოთქუა: „უფალმან მომცა, უფალმან მომიღო. ვითარცა უფალსა ენება, ეგრეთცა იქმნა. იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ უკუნისამდე!“ (იობ 1,21)

გარნა აწინდელნი მდიდარნი არა ესრეთ არიან, არამედ ყოვლისავე მონებისა და ყოვლისა ტყუეობისა უძჳრესად არიან და ვითარცა მძლავრსა ვისმე მძჳნვარესა და ბოროტსა ხარკსა და ძღუენსა მისცემენ დაუცხრომელად. რამეთუ ტრფიალებაჲ იგი საფასეთაჲ, ვითარცა ქალაქსა ძნელსა და საყდარსა ზედა განსუენებისასა, ესრეთ დამკჳდრებულ არს გონებასა შინა მათსა და დღითი-დღე ყოვლისავე ურჩულოებისა საქმესა უბრძანებს, და იგინი ყოვლითა მორჩილებითა და ერთგულებითა აღასრულებენ. ამათ ესევითართა ეტყჳს უფალი: „ვერ ჴელ-გეწიფების ღმრთისა მონებად და მამონაჲსა“.

რასა ცუდთა გულისზრახვათა და ამაოთა სიტყუათა შემოიღებ, უბადრუკო კაცო? ერთგზის განაჩინა ღმერთმან და თქუა, ვითარმედ ორისავე ამის მონებისა ერთბამად ყოფაჲ შეუძლებელ არს; და შენ ვითარ იკადრო თქუმად, თუ შესაძლებელ არს? ღმერთი გჳბრძანებს განბნევასა საფასე-თასა და მამონა - მოხუეჭასა ყოველთაგან; ღმერთი გჳბრძანებს ქალწულებასა და მამ...