ვინაჲთგან ზემო თქუა უფალმან ჰურიათა მიმართ, ვითარმედ: „დაეტეოს სახლი თქუენი ოჴრად“, და სხუანი იგი მრავალნი ძნელოვანნი მოწევნადნი მათ ზედა აუწყნა, ესმა ესე ყოველი...
პირველად თქუა ბოროტთა მათთჳს, რომელნი მოწევნად იყვნეს ქალაქსა მას ზედა, მერმე წარმოთქუნა განსაცდელნი იგი, რომელ შემთხუევად იყვნეს მოციქულთადა, და ვითარ უძლეველ-ყოფად იყვნეს და ყოვლისავე სოფლისა ეგულებოდა მოვლაჲ ქადაგებითა მით საღმრთოჲთა; ხოლო აწ კუალად ბოროტთა...
ზემო თქუა, ვითარმედ შემდგომად ჭირისა მათ დღეთაჲსა იქმნას მოსლვაჲ მისი, ხოლო მათ სწადოდა, რაჲთა იგი მებრ დღჱ მოსლვისა მისისაჲ ეუწყოს. ამისთჳს იგავი ესე ლეღჳსაჲ მიუთხრა, რაჲთა უჩუენოს, ვი-თარმედ მახლობელად საქმეთა მათ ყოფად არს მოსლვაჲ მისი. ამისთჳს ჰრქუა,...
1-2. და გამოვიდა იესუ ტაძრისა მისგან და წარვიდოდა. და მოუჴდეს მას მოწაფენი მისნი და უჩუენებდეს შენებულსა მას ტაძრისასა. ხოლო იესუ ჰრქუა მათ: არა ჰხედავთა ამას ყოველსა? ამენ გეტყჳ თქუენ: არა დაშთეს აქა ქვაჲ ქვასა ზედა, რომელი არა დაირღუეს. - ტაძრიდან გამოსვლით იესომ აჩვენა, რომ იუდეველებს განშორდა, როგორც თქვა: დაეტეოს თქუენგან სახლი თქუენი ოჴრად, ისევე მოიქცა. მოწაფეებს ტაძრის დანგრევას უწინასწარმეტყველებს. მაშინ, როცა ისინი მიწიერისას...
...და ტაძარიც დაანგრია, რითაც ბოროტებისგან განგაშორათ, თუნდაც თქვენი ნების წინააღმდეგ. და სადაც ტაძარი დაირღვა, იქვე ქრისტეც დაიფლა, რათა მის საფლავთან მისულებს მისი ძალის გამარჯვების ნიშანიც ეხილათ და მტკიცედ მდგომი სიტყვაც, რომელიც ამბობს: „არა დაშთეს აქა ქვაჲ ქვასა ზედა“ (). რადგან ყველგანაა მისი გამარჯვების ნიშნები და მისი ძალის მოსახსენებლები. ხოლო თუ, როგორც ამბობთ, იგი უღმრთო და ღვთის მოწინააღმდეგე იყო, თუნდაც უთვალავი ცოდვა ჩაგედინათ, მაინც ასე არ უნდა დასჯილიყავით; და თუ დასჯა კიდეც იყო საჭირო, არა მაშინ, რათა ვინმეს არ ეფიქრა, რომ მის გამო იხდით სასჯელს.
ან განა არ გსმენიათ ღმერთის ნათქვამი, როცა ტყვეობაში იყავით: „არა თქუენთჳს ვჰყოფ მე, სახლო ისრაჱლისაო, არამედ სახელისათჳს ჩემისა წმიდისა“ (), რათა ჩემი სახელი არ შეიბღალოს? თუმცა მაშინ თქვენი ბოროტება უკიდურესად იყო გაძლიერებული. მაგრამ მაინც, ამბობს, რათა ბარბაროსებს არ ეგონოთ, რომ უძლური ვარ, მივუტე...
...და რა არის გასაკვირი, თუ ჩვენც ეს გვემართება? რადგან თავად იმ წმინდა მოციქულებსაც ყველაფერზე მეტად ეს აინტერესებდათ: ვნებამდე მივიდნენ ქრისტესთან და უთხრეს: „მითხარ ჩუენ, ოდეს იყოს ესე, და რაჲ არს სასწაული იგი შენისა მის მოსლვისაჲ და აღსასრული ამის სოფლისაჲ?“ (). ვნებისა და მკვდრეთით აღდგომის შემდეგ კი მას ეუბნებოდნენ: „უფალო, უკეთუ ამათ ჟამთა კუალად მოაგოა სასუფეველი ისრაჱლსა?“ (), და ამაზე უწინ მას სხვა არაფერს ეკითხებოდნენ.
მაგრამ ამის შემდეგ ასე აღარ ყოფილა: როცა სულიწმინდის ღირსნი გახდნენ, არა მხოლოდ თვითონ აღარ სვამდნენ კითხვებს და არც ამ არცოდნის გამო წუხდნენ, არამედ იმათაც აცხრობდნენ, ვინც ამ უდროო ცნობისმოყვარეობით სნეულობდა. მაშ, მოისმინე, რას ამბობს ახლა ნეტარი პავლე: „ხოლო ჟამთა მათთჳს და წელთა, ძმანო, არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა,“ (). რატომ არ თქვა: „არავინ იცისო“? რატომ არ თქვა: „არ გამო...
...ამასვე ცხადყოფს ქრისტე, როცა ამბობს: „უკუეთუ ორნი თქუენგანნი შეითქუნენ ქუეყანასა ზედა ყოვლისათჳსვე საქმისა, რომელიცა ითხოონ, ეყოს მათ მამისა ჩემისაგან ზეცათაჲსა“ (); და კვლავ: „და განმრავლებითა უსჯულოებისაჲთა განჴმეს სიყუარული მრავალთაჲ“ (). ამ უსიყვარულობამ შვა ყველა მწვალებლობა. რადგან, როცა თავიანთი ძმები არ უყვარდათ, წარჩინებულების შურდათ; შურიდან პირველობისმოყვარეობაში ჩავარდნენ, ხოლო პირველობისმოყვარეობიდან მწვალებლობებს შობდნენ. ამიტომ პავლემაც, როცა თქვა: „რაჲთა ამცნო ვიეთმე, რაჲთა არა სხუასა რასმე მოძღურებდენ“ (), იქვე უჩვენა ის გზაც, რომლითაც ეს შესაძლებელი ხდება. მაშ, რომელია ეს გზა? სიყვარული.
ამიტომ, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „დასასრული შჯულისაჲ ქრისტე არს მაცხოვრად ყოვლისა მორწმუნისა“ (), ანუ აღსრულება — და ეს სიტყვაც ამავე მნიშვნელ...
