ა̂. შემდგომად დაწყებისა ასწავებს, რაჲთა არა განიწვალებოდინ ურთიერთას დიდებისმოყუარებისაგან და კაცობრივისა სიბრძნისა,
რომელსა შინა იტყჳს საღმრთოჲსა სიბრძნისათჳს,
რომელსა შინა იტყჳს საღმრთოთა მათ მსახურთათჳს,
და არა განკითხვისათჳს მოძღუართაჲსა,
და რაჲთა არა ვიყვნეთ განლაღებულ და ზუავ.
ბ̂. მეძავთა მიმართ და სიძვისა, და რომელნი ამათ ეზიარებოდინ გინათუ თანა-აღერეოდინ.
გ̂. რაჲთა არა საჴმარ იყვნენ სამართლობანი და სარჩელნი, და უფროჲსღა ურწმუნოთა...
მჴედართა ამის სოფლისათა რაჟამს იხილიან ახლად მოსრული ვინმე უცხოჲსა ქუეყანისა მჴედარი, ახოვანი და სახელგანთქუმული, მეყსეულად ყოველნი შეკრბიან ხილვად ჴელოვნებისა მისისა და ბრძოლისა და წარმოადგინიან შორის მათსა, და ბევრეულნი სიმრავლენი ჰხედვიდიან მისთა საქმეთა, და ყოველი გონებაჲ მათი მუნ არნ.
და კუალად უკუეთუ მსახიობელი ვინმე საკჳრველი მოვიდის, ეგრეთვე მსგავსად ერნი შემოკრბიან და დაუტევიან ყოველი საქმჱ მათი და აღვიდიან ადგილსა მაღალსა...
გუაკურთხენ, უფალო! კურთხეულ არს ღმერთი ყოვლადვე აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ! ლოცვა-ყავთ გლახაკისა ევთჳმესთჳს, წმიდანო ღმრთისანო.
ჯერ-იყო ჩუენდა, ძმანო, რაჲთამცა არა გუეჴმარებოდა წერილთამიერი შეწევნაჲ, არამედ ესევითარიმცა გუაქუნდა მოქალაქობაჲ სავსე სიწმიდითა და სათნოჲ ღმრთისაჲ, რაჲთამცა მადლი იგი სულისა წმიდისაჲ განანათლებდა სულთა ჩუენთა წიგნთა წილ, და ვითარცა წიგნნი იწერებიან მელნითა, ეგრეთმცა გულნი ჩუენნი იწერებოდეს...