„დასასრულსა, საიდუმლოთათჳს ძისათა, ფსალმუნი დავითისი“ ().
„აღგიარო შენ, უფალო, ყოვლითა გულითა ჩემითა და მიუთხრა მე ყოველი საკჳრველებაჲ შენი,“ ().
ეს ფსალმუნი გრძელია. ესეც სულიწმინდის სიბრძნის ნიშანია. რადგან არც ყველა მოკლე შექმნა და არც...
...ამრიგად, როგორც ჯდომა არ არის სხეულებრივი, ასევე არც აღდგომაა; არამედ იქ სიმტკიცეა ნაგულისხმევი, აქ კი — სასჯელის მიმგებლობა და განმლეველი ძალა. ზოგჯერ კი ჯდომა განკითხვის მნიშვნელობასაც გამოხატავს, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „დაშჯედ საყდართა ზედა, მსაჯულო სიმართლისაო“ (); და დანიელი: „საყდარნი დაიდგნეს“ () და „წარდგომილ იყვნეს წინაშე მისსა სამსჯავროს“ ().
არის სამეფო მნიშვნელობაც, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „საყდარი შენი, ღმერთო, უკუნითი უკუნისამდე, კუერთხი განგებისა და კუერთხი სუფევისა შენისა“ (). აქედანვე ჩანს, რომ „დაჯედ მარჯუენით ჩემსა“ () თანასწორ პატივს აჩვენებს. და რას ნიშნავს „რისხვითა შენითა“ ()? ესეც კვლავ ღვთისშესაფერისად უნდა გავიგოთ. რადგან ღმერთის რისხვ...
..., რას ამბობს? „ვიხილე უფალი მჯდომარე“ (). საყდარზე ჯდომა მუდამ სამსჯავროს სიმბოლოა, როგორც დავითი ამბობს: „დაშჯედ საყდართა ზედა, მსაჯულო სიმართლისაო“ (). და დანიელიც: „საყდარნი დაიდგნეს“ და „დაჯდა სამსჯავრო“ (). ხოლო თვით უბრალოდ ჯდომა, წინასწარმეტყველის თქმით, სხვა რამის სიმბოლოა. კერძოდ, რისი? მტკიცის, მუდმივის, დამყარებულის, უცვალებლის, დაუსრულებლის, უსაზღვრო სიცოცხლისა. ამიტომ ამბობს: „რამეთუ შენ მჯდომარე ხარ საუკუნოდ, და ჩუენ წარწყმედილნი საუკუნოდ“ (). შენ, ამბობს იგი, ჰგიე, არსებობ, ცოცხლობ და მარად იმავე ხარ. ხოლო რომ იგი სავარძელზე არ ლაპარაკობდა, ეს დაპირისპირებამ ცხადყო....
...საკუთარი თავის წინააღმდეგ შევეწიოთ და მათ, ვინც ჩვენს სულს ამწუხრებს და ავიწროებს, სიხარული და მხიარულება მოვუმზადოთ! იხილე, რამდენი უჯერო რამ არის. როცა მტრის დამარცხება გვმართებდა — რადგან ნათქვამია: „მტერსა მახჳლნი მოაკლდეს სრულიად“ (), და უღმრთო დაიღუპა — როცა გამარჯვება გვმართებდა, ვმარცხდებით. და არა მხოლოდ ეს, მას ძლიერად და მტკიცედ წარმოვაჩენთ; არც ამით შემოიფარგლება ჩვენი მძვინვარება და უკიდურესი სნეულება, არამედ მის სიხარულსა და მხიარულებასაც ვამზადებთ. ჭეშმარიტად, უკიდურესი სიმთვრალე და უკიდურესი ბოროტებაა ცოდვა.
„მაჭირვებელნი ჩემნი იხარებდენ, შე-თუ-ვიძრა“ (). წინასწარმეტყველი სამ სამართლიან საფუძველს წარუდგენს მეუფეს შესავედრებლად, რათა მოხედოს, თავისი პირი მისკენ მოაქციოს და მისი ვედრება ისმინოს: მტერთა სიმტკიცესა და ძალას; მანამდე — მათ ამაღლებასა და ქედმაღლობას; მესამედ კი — მათ სიხარულსა და მხიარულებას. თითქოს ამბობს: თუ ჩემი ვედრებისა და ჩემი უბედურების გამო არ მოაქცევ ჩემკენ შენს პირს...