1 ტიმოთეს მიმართ 3:6

...ინელ, აქუსმცა საიდუმლოჲ იგი სარწმუნოებისაჲ წმიდითა გონებითა“** (1 ტიმ 3:8–9). აჰა, მიანიშნა, რას ნიშნავს, რომ ბრალდებისგან მიუწვდომელნი იყვნენ. ნახე კი, როგორ აქაც დებს სიტყვას: „ნუ ახალნერგ“ (1 ტიმ 3:6). რადგან როცა თქვა: „და ესენი გამო-ღა-იცადნენ პირველად“ (1 ტიმ 3:10), ეს ისე მოაყოლა, როგორც მას ეპისკოპოსზეც ჰქონდა ნათქვამი; რამეთუ მათ შორის არავითარი შუალედი არ არის. ამიტომაც იქაც ნათქვამია: „ნუ ახალნერგ“ (1 ტიმ 3:6). რადგან განა უჯერო არ არის, რომ სახლში ახლად ნაყიდ მონას ჯერ არაფერი ჩააბარონ შინაურთაგან, ვიდრე ხანგრძლივი გამოცდილებით თავისი გონების მრავალ საბუთს არ მისცემს, ხოლო ღვთის ეკლესიაში გარედან შემოსული კაცი მაშინვე პირველთა შორის ჩაირიცხოს?

ამბობს: „ცოლნი მათნი ეგრეთვე ღირსმცა არიან, ნუ მასმენელ, ფრთხილ, მორწმუნე ყოველსა შინა“ (1 ტიმ 3:11...

...ო, ეკლესიის საქმეებს როგორღა შეძლებს განაგოს?

შემდეგ კი თქვა: „ხოლო უკუეთუ ვინმე თჳსისა სახლისა განგებაჲ არა იცის, ვითარ-მე ეკლესიათა ღმრთისათა მოღუაწებაჲ აგოს?“ (1 ტიმ 3:5). „ნუ ახალნერგ“ (1 ტიმ 3:6), ამბობს. აქ ახალგაზრდას კი არ გულისხმობს, არამედ ახლად დამოძღვრილს; რადგან ამბობს: „მე დავასხ, აპოლო მორწყო, ხოლო ღმერთმან აღაორძინა“ (1 კორ 3:6). ამრიგად, ამის გამოჩენა სურდა და ეს თქვა. თორემ რა უშლიდა ხელს, ეთქვა: ნუ ახალგაზრდა? მაშ რატომ, იტყვის ვინმე, თვითონ პავლე ტიმოთეს, ჯერ კიდევ ახალგაზრდას, მმართველად აყენებდა? ამას მოწმობს კიდეც, როცა მას ეუბნება: „ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ“ (1 ტიმ 4:12).

[იმიტომ, რომ მის დიდ სათნოებას იცნობდა...

...ამიტომ, გევედრებით, ყველანი ვისწრაფოთ, შორს დავდგეთ ამ ვნებისაგან, რათა მის სასჯელში არ ჩავვარდეთ, იმავე სასჯელის ქვეშ არ აღმოვჩნდეთ და მისი სასჯელის მონაწილენი არ გავხდეთ. ამბობს: „ნუ ახალნერგ, რაჲთა არა განლაღნეს და საშჯელსა შევარდეს ეშმაკისასა.“ (1 ტიმ 3:6) მაშასადამე, განლაღებული კაცი იმავე სასჯელს იხდის, რასაც ეშმაკი. რადგან ამბობს: „ამპარტავნების დასაბამია უფლის არცოდნა; ცოდვის დასაბამი ამპარტავნებაა“ (ზირ 10:14)³, პირველი სწრაფვა და მოძრაობა ბოროტებისკენ; და, ალბათ, ფესვიცა და საყრდენიც. რადგან „დასაბამი“ ან ბოროტისკენ პირველ სწრაფვას ნიშნავს, ან თვით შემადგენელ საფუძველს; როგორც ვინმე იტყოდა: უმანკოების დასაბამია უჯერო სანახაობისაგან თავის შეკავება, ესე იგი პირველი სწრაფვა; ხოლო თუ ვიტყვით, რომ უმანკოების დასაბამი მარხვაა, ესე იგი საძირკველი და შემადგენელი წყობა. ასევე ცოდვის დასაბამიც უგუნურებაა;...

...თა“. (იგავ. 16,5)

დავაცხროთ უკუე ამპარტავანებაჲ ჩუენი, უკუეთუ გუნებავს, რაჲ-თა ვიყვნეთ წმიდა და განვთავისუფლდეთ საშჯელისა მისგან, რომელი მიელის ეშმაკსა, ვითარცა პავლე იტყჳს, ვითარმედ: „ნუ ახალნერგ, რაჲ-თა არა აღჰზუავნე და საშჯელსა და საფრჴესა ეშმაკისასა არა მიეცე“. (შდრ. 1 ტიმ. 3,6) არამედ განვერნეთ ამას უშჯულოებისა საქმესა, უკუეთუ გულისხმავყოთ ბუნებაჲ ჩუენი და ცოდვათა ჩუენთა სიმრავლჱ მოვიჴსენოთ და მერმეთა მათ სატანჯველთა სიმწარე და სოფლისა ამის საქმეთა ამაოებაჲ, რამეთუ არარაჲთ უმჯობჱს არს თივისა და ყუავილთა მათ არისათა უადვილჱსად დაჭნების.

უკუეთუ ამას ყოველსა ვიგონებდეთ და სათნოებათა მათ წმიდათასა ვჰბაძვიდეთ, ვეროდეს დაგუცნეს ეშმაკმან ამპარტავანებითა. ხოლო ღმერთმან მდაბალთამან, სახიერმან და ტკბილმან მოგუანიჭოს ჩუენცა და თქუენცა გული შემუსრვილი და მდაბალი, რაჲთა ესრეთ შეუძლოთ სხუათაცა სათნოებათა წარმართებად და დიდებად უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსა, რომლისა მიერ და რომლისა თანა მამასა ჰშუენის დიდებაჲ სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.

... რამეთუ მდაბალსა ზედა ღმერთი განისუენებს, ვითარცა იტყჳს: „ვის მივხედნეო, გარნა მშჳდსა და მდაბალსა, რომელი ძრწინ სიტყუათაგან ჩემთა“, (ესაია 66,2) ხოლო ამპარტავანი ეშმაკისა მიერ წარტყუენულ არს, ვითარცა იტყჳს პავლე: „ნუუკუე აღმაღლდესო და სასჯელსა ეშმაკისასა შთავარდეს“. (1 ტიმ. 3,6) რაჲმცა უკუე იყო უძჳრეს ამპარტავანებისა, რამეთუ ესე არს თავი და აღსასრული ყოველთა ბოროტთაჲ; ანუ რაჲმცა იყო უსაწადელეს და უსანატრელეს სიმდაბლისა, რომელი-იგი საკუთარ და საყუარელ ღმრთისა ჰყოფს მუშაკთა მისთა და საწადელ და სანატრელ ყოველთა კაცთა, რამეთუ მუშაკსა მას სიმდაბლისასა ყოველნი ვითარცა მამასა პატივ-სცემენ და ვითარცა ძმაჲ უყუარს და ვითარცა ასოთა თჳსთათჳს ელმის მისთჳს.

ვიქმნეთ უკუე მდაბალ, საყუარელნო, რაჲთა ავმაღლდეთ, რამეთუ ნანდჳლვე აღამაღლებს იგი კაცსა სიმაღლითა მით საღმრთოჲთა, ხოლო ამპარტავანებაჲ ესოდენ დაამდაბლებს, ვიდრეღა ქუესკნელთა ჯოჯოხე-თისათა შთაჰჴდის. ამან დაამდაბლა ფარაო და ცხენებითურთ და მჴედრებით ზღუასა დაანთქა, რამეთუ ამპარტავანებით წინააღუდგებოდა ბრძანებათა ღმრთისათა; ხოლო აბრაჰამ, რამეთუ უწესდა თავსა თჳსსა „მიწა და ნაცარ“, (დაბ. 18,27) ამისთჳს ამაღლდა და მრავალთა ერთა მძლე...

...მდაბლისასა ჰნატრის უფალი და იტყჳს: „ნეტარ იყვნენ გლახაკნი სულითა“. რამეთუ ვინაჲთგან დიდნი იგი ბოროტნი და წარმწყმედელნი სოფლისანი ანპარტავანებისაგან მოიწინეს, ეშმაკი ანგელოზთა თანა იყო და ეშმაკ იქმნა, ვითარცა იტყჳს მოციქული და განაკრძალებს, „არა ახალნერგო, რაჲთა არა განლაღნეს და სარჩელსა შევარდეს ეშმაკისასა“, (1 ტიმ. 3,6) რომელ არს ანპარტავანებაჲ; ეგრეთვე პირველი იგი კაცი ვნებითა მით ანპარტავნებისაჲთა მოიკიცხა ეშმაკისაგან და უკუდავებაჲ წარწყმიდა და სამოთხისა მისგან საშუებლისა ექსორია იქმნა, რამეთუ ენება ღმერთ-ყოფაჲ, ვითარცა მზაკუვარმან მან აღუთქუა, და რომელი აქუნდა, იგიცა წარწყმიდა; და მიერითგან ათასეულნი იგი და ბევრეულნი ბოროტნი აღმოეცენნეს ძირისა მისგან ბოროტისა და ღუარძლისა მისგან, რომელი დასთესა ჩუენ შორის ეშმაკმან.

ვინაჲთგან უკუე ვნებაჲ იგი ანპარტავანებისაჲ იყო დედაქალაქი ყოველთა ბოროტთაჲ, წყაროჲ და ძირი ყოვლისა უკეთურებისაჲ, ამისთჳს სენისა მის შემსგავსებულსა წამალსა ძლიერსა შეჰმზადებს უფალი და, ვი-თარცა მტკიცესა რასმე შეურყეველსა საფუძველსა, სიმდაბლესა დასდებს ყოვლისა პირველად და დაწყებასავე საღმრთოჲსა მის მოძღურებისასა ამას შემოიღებს კაცთა შორის. რამეთუ უკუეთუ ვის ენებოს აღშენებაჲ სათნოებათაჲ და სიმდაბლე დადვას საფუძველად ბრძანებისაებრ უ...