დიდი სიკეთეა, საყვარელნო, საღვთო წერილის კითხვა. ის სულს განაბრძნობს, გონებას ცისკენ მიმართავს, ადამიანს მადლიერებისკენ განაწყობს, არ აძლევს ნებას ამქვეყნიურს მიეჩვიოს, აიძულებს ჩვენს გონებას მუდმივად ცაში იმყოფებოდეს, გვაიძულებს ყველაფერი მეუფის საზღაურის იმედით ვაკეთოთ და უდიდესი მოშურნეობით სათნოების ღვაწლისკენ ვისწრაფოდეთ. აქ, წერილში, კარგად შეიძლება გაიგო, რა სწრაფია ღვთის განგების შეწევნა, რა მტკიცეა მართალთა სიმამაცე, რა დიდია მეუფის სახიერება და...
...სხვა მხრივ, აბრაამიც მდიდარი იყო, მაგრამ მსახურების ყოლით. მაშ, რა? ნუთუ ისინი არ იყიდა? არანაირად; ამიტომ თქვა წერილმა, რომ „აღრიცხუნა თჳსნი სახლისწულნი სამასათრვამეტნი“ (). და „იქმნნეს მისსა ცხოვარი და ზროხები“ (). მაშ, ოქრო საიდან გაუგზავნა რებეკას? ეგვიპტიდან, როცა ძღვენი მიიღო, არა ძალადობით, არც უსამართლოდ მოქცევით.
მითხარი, საიდან გამდიდრდი? ვისგან მიიღე? და სხვა საიდან გამდიდრდა? პაპისგან, ამბობს, მამისგან. მაშ შეძლებ, გვარის ხაზს შორს აჰყვე და ასე აჩვენო, რომ ქონება სამართლიანია? მაგრამ ვერ შეძლებ; აუცილებელია, რომ მისი დასაწყისი და ფესვი რომელიმე უსამართლობიდან იყოს....
...ბსა და სამუდამო სახლებს აშენებთ — შეხედეთ, რისგან შედგებოდა მართლის ქონება. არსად აქვს მინდორი, არსად შენობები და რაიმე ზედმეტი ფუფუნება, არამედ მხოლოდ „ცხოვარნი და ზროხანი, აქლემი და ვირნი, მონები და მჴევლები". იმის გასაგებად, საიდან ჰყავდა ამდენი მონა, წერილი სხვა ადგილას ამბობს, რომ ყველანი „მონანი" () იყვნენ. მაშ, ჩემმა ამ ბატონმა, ასეთ სიმდიდრეში მცხოვრებმა და ზეციური ასეთი დიდი შემწეობის ღირსმა, უკვე მოხუცებულმა სარრასგან ძე მიიღო. ეს ერთადერთი ძე რომ ჰყავდა, მისი მემკვიდრეც ხომ დაადგინა: „მისცა მას ყოველი, რაოდენი-რაჲ იყო მისი". ამგვარად, ბატონის დიდებისა და ისაკის შობის შესახებ რომ უამბო, მონა შემდეგ ბატონისგან მიღებულ ბრძანებაზეც ამბობს, რომლის მიხედვითაც ქარანში მოვიდა. „და მაფუცა მე, — ამბობს, — უფალმან ჩემმან მეტყუელმან: არა მოჰგუარო ცოლი ძესა ჩემსა ასულთაგან ქანანელთასა, რომელთა თანა მე მკჳდრ ვარ ქუეყანასა მათსა. არამედ სახიდ მამისა ჩემისა წარხჳდე და ტომისა მიმართ ჩემისა და მოჰგუარო ცოლი ძესა ჩემსა, ისაკს, მუნით" (). ასე მიბრძანა. მაშინ მე, ამ საქმის სიძნელეებს წარმოვიდგენდი რა და მის სირთულეზე ვფიქრობდი, ვკითხე ჩემს ბატონს: რა იქნება, **„უკეთუ არა მოვიდე...
...იდი სული, როგორ ერთდროულად ავლენს თავის სიბრძნეს, აჩვენებს, რომ ასეთ ძღვენზე მაღლა დგას, და ღვთისმოსაობის შეცნობისკენ მიჰყავს მეფე, — მამამთავარმა უბრალოდ კი არ უთხრა: ნებას ვერ მივცემ თავს, შენგან რაიმე ავიღო, რადგან არანაირ ჯილდოს არ ვსაჭიროებ, — არამედ რა? „განვიპყრობ ჴელთა ჩემთა ღმრთისა მიმართ მაღლისა" (). თითქოს ასე ეუბნებოდა მეფეს: ღმერთები, რომლებსაც შენ ეთაყვანები, ღმერთები არ არიან, არამედ ქვა და ხე; ერთია ყველას თავზე მდგომი ღმერთი, რომელმაც შექმნა ცა და მიწა. „უკუეთუ საბლითგან ვიდრე ტერფადმდე ჴამლისა" არაფერს ავიღებ შენგან (), რათა არ იფიქრო, თითქოს მხოლოდ ამისთვის შურისძიება ავირჩიე შენთვის, და, რათა ვერ ამბობდე, თითქოს შენ გამამდიდრე. ის, ვინც გამარჯვება მიანიჭა და წარმატებით მაჯილდოვა, თავადვე მომცემს გამდიდრების საშუალებასაც. შეხედე, რა სარგებელი შეიძლებოდა მეფეს მიეღო პატრიარქის სიტყვებიდან, ნება რომ ჰქონოდა: ასწავლიდა, ამიერიდან საკუთარი ძალის იმედი არ ჰქონოდა, არამედ შეეცნო ყოველივეს მიზეზი, ხელით ნაკეთი ღვთაებები ეზიზღა და ყველაფრის შემოქმედ ღმერთს, სიკეთეთა წყაროს, ემსახუროს. და საერთოდ, ყველაფერში შეეძლო მეფეს აბრაამის სათნოება დაენახა. ხოლო, რათა მეფეს არ ეფიქ...