წინასწარმეტყველება ესაიასი 58:9

...დილი უშჯულოჲსაჲ, ვითარ მოქცევაჲ მისი გზისაგან ბოროტისა და ცხოვნებაჲ მისი"** (ეზეკ 18:23)? განა ყველაფერს არ იმ მიზნით ვაკეთებ, რომ ცთომილებით გარყვნილნი დაღუპვისგან ვიხსნა? განა ვყოვნებ, როცა მათ მოქცევას ვხედავ? განა არ ვთქვი: „მერმე იტყოდიღა შენ, გრქუას: აჰა, აქა ვარ" (ესაია 58:9)? განა თავად ისინი ისე ეძიებენ თავიანთ ცხონებას, როგორც მე ვზრუნავ, რომ ყველა ადამიანი ცხონდეს და „მეცნიერებასა ჭეშმარიტებისასა" მოვიდეს (1 ტიმ 2:4)? განა იმისთვის გამოვიყვანე შენ არარსებობიდან, რომ დაგღუპო? განა ტყუილად დავამზადე სასუფეველი და უთვალავი, გამოუთქმელი სიკეთეები? განა არა იმისთვის ვემუქრებოდი გეენით, რომ ამ საშუალებითაც მაინც ყველა სასუფევლისკენ სწრაფვას ვაიძულებდი? მაშ, ნეტარო წინასწარმეტყველო, დატოვე ისინი და ჩემთან ლოცვა ნუ აღავლენ მათთვის, არამედ მხოლოდ იმაზე იზრუნე, რომ მათი სენი განკურნო, რომ საკუთარი უძლურების გრძნობაში მოიყვანო და ჯანმრთელობას დაუბრუნო; მაშინ მეც ყველაფერს გავაკეთებ, რაც ჩემზეა დამოკიდებული. მე არ ვყოვნებ და არ ვაყოვნებ, როცა კეთილგანწყობილ სულს ვხედავ; მხოლოდ ერთს ვითხოვ — ცოდვათა აღსარებას, და ამის შემდეგ სასჯელს აღარ მივუზღავ. მძიმე და დამტვირთა...

...ირე წუთიც კი არა. ასეთია ღვთის ჩვენდამი მოწყალება! როცა იგი ხედავს, რომ ჩვენი განზრახვა (გამოსწორების) მტკიცეა და რომ მოვდივართ ცხოველი მოშურნეობით, არ ყოვნდება და არ აყოვნებს, არამედ სწრაფად გვივლენს თავის სახიერებას და ამბობს: "მაშინ ჴმა-ჰყო და ღმერთმან ისმინოს შენი, მერმე იტყოდიღა შენ, გრქუას: აჰა, აქა ვარ" (ეს 58:9).

ამრიგად, ჩვენც გადავწყვიტოთ, ამ მცირე დღეებში ოდნავ მაინც მოშურნეობა გამოვიჩინოთ და მარხვის შეწევნა სათანადოდ გამოვიყენოთ. უზრუნველობა გადავაგდოთ და მხურვალე ლოცვები აღვავლინოთ უფლისადმი, გადმოვღვაროთ ცხელი ცრემლები, მუდმივად ვსჯათ ჩვენს ცოდვებს, ვაჩვენოთ მას, როგორც ექიმს, ჩვენი ჭრილობები და გავუხსნათ სულის წყლულები, ვითხოვოთ მისგან კურნება და ვაკეთოთ დანარჩენი ყოველივე, რაც ჩვენ გვმართებს — გულის შემუსვრა, ღრმა სიმდაბლე, უხვი მოწყალება; ხოლო ვნებები, რომლებიც ჩვენს გონებას არეულობაში მოჰყავს, შევაკავოთ და სულიდან გამოვდევნოთ; არ მივეცეთ ანგარებას, არ ვიყოთ ბოროტის მახსოვრალნი მოყვასისადმი და არ ვიკვებოთ მტრულ განწყობას თანამოძმეთადმი. ღმერთს არაფერი, არაფერი ისე არ სძულს და (არაფრისგან ისე) არ იწყინებს, როგორც ბოროტის მახსოვრალი და მუდმივად მოყვასთა მიმართ სულში მტრობის მკვებავი ადამიანისგან. ესოდენ დამღუპველია ეს ცოდვა, რ...