ჰრომაელთა მიმართ 9:20

თარგმანი: დაუყოფს პირსა მათსა, რომელთა ენებოს საშჯელთა ღმრთისათა გამოძიებად, და ეტყჳს, ვითარმედ: შენ ვინ ხარო, რომელი ამას გამოეძიებ; ნუ-უკუე თანაზიარი ხარა მისი ანუ თანამსაჯული? არამედ რომელი რაჲ სცნა მისთა საშჯელთაგან, გიხაროდენ და ჰმადლობდ. და რომელი ვერ სცნა, ნუ ეძიებ.

თარგმანი: პირველად უკუე განაქიქნა გულისსიტყუანი, წინააღმდგომისა მიერ ჩუენ შორის დათესულნი, ვითარმედ: საეშმაკო არს ძალსა განკითხვათა ღმრთისათასა გამოკულევაჲ, თუ რაისათჳს იქმნების თითოეული მათი. ამისსა შემდგომად ჯეროვნად სიტყუას-უგებს კაცსა და ეტყჳს: "შენ ვინ ხარ?" — ესე იგი არს, ვითარმედ: რაჲ ზიარებაჲ გაქუს შენ ყოველთა მპყრობელსა შემოქმედსა და განმგებელსა თანა ერთმთავრობასა წმიდისა სამებისასა! რამეთუ, რომელი რაჲ განგეცხადოს, მისთჳს გიღირს მადლობისა შეწირვაჲ, და რაოდენი რაჲ არს დაფარულ, მისი — არცა ერთისა გამოკულევაჲ, არამედ ამისი მტკიცედ რწმუნებაჲ, ვითარმედ არარაჲ იქმნების მისგან თჳნიერ ჯეროვნისა და უმჯობესისა განგებისა, დაღაცათუ შენ უმეცარ ხარ ძალსა თითოეულისა მათისასა.

თარგმანი: არა თუ სიტყჳთა ამით თჳთმფლობელობასა მას ნებისა ჩუენისასა დაჰჴსნის, არმედ ამას იტყჳს, ვითარმედ ღმერთმან თქუა თუ: მე ყოველთა კაცთაჲ მნებავს ცხორებაჲ; არამედ შენ ვინ ხარო, რომელი იტყჳ თუ: არა, გარნა რომელთაჲმე ჰნებავს და რომელთაჲმე არა; თუ არა, იგი ვინმე რად არა აცხოვნა და ესე ვინმე რად არა შეიწყალა! — რამეთუ, ვითარცა თიჴაჲ მეკეცესა ვერარას ეტყჳს, არცა რას მოიგონებს, ეგრეთვე ჯერ-არსო შენდაცა, რაჲთა არა თუ სთქუა, არამედ არცა მოიგონო გამოძიებაჲ ღმრთისა საქმეთაჲ, არამედ, ვითარცა-იგი უსულოჲ ჰმორჩილობს ჴელთა მათ მეკეცისათა, ეგრეთვე რაჲთა შენ მორჩილ იყო ნებასა ამათ ყოველთა განმგებელისასა, და გრწმენეს, ვითარმედ იგი ყოველსავე სამართლად იქმს და ღირსად.

...ყოვლადვე არა იყვნეს. რამეთუ ღმერთმან არცა ერთი ქმნა ბოროტად, არამედ ყოველნივე კეთილად დაჰბადნა, და კაცად-კაცადი ნეფსით თჳსით იქმს ბოროტსა გინა კეთილსა.

აწ უკუე გრქუა თქუენ სიტყუაჲ პავლე მოციქულისაჲ, ვითარმედ: „შენ ვინ ხარ, კაცო, რომელი სიტყუას-უგებ ღმერთსა? ჰრქუას-მეა ქმნულმან შემოქმედსა: რაჲსა ესრეთ შემქმენ?“ (რომ. 9,20)

რამეთუ ყოველნივე კეთილად ქმნნა კეთილისმოქმედმან მან უფალმან. ხოლო ბოროტნი კაცნი და უკეთურნი ნეფსით თჳსით იქმნნეს უკეთურ. ვინაჲთგან უკუე იგინი ნეფსით მიდრკეს ბოროტისა მიმართ, იქმნა საქმე ესე უმეტესად გამომაჩინებელ სიკეთისა მის კეთილთა კაცთაჲსა, რაჲთა უმეტესად საკჳრველ იყვნენ, ოდეს შორის უკეთურთა გამოჩნდენ კეთილნი.

და კუალად, სიკეთე მათი უმეტესად მამხილებელ და დამსჯელ უკე-თურთაჲსა იქმნების, რამეთუ ხედვიდეს სახესა კეთილისასა და არა ჰბაძვიდეს. და ვითარცა-იგი კეთილისა მოქმედნი ორკერძო იდიდებიან (ერ-თად, რომელ ქმნეს კეთილი, და მეორედ, რომელ ბოროტთა კაცთაგან არაჲ ევნო, არცა მიემსგავსნეს მათ), ეგრეთვე ბოროტისმოქმედნი ორკერძო დაისჯებიან: ერთად, რომელ ქმნეს ბოროტი, და მეორედ, რომელ კეთილისა მოქმედთა არა ჰბაძვიდეს. ვითარცა-იგი საწყალობელსა მას იუდას შეემ-თხჳა, რომელ-იგი შორის მოციქულთა იყო და მარადღე სწავლაჲ უფლისაჲ ესმოდა და არარაჲ ინე...