1.Paul, an apostle, (not of men, neither by man, but by Jesus Christ, and God the Father, who raised him from the dead;)2.And all the brethren which are with me, unto the churches of Galatia:3.Grace be to you and peace from God the Father, and from our Lord Jesus Christ,4.Who gave himself for our sins, that he might deliver us from this present evil world, according to the will of God and our Father:5.To whom be glory for ever and ever. Amen.6.I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel:7.Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ.8.But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed.9.As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed.10.For do I now persuade men, or God? or do I seek to please men? for if I yet pleased men, I should not be the servant of Christ.11.But I certify you, brethren, that the gospel which was preached of me is not after man.12.For I neither received it of man, neither was I taught it, but by the revelation of Jesus Christ.13.For ye have heard of my conversation in time past in the Jews' religion, how that beyond measure I persecuted the church of God, and wasted it:14.And profited in the Jews' religion above many my equals in mine own nation, being more exceedingly zealous of the traditions of my fathers.15.But when it pleased God, who separated me from my mother's womb, and called me by his grace,16.To reveal his Son in me, that I might preach him among the heathen; immediately I conferred not with flesh and blood:17.Neither went I up to Jerusalem to them which were apostles before me; but I went into Arabia, and returned again unto Damascus.18.Then after three years I went up to Jerusalem to see Peter, and abode with him fifteen days.19.But other of the apostles saw I none, save James the Lord's brother.20.Now the things which I write unto you, behold, before God, I lie not.21.Afterwards I came into the regions of Syria and Cilicia;22.And was unknown by face unto the churches of Judaea which were in Christ:23.But they had heard only, That he which persecuted us in times past now preacheth the faith which once he destroyed.24.And they glorified God in me.
პავლე მოციქული, არა კაცთაგან, არცა კაცთა მიერ (1,1).
გუაკურთხენ, მამაო.
ვინაჲთგან ჰურიათაგანნი იგი, რეცა მორწმუნენი, ამით სახითა განსდრეკდეს გალატელთა, კუალად მონებად წესთა ჰურიაობისა და წინადაცუეთისათა, ვითარმედ: არა ჯერ-არს პავლესი რწმუნებაჲ, რამეთუ იგი არა თუალით მხილველი არს ქრისტესი, არამედ უკუანაჲსკნელ მოსრული მოწაფე პეტრესი და მისთანათაჲ, რომელნი-იგი უწინარესნი არიან მისსა, და არავის აყენებენ წინადაცუეთად, ვითარცა მოციქულნი ქრისტესნი და თჳთ...
დაღაცათუ ჩვენ, გინათუ ანგელოსი ზეცით გახარებდეს თქვენგარეშე მისა, რომელი იგი გახარე თქვენ, შეჩვენებულ იყავნ (გალატელთა 1, 8).
დღეს თქვენდანი არის ჩემი სიტყვა და ქადაგება, საყვარელნო ყრმანო, რომელნი სწავლობთ სახორციელო და სასულიერო სასწავლებელთა შინა ამის ქალაქისათა. დღეს მე ჩემი საღმრთო მოვალეობა უნდა ავასრულო თქვენს წინაშე: თქვენ უნდა მოგცე სწავლა, დარიგება, დაფრთხილება. ისმინეთ ყურადღებით სიტყვა ჩემი და მოიხმარეთ იგი თქვენი სულიერისა სიკეთისა და წარმეტებისათვის.
მაშინ იმარხეს და ილოცეს და დაასხნეს მათ ზედა ჴელნი მათნი და განუტევნეს (13,3).:
...და იგივე არს მიაყენაჲ სულისაჲ დიდთაგან და მცირეთა. ხოლო აწინდელი ესე ჴელთ-დასხმაჲ ბარნაბაჲსი და სავლესი, ვითარ ვჰგონებ, ზეშთა აღიყვანებს მათ პატივისაგან მოწფობისა და დიაკონობისა პატივსა მოციქულობისა და მღდელობისა და ეპისკოპოსობისასა. ვინაჲცა შენ, გესმოდის რაჲ პავლესგან, ვითარმედ "არა კაცთაგან, არცა კაცთა მიერ" (), გულისჴმა-ყავ, ვითარმედ პირველისა მის ზეცით წოდებისა თჳსისათჳს იტყჳს, რომელი ქრისტეს მიერ იქმნა, და კუალად, აწინდელიცა ესე მოციქულად განჩინებაჲ დაღაცათუ ჴელთდასხმითა კაცთაჲთა იყო, არამედ ბრძანებითა და გამორჩევითა სულისა წმიდისაჲთა იქმნა, რომელი-იგი უფალი არს და მეუფე და ღმერთი, ქმნად ყოვლისავე, რაოდენსა მამაჲ და ძე იქმან, რამეთუ ღმრთეებით ერთ არს ყოველი მოქმედებაჲ წმიდისა სამებისაჲ.
ესენი უკუე, ვითარცა წარიგზავნნეს სულისა მიერ წმიდისა, შთავიდეს სელევკიად, და მიერ ნავითა წიაღჴდეს კჳპრედ (13,4).
თარგმანი: სული წმიდაჲ იყო მყვანებელ მათდა. ამისთჳს არა უტევნა დაყოვნებად სელევკიას, რამეთუ არაჲ შჭირდა მათ უღონოებაჲ ქადაგთაჲ, რამეთუ მახლობელ იყვნეს ანტიოქიისა, არამედ ზღუასა ზედა აღიყვანნა ფერჴნი მათნი, რაჲთა განსთხიონ მისგან მომმუხველობაჲ იგი მარილიანობისაჲ, რამეთუ ზღუაჲ სახე არს სოფლისა დაუდგრომელობისაჲ მღელვარებითა თჳსითა, და მ...
სწავლაჲ ნე ქებაჲ მონაზონთაჲ, რომელნი მარადის გლოასა შინა არიან და ჴსენებასა საუკუნოჲსა სასჯელისასა:
...ივი და სიმტკიცე სულით წმიდითურთ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ“.
სწორად დაწყებისა ჰყოფენ აღსასრულსა და კუალად მასვე პირსა მადლობისასა იწყებენ, ვითარცა პავლეცა იქმს მრავალგზის; რამეთუ დაწყებასა ებისტოლისასა ესრეთ თქუა გალატელთა მიმართ: „ნებითა ღმრთისა და მამისაჲთა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ“.
და მეყსეულად მასვე პირსა იწყო, რომლისათჳს იტყოდა.
და კუალად ჰრომაელთა მიმართ მისწერს: „ჰმსახურესო დაბადებულთა და არა დამბადებელსა, რომელი-იგი არს კურთხეულ უკუნისამდე, ამენ“.
და არა აღასრულა ამას ზედა ებისტოლე იგი, არამედ კუალად იწყო მასვე პირსა.
ამისა მსგავსად ღმრთისმოყუარენიცა იგი იქმან, რამეთუ შეწირონ რაჲ მადლობაჲ იგი და დიდებაჲ წმიდისა სამებისაჲ, კუალად იტყჳან: „დიდებაჲ შენდა, უფალო, დიდებაჲ შენდა, წმიდაო, დიდებაჲ შენდა, მეუფეო, რამეთუ მოგუცენ ჩუენ ჭამადნი საზრდელად და განსამტკიცებელად“; რამეთუ არა დიდთა ხოლო საქმეთათჳს, არამედ მცირეთათჳსცა ჯერ-არს მადლობაჲ. ამისთჳს ნეტარნიცა იგი ჰმადლობენ მოცემისა მის-თჳს ჭამადთაჲსა, რაჲთა არცხჳნონ წვალებასა მას მანიქეველთასა, რომელნი ცხორებასა ამას ბოროტად სახელ-სდებენ. და რაჲთა ფრიადისა მის მარხვისათჳს ვერვინ თქუას, თუ ჭამადნი ღმრთისა მი...
ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „თჳსთა თანა მოვიდა, და თჳსთა იგი არა შეიწყნარეს“ (1,11).:
...იდ ეკლესიათა ღმრთისათა“; და კუალად იტყჳს: „მოვიდა იესუ ცოდვილთა ცხორებად, რომელთაგანი პირველი მე ვარ“; და მერმე იტყჳს: „გასმიეს ყოფაჲ ჩემი ჰურიაებასა შინა, რამეთუ ვსდევნიდი ეკლესიათა ღმრთისათა“. რამეთუ ვითარცა ნაცვალად მიაგებს ქრისტესა მისისა სახიერებისა გამოჩინებასა, რომელ გამოაჩინებს, ვითარმედ ესევითარი იგი მტერი და მბრძოლი ესრეთ აცხოვნა, და ქადაგებს კადნიერებით ბრძოლასა მას, რომლითა ებრძოლა პირველ ქრისტესა, და შემდგომად ამისა სასოწარკუეთილთა ყოველთა მისცა სასოებაჲ ცხორებისაჲ, რამეთუ იტყჳს: „ქრისტემანცა ამისთჳს ესე ყო, რაჲთა ჩემ ზედაცა გამოაჩინოს გარდამატებული იგი სახიერებაჲ მისი სახედ მომავალთა მათ სინანულად“. არამედ პირველისა მის სიტყჳსა მიმართვე მოვაქციოთ, რომელსა იტყჳს მახარებელი:
ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „თჳსთა თანა მოვიდა, და თჳსთა იგი არა შეიწყნარეს“ (1,11).
თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვინაჲ მოვიდა, რომელი-იგი ყოველგან არს და ყოველივე აღუვსიეს? რომელი ადგილი დააცალიერა თავისაგან თჳსისა, რომელსა ყოველივე ჴელითა უპყრიეს? არამედ გულისხმა-ყავთ, ვი-თარმედ ადგილი არცა ერ...