„ხოლო ამას გეტყჳ თქუენ სიტყჳთა უფლისაჲთა, ვითარმედ ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელ დაშთომილ ვიყვნეთ მოსლვასა მას უფლისასა, ვერ მივეწინეთ შესუენებულთა მათ, რამეთუ თავადი უფალი ბრძანებითა და ჴმითა ანგელოზთ მთავრისაჲთა და საყჳრითა ღმრთისაჲთა გარდამოჴდეს ზეცით, და მკუდარნი იგი ქრისტეს მიერნი აღდგენ პირველად; და მაშინღა ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელნი დაშთომილ ვიყვნეთ, მათ თანავე აღვიტაცნეთ ღრუბლითა შემთხუევად უფლისა ჰაერთა ზედა და ესრეთ მარადის უფლისა თანა ვიყოფვოდით.“ (1 თეს 4:15–17).

1. უფლის სიტყვა და აღდგომის პატივი

წინასწარმეტყველნი, როცა თქმულის სანდოობის ჩვენება სურთ, უწინარეს ყოვლისა ამას ამბობენ: „ხილვა, რომელი იხილა ესაია“ (ესაია 1:1), და კვლავ: „რომელი იქმნა სიტყვა უფლისაჲ მისდა მიმართ“ (იერ 1:2), და კვლავ: „ამას ამბობს უფალი", და სხვა ამის მსგავსი. ბევრნი თვით ღმერთსაც მჯდომარეს ხედავენ, რამდენადაც მათთვის ხილვა...

თესალონიკელთა მიმართ ა

ესე ებისტოლჱ ათენით მიუწერა ნუგეშინის-ცემაჲ ჭირთა მოთმინებისათჳს, და რამეთუ ესმა, ვითარმედ მკუდართა ზედა წარმართულად იგლოვდეს, მიუწერა ესე ებისტოლჱ და მიავლინა ტიმოთჱ.

პავლესი: ჩუენ ცხოველნი ესე, რომელნი დაშთომილ ვიყვენით მოსლვასა უფლისასა, ვერ მივეწიფენით შესუენებულთა (4,15).

თარგმანი: ამას იტყჳს, ვითარმედ მაშინ რომელნიცა ცხოველნი იყვნენ, ვერ უსწრან წარდგომად წინაშე უფლისა მკუდართა მათ, რომელნი ბევრეულით წლითგან საფლავებსა შინა იყვნენ.

პავლესი: მკუდარნი ქრისტეს მიერნი აღდგენ პირველად (4,16).

თარგმანი: რამეთუ ქრისტეს მიერნი მკუდარნი პირველად აღდგენ, ხოლო ცხოველნი ღმრთისმოყუარენი ღრუბელთა აღტაცებულ იქმნენ. ცხოველნი იყვნენ, ვერ უსწრან წარდგომად წინაშე უფლისა მკუდართა მათ, რომელნი ბევრეულით წლითგან საფლავებსა შინა იყვნენ.

პავლესი: მკუდარნი ქრისტეს მიერნი აღდგენ პირველად (4,16).

თარგმანი: რამეთუ ქრისტეს მიერნი მკუდარნი პირველად აღდგენ, ხოლო ცხოველნი ღმრთისმოყუარენი ღრუბელთა აღტაცებულ იქმნენ.

...რ მივეწინეთ შესუენებულთა მათ,“** (1 თეს 4:15) მორწმუნეებზე ამბობს: „ქრისტეში შესვენებულნი“; და კვლავ: „რამეთუ თავადი უფალი ბრძანებითა და ჴმითა ანგელოზთ მთავრისაჲთა და საყჳრითა ღმრთისაჲთა გარდამოჴდეს ზეცით, და მკუდარნი იგი ქრისტეს მიერნი აღდგენ პირველად;“ (1 თეს 4:16). შემდეგ, მისი სიტყვა მხოლოდ აღდგომაზე კი არ არის, არამედ აღდგომაზეც და დიდებაში არსებულ პატივზეც. აღდგომას კი, ამბობს, ყველა ეზიარება; დიდებაში კი ყველანი არ იქნებიან, არამედ ქრისტეში მყოფნი. ამრიგად, რადგან მათი ნუგეშისცემა სურს, მხოლოდ ამით კი არ ანუგეშებს, არამედ დიდი პატივითა და სისწრაფითაც, რადგან აღდგომის შესახებ უკვე იცოდნენ. რომ მათი ნუგეშისცემა პატივით სურს, ამას შემდეგ ამბობს: „და მაშინღა ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელნი დაშთომილ ვიყვნეთ, მათ თანავე აღვიტაცნეთ ღრუბლითა შემთხუევად უფლისა ჰაერთა ზედა და ესრეთ მარადის უფლისა თანა ვიყოფვოდით.“ (1 თეს 4:17). და როგორ არიან მორწმუნენი იესოს მი...

...ველთა და დაიძინეს“, რომელ-ესე თანაწარუვალ არს.

„შუვაღამეს ოდენ ღადადებაჲ იყო“. - კუალად გამოაჩინებს, ვითარმედ ღამით ყოფად არს აღდგომაჲ იგი ყოველთაჲ. ხოლო „ღაღადებაჲ“ ესე პავლეცა გამოაჩინა და თქუა: „რამეთუ თავადი უფალი ბრძანებითა და ჴმითა ანგელოზთმთავრისაჲთა და საყჳრითა ღმრთისაჲთა გარდამოჴდეს ზეცით“. (1 თეს. 4,16) და რაჲ-მე იყოს „ღაღადებაჲ“ იგი და „საყჳრნი“? - ესერა უფალი გუასწავებს „ღაღადებასა“ მას, ვითარმედ: „ესერა სიძჱ მოვალს, აღდეგით და მიეგებვოდეთ“.

„ხოლო აღაგნეს რაჲ სანთელნი, ეტყოდეს სულელნი იგი ბრძენთა მათ: გუეცით ჩუენ ზეთისაგან თქუენისა“. კუალად სულელ უწოდა მათ, რაჲთა გამოაჩინოს, ვითარმედ არავინ არს უსულელეს და უუგუნურეს მათსა, რო მელნი აქა მოიგებენ საფასეთა და მუნ შიშუველნი წარვლენ, სადა-იგი ჭეშმარიტად საჴმარ არს ჩუენდა სიმდიდრე იგი, მოწყალებისა მიერ მოგებული. და არა ამით ხოლო ჯერითა სულელ უწოდა, არამედ ამისთჳსცა, რომელ უჟამოდ ითხოვდეს და ესვიდეს მოღებად, ვინაჲ-იგი ღონე არა იყო, და-ღაცათუ ფრიად სახიერ და მოწყალე იყვნეს ბრძენნი იგი ქალწულნი და ამით სახითა ცხონდეს. და არცა თუ ყოველსა მას ზეთსა ითხოვდეს მათგან, არამედ კნინოდენსა: „გუეცითო ზეთისაგან თქუენისა, რამეთუ სანთელნი ჩუენნი დაშრტებიან“. არამედ არავე მიემთხჳნეს სათხოველსა მა...

...ს, ვითარმედ ოდეს-იგი საყჳრსა დაეცეს და მკუდარნი აღდგენ, მაშინ რჩეულნი იგი შეკრიბნენ ანგელოზთა, ხოლო შეკრებულნი იგი ანგელოზ-თა მიერ აღიტაცნენ ღრუბელთა. და ესე ყოველი მეყსა შინა იქმნას, წამსა თუალისასა, რამეთუ არა თუ ცათა შინა მჯდომარე მიუწოდს მათ, არამედ „თავადი გარდამოჴდეს ზეცით საყჳრითა ღმრთისაჲთა“, (1 თეს. 4,16) ვითარცა მოციქული იტყჳს. ხოლო რასა მოასწავებს ჴმაჲ იგი საყჳრისაჲ? - აღდგომასა და სიხარულსა და გამოჩინებად საკჳრველებისა მის მათ საქმეთაჲსა და შესაწუხებელად ქუედაშთომილთა მათ.

სწავლაჲ ოვ დღისა მისთჳს საშინელისა; და ვითარმედ მრავალნი მცირედისა და უნდოჲსა შრომისათჳს დააკლდებიან კეთილთა მათ საუკუნეთა

ვაჲ ჩემდა დღისა მისთჳს საშინელისა! ჯერ-იყო ჩუენდა სიხარული, ოდესმცა შემოვიდა მის დღისა ჴსენებაჲ, ხოლო აწ ჩუენ სიმრავლისაგან ცოდვათა ჩუენთაჲსა უფროჲსად მწუხარე და მჭმუნვარე ვიქმნებით, ოდეს ვაჴსენოთ იგი. ანუ მე ოდენ შემემთხუევის ესე, ხოლო თქუენ მოხარულ ხართ ჴსენებითა მისითა?

ესე უწყი, ვითარმედ ოდეს სიტყუანი ესე მესმოდინ, ძრწოლაჲ შემედების და მწარედ ვგოდებ და სიღრმეთაგან გულისათა სულთ-ვითქუამ, რამეთუ უწყი, ვითარმედ არა მაქუს ნაწილი მათ თანა, რომელთა შეჰკრებენ ანგელოზნი და რომელთა ღრუბელნი აღიტაცებენ; არამედ სხუათა მათ თანაზიარ-ყოფად...

...ლად გამოაჩინებს ჟამსა მას, ოდეს-იგი მსმენელთაგან ეძიებდეს ნაყოფსა მას მათ შორის დათესულისა ქადაგებისასა, და ამისთჳს მკად მომავალსა მას ჟამსა მეორედ მოსლვისა მისისასა იტყჳს, ოდეს მიაგოს კაცად-კაცადსა საქმეთა მათთაებრ.

ხოლო ვითარ სხუასა ადგილსა მოესწავების, ვითარმედ პირველად მართალნი აღიტაცებიან, (შდრ. 1 თეს. 4,16) და აქა იტყჳს, ვითარმედ პირველად ცოდვილნი შეკრებად არიან? აღიტაცებიან პირველად მართალნი შემთხუევად უფლისა, ხოლო დაჯდეს რაჲ ქრისტე განკითხვად, მიეცემიან ცოდვილნი სატანჯველად, და მერმეღა წარვლენ მართალნი სასუფეველად. რამეთუ ვინაჲთგან სუფევაჲ მართალთაჲ ზეცას განწესებულ არს, ხოლო ქრისტე აქა მოვალს განკითხვად ყოველთა, მისცეს რაჲ ცოდვილთათჳს განჩინებაჲ, ვითარცა ბრძანოს, მაშინ, ვითარცა მეუფე დიდებისაჲ, აღდგეს და წარიყვანნეს მოყუარენი თჳსნი ნეტარებასა მას ზეცათა სასუფეველისასა.

ჵ ჭირი იგი და ორკერძო სალმობაჲ უბადრუკთა ცოდვილთაჲ! ერთად, დაწუვაჲ ცეცხლსა შინა უშრეტსა, და მეორედ, გამოვრდომაჲ დიდებისა მისგან სანატრელისა. ამისთჳს გულისჴმა-გჳყოფს უფალი და იტყჳს: „რომელსა ასხენ ყურნი სმენად, ისმინენ!“ არამედ ვითარ ვხედავ, ძმანო, ჩუენ დაგჳყოფიან ყურნი სმენად და არა გულისჴმა-ვჰყოფთ ყოფადსა მას ცოდვილთა წარწყმედასა, არცა გუნებავს მოქცევად უფლისა,...