1. What shall we say then that Abraham our father, as pertaining to the flesh, hath found?2. For if Abraham were justified by works, he hath whereof to glory; but not before God.3. For what saith the scripture? Abraham believed God, and it was counted unto him for righteousness.4. Now to him that worketh is the reward not reckoned of grace, but of debt.5. But to him that worketh not, but believeth on him that justifieth the ungodly, his faith is counted for righteousness.6. Even as David also describeth the blessedness of the man, unto whom God imputeth righteousness without works,7. Saying, Blessed are they whose iniquities are forgiven, and whose sins are covered.8. Blessed is the man to whom the Lord will not impute sin.9. Cometh this blessedness then upon the circumcision only, or upon the uncircumcision also? for we say that faith was reckoned to Abraham for righteousness.10. How was it then reckoned? when he was in circumcision, or in uncircumcision? Not in circumcision, but in uncircumcision.11. And he received the sign of circumcision, a seal of the righteousness of the faith which he had yet being uncircumcised: that he might be the father of all them that believe, though they be not circumcised; that righteousness might be imputed unto them also:12. And the father of circumcision to them who are not of the circumcision only, but who also walk in the steps of that faith of our father Abraham, which he had being yet uncircumcised.13. For the promise, that he should be the heir of the world, was not to Abraham, or to his seed, through the law, but through the righteousness of faith.14. For if they which are of the law be heirs, faith is made void, and the promise made of none effect:15. Because the law worketh wrath: for where no law is, there is no transgression.16. Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all,17. (As it is written, I have made thee a father of many nations,) before him whom he believed, even God, who quickeneth the dead, and calleth those things which be not as though they were.18. Who against hope believed in hope, that he might become the father of many nations, according to that which was spoken, So shall thy seed be.19. And being not weak in faith, he considered not his own body now dead, when he was about an hundred years old, neither yet the deadness of Sara's womb:20. He staggered not at the promise of God through unbelief; but was strong in faith, giving glory to God;21. And being fully persuaded that, what he had promised, he was able also to perform.22. And therefore it was imputed to him for righteousness.23. Now it was not written for his sake alone, that it was imputed to him;24. But for us also, to whom it shall be imputed, if we believe on him that raised up Jesus our Lord from the dead;25. Who was delivered for our offences, and was raised again for our justification.
მოციქულისაჲ: აწ უკუე რაჲ? წინა-მე-ვჰმატთაა? — არა სამე (3,9).
თარგმანი: ზემო თქუა, ვითარმედ: რაჲ-მე უმეტეს არს ჰურიისა და მიუგო, ვითარმედ: ჰე, ესე უმეტეს არს, რომელ შჯული მოიღეს ღმრთისა მიერ. ხოლო აქა კუალად იტყჳს, ვითარმედ: დაღაცათუ მოეცა შჯული, ვინაჲთგან გარდაჰჴდეს, არარაჲ აქუს უმეტესი, არამედ უდარესცა არიან, რამეთუ გულისჴმის-ყოფით ცოდვიდეს, რომელ-იგი უძჳრეს არს. ამისთჳს იტყჳს, ვითარმედ: რასა იტყჳთ; რაჲ უმეტესი გაქუს ჰურიათა წარმართთასა, ანუ რაჲთა ვჰმატთ? — არარაჲთაო; რამეთუ ყოველნი...
სარჩევი
მამა თეოდორე გიგნაძე
მამა თეოდორე გიგნაძე
დამოწმებები (15)
საუბარი 63. „არარაჲ იცოდა მესაპყრობილეთმთავარმან მან არცა ერთი რაჲ იოსებისათჳს" (დაბ 39:23)
Romans 4:3
5. მოთმინება ჭირთა შინა და სასოება ღვთისა:
...თ მხოლოდ იმით, რასაც ხორციელი თვალებით ვხედავთ, არამედ გონების თვალებით უხილავს ვჭვრეტთ. და ეს უფრო სარწმუნოდ უნდა მივიჩნიოთ, ვიდრე ის, რასაც ხორციელი თვალებით ვხედავთ. ასე იყო ღვთის სათნო პატრიარქი, რომელმაც ღვთის აღთქმა ირწმუნა და ბუნებისა და ყველა ადამიანური ფიქრის ზემოთ ავიდა; და ეს „შეერაცხა მას სიმართლედ" (). იცოდე, რომ „სიმართლე" სწორედ ღვთის სიტყვების რწმენაში მდგომარეობს. როცა ის თავის აღთქმებს გამოთქვამს, ნუ განიხილავ, გთხოვ, ადამიანური მსჯელობით, არამედ, ჩვეულებრივ ზრახვებს აღემატე და მტკიცედ ესავდე აღმთქმელის ყოვლისშემძლეობას. ასე იყო ღვთის სათნო ყოველი მართალი კაცი. ასე საკვირველი ეს იოსებიც, როცა სიზმრების შემდეგ ასეთი დიდი გამოცდები წამოიჭრა, არ შეშფოთებულა, არ მიცემია შიშს; არამედ სულის სიმტკიცით ყოველივეს მამაცურად იტანდა, რადგან იცოდა, რომ შეუძლებელია ღვთის განზრახვა აუსრულებელი დარჩეს. ამიტომაც, მონობის, საპყრობილისა და ასეთი სასტიკი ცილისწამების შემდეგ, მთელ ეგვიპტეზე ხელმწიფება მიიღო. ამ ყოველივეზე ვიფიქროთ, სულგრძელად შევეგებოთ უბედურებებს, ყოველივეში კაცთმოყვარე ღმერთს მადლობას აღვუვლენდეთ და მისგან ველოდოთ შეწევნას, რომლისაც ღირსნი ვიქნებით ყველანი, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის...
საუბარი 27. "და აღუშენა ნოე საკურთხეველი ღმერთსა" (დაბ 8:20)
Romans 4:3Romans 4:11
3. წინადაცვეთა და რწმენით განმართლება (8:21-22):
...ბას, ამის მტკიცებულება ესეც, რომ ამ მართალმა (ნოემ) ამ (მაღალ) სათნოებას მიაღწია, როცა ჯერ კიდევ წინადაცვეთა არ იყო დაწესებული. და რას ვამბობ? თვით პატრიარქი აბრაამი, ჯერ კიდევ წინადაცვეთამდე, მხოლოდ რწმენით განმართლდა. ჯერ კიდევ წინადაცვეთამდე, ამბობს წერილი, "ჰრწმენა აბრაჰამს ღმერთი და შეერაცხა მას სიმართლედ" (). რას ამაყობ, იუდეველო, წინადაცვეთით? იცოდე, რომ მის გარეშეც ბევრი მართალი იყო. აი, აბელმა რწმენით შეწირა მსხვერპლი, როგორც პავლეც ამბობს მის შესახებ: "სარწმუნოებით უმრავლესი მსხუერპლები შეწირა ღმრთისა აბელ კაენისა" (); ენოქიც ცოცხლად აღიტაცა (ღმერთმა), ნოეც იხსნა საშინელი წარღვნისგან თავისი დიდი სიმართლისთვის; აბრაამიც, ჯერ კიდევ წინადაცვეთამდე, დიდებულ იქნა ღვთის მიმართ რწმენისთვის. ასე უძველესი დროიდან და თავიდანვე ადამიანის მოდგმა რწმენით იხსნებოდა. ამიტომაც კაცთმოყვარმა უფალმა ნება დართო, მასთვის შეწირულიყო მსხვერპლი, რათა მათი მეშვეობით ადამიანებს, რომლებიც მაშინ ჯერ კიდევ ნაკლებად სრულყოფილნი იყვნენ, შეძლებოდათ ღვთისადმი მადლობის გამოხატვაც და კერპთმსახურების სენისგან თავის არიდებაც. მართლაც, თუ ამ შეწყნარების შემდეგაც მრავალმა ვერ აიცდინა დაცემა, ვინ თავიდან აიცილებდა დამ...
სააღდგომო ეპისტოლე 1993 წელი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, უწმიდესი და უნეტარესი ილია II
Romans 4:7
ღვთისმშობლის წილხვედრი ივერიის ღვთივკურთხეულნო შვილნო::
...სასოება და იმედი კაცთა, აღმობრწყინდა მზე სიმართლისა და გამოჩნდა გზა მარადიული ნეტარებისა; მდიდართ და გლახაკთ, ბრძენთ და უსწავლელთ, ხანდაზმულთა და ყრმათ, - ყველას უხმობს უფალი სიხარულის ტრაპეზზე, რათა მიაგოს თითოეულს ღირსებისაებრ მათისა. „ნეტარ არიან, რომელთა მიეტევნენ უსჯულოებანი და რომელთა დაეფარნენ ცოდვანი“ ().
ვინ არის ღირსი ამ მადლისა, ასეთი მოწყალებისა? - ის, ვისაც ესმის ამქვეყნიური ცხოვრების არსი, ვინც სიტყვით და საქმით შეძლებისამებრ ადიდებს ჭეშმარიტ ღმერთს და აცნობიერებს თვის მისიას ამ წუთისოფელში.
ყოველ ადამიანს საკუთარი იდეა, საკუთარი მისწრაფება აქვს, რომლის განხორციელებისთვისაც იგი იღვწის, მაგრამ არსებობს ყველასათვის საერთო იდეაც - ეს არის სწრაფვა ამაღლებისაკენ, ღვთის მსგავსებისაკენ.
რა საქმიანობასაც არ უნდა ეწეოდეს კაცი, უმთავრესი მისთვის შემოქმედთან მიახლების სურვილი უნდა იყოს. ბიბლიაში ვკითხულობთ, ყოვლადწმიდა სამებამ ადამიანის შექმნა რომ გადაწყვიტა, ბრძანა: „ვქმნეთ კაცი ხატისაებრ ჩვენისა და მსგავსებისაებრ“(დაბადება 1,26). მაშასადამე, რადგანაც ადამიანი ღვთის ხატად შეიქმნა, სწრაფვა სრულყოფისაკენ, პირველსახის ანუ ღვთისაკენ იმთავითვე მის თანდაყოლილ ბუნებრივ თვისებად იქცა. ამიტომაც სურვილი განვითარებისა და წინსვლისა თით...