„და იყო მწუხრი და იქმნა განთიად დღე მეექუსე", — ამბობს (მოსე). მეექვსე დღის დასრულებასთან ერთად ყოველი ქმნილების შექმნაც დაასრულა; ამიტომაც დაუმატა: „და სრულ იქმნეს ცაჲ და ქვეყანა და ყოველი სამკაული მათი" (). შეხედე, როგორ ერიდება საღვთო წერილი ზედმეტსა და გადაჭარბებულს. მთავარ სტიქიებს რომ ახსენა, დანარჩენზე ცალკე აღარ ამბობს; რომ თქვა: „და სრულ იქმნეს ცაჲ და ქვეყანა", ამბობს: „და ყოველი სამკაული მათი", და ამით ყოველივე აღნიშნა, რაც მიწაზე და ცაზე არის. მიწის სამკაული არის ის, რაც მისგან წარმოიშვა — ბალახთა აღმოცენება, ნაყოფთა გამოღება, ხეთა ნაყოფიერება და ყოველივე სხვა, რითაც შემოქმედმა იგი შეამკო. ისევე, ცის სამკაული არის: მზე, მთვარე, მრავალფეროვანი ვარსკვლავები და მათ შორის არსებული ყოველი ქმნილება. ამიტომ საღვთო წერილმა, ცა და მიწა რომ ახსენა, ამ სტიქიებით მთელი ქმნილება მოიცვა. „და განასრულა, — ამბობს, — ღმერთმან დღესა მეექუსესა საქმენი მისნი, რომელნი ქმნნა" (). შეხედე, როგორ ერთხელ და მეორეხელ იმეორებს ერთსა და იმავეს,...
Genesis 2:2
...ესაძლოა, ვინმე იტყვის: როგორ აღსრულდა სიზმარი, როცა იოსების დედა ადრე გარდაიცვალა და ძეს არ თაყვანისცა? მაგრამ წერილი ჩვეულებისამებრ უმთავრესით მთელს აღნიშნავს. ვინაიდან „თავ დედაკაცისა ქმარი" არის () და, ამასთანავე, ნათქვამია: „და შეეყოს ცოლსა თვისსა" (), ეს ორი ერთ ხორცს შეადგენს; ამიტომ, რაკი თავი მოდრკა, ცხადია, მთელი სხეულიც თავს მიჰყვება. თუ მამამ ეს გააკეთა, მით უფრო გააკეთებდა ამას დედა, სიცოცხლეს რომ არ წარეტაცა სიკვდილს. „და თაყუანის-სცა წუერსა ზედა კუერთხისა მისისასა". ამიტომ პავლემაც თქვა: „სარწმუნოებით იაკობმან, მო-რაჲ-კუდებოდა, თჳთოეულად ძენი იოსებისნი აკურთხნა და თაყუანის-სცა წუერსა ზედა კუერთხისა მისისასა" (). ხედავ, რომ ეს თავადაც იაკობმა რწმენით გააკეთა, წინასწარ ჭვრეტდა რა, რომ მისი თესლისგან შობილი სამეფო მოდგმისა იქნებოდა? შემდეგ, როცა იაკობმა ძეს თავისი სურვილი ამცნო, ცოტა ხნის შემდეგ, ამბობს წერილი, იოსებმა გაიგო, რომ მამამისი უძლურდება, საფლავის კართან დგას და უკვე სიცოცხლის აღსასრულის ჟამი უახლოვდება – **„წარმოიყუანნა ორნი ძენი თჳსნი... და მოვიდა იაკობისა. უთხრეს იაკობს... ვითარმედ იოსებ, ძე შენი მო...
...სიკვდილის საშინელებისგან გადარჩენა. ხომ შეეძლო, საიდუმლო რომ გაემჟღავნებინა, თავი აერიდებინა მისთვის უეჭველად მოსალოდნელი სირცხვილისთვის. მაგრამ მან გადაწყვიტა ყველაფერი დიდსულოვნად აეტანა, რომ მართალი გადაერჩინა. და აღსრულდა ნათქვამი: „ამისთჳს დაუტეოს კაცმან მამაჲ თვისი და დედა თვისი და შეეყოს ცოლსა თვისსა" (). ისინი ისე ზრუნავდნენ ერთმანეთის ცხონებაზე, თითქოს ერთი სხეული იყვნენ, და ისეთ ერთსულოვნებას ავლენდნენ, თითქოს ერთი სხეული და ერთი სული ჰქონდათ. ისმინონ ეს ქმრებმა, ისმინონ ცოლებმაც: ცოლებმა — იმისთვის, რომ ქმრების მიმართ ასეთივე სიყვარული იქონიონ და არაფერი მიიჩნიონ მათ ცხონებაზე უმნიშვნელოვანესად; ქმრებმა კი — რომ მათ მიმართ ასეთივე დიდი კეთილგანწყობა ჰქონდეთ და ყველაფერში ისე იქცეოდნენ, თითქოს ერთი სული აქვთ და ერთ სხეულს შეადგენენ.
3. ღვთის გამოცხადება აბიმელექისადმი (20:2-8)
აი ჭეშმარიტი ქორწინება — როცა მეუღლეთა შორის ასეთი თანხმობა სუფევს, როცა მათ შორის ასეთი მჭიდრო კავშირია, როცა ისინი ურთიერთსიყვარულით არიან შეერთებულნი. როგორც სხეული ვერასოდეს იქნება საკუთარ თავთან უთანხმოებაში და სულიც — საკუთარ თავთან, ასევე ქმარი და ცოლიც არ უნდა უთანხმოებდნენ ერთმანეთს, არამედ ერთობაში ცხოვრობდნენ. აქედან აურაცხელი სიკეთე შ...
...ობლად და ამ ნეკნიდან შექმნილი ცოლი ადამს მიუყვანა, — ზუსტად ასე მოხდა ამ შემთხვევაშიც. და თუ ნეკნის აღება უგრძნობლად მოხდა ადამისთვის, რადგან ღმერთმა მას განკვირვება მოავლინა, მით უმეტეს ეს შეიძლებოდა ამ შემთხვევაში. და რასაც საღვთო წერილი იქ ასწავლის სიტყვებით: „დასდვა ღმერთმან განკჳრვებაჲ ადამს და დააძინა" (), იმავეს ნიშნავს აქაც სიტყვები: „და არა აგრძნა დაწოლა მისი და აღდგომაჲ. და მიუდგეს, — ამბობს შემდეგ, — ორნივე იგი ასულნი ლოთისანი მამისაგან თჳსისა. და შვა უხუცესმან მან ძე და უწოდა სახელი მისი მოაბ და თქუა: მამისა ჩემისაგანი. ესე არს, მამაჲ მოაბელთა ვიდრე დღეინდელად დღედმდე. ხოლო შვა უმრწემესმან მანცა ძე და უწოდა სახელი მისი ამან, მეტყუელმან: ძე თესლისაგან მამისა. ესე არს მამაჲ ამანელთა ვიდრე დღეინდელად დღედმდე" (დაბ 19:35–38). ხედავ, რომ მომხდარი თავშეუკავებლობის შედეგი არ ყოფილა? მათ შობილთ ისეთი სახელები დაარქვეს, რომლებიც თავად მოვლენაზე მიუთითებდა, და შვილთა სახელებში, თითქოს ძეგლებზე, მომხდარის ხსოვნა ამოტვიფრეს; ამასთან, უკვე მაშინ წინასწარ მიანიშნეს, რომ მათგან და მათი შთამომავლობისგან ხალხები და მრავალრიცხოვანი მოდგმა წარმოიშვებოდა. ერთი, ნათქვამია, იქნება მოაბიტელთა მამა, ხოლო მეორე — ამონიტელთა.
6. იოსების უმ...
...როგორც უსუსური ჭურჭელი, რათა ამით ერთსულოვნების კავშირს განამტკიცონ. მართლაც, ჭეშმარიტი სიმდიდრე და ყველაზე დიდი ბედნიერება იმაშია, როცა ქმარი და ცოლი ერთმანეთთან არ აქვთ უთანხმოება, არამედ შეერთებულნი არიან, როგორც ერთი ხორცი, რადგან „ამისთჳს დაუტეოს კაცმან მამაჲ თვისი და დედა თვისი და შეეყოს ცოლსა თვისსა" (). ასეთი ცოლ-ქმარი, სიღარიბეშიც რომ ცხოვრობდეს და უცნობი იყოს, ყველაზე ბედნიერი შეიძლება იყოს, რადგან ჭეშმარიტ ბედნიერებას ეზიარებიან და მუდმივ სიმშვიდეში ცხოვრობენ. ხოლო ისინი, ვინც ასეთი თანხმობით ვერ სარგებლობენ, არამედ ეჭვიანობით იტანჯებიან და მშვიდობის სიკეთეს კარგავენ, — ისინი, თუნდაც დიდი სიმდიდრით იყვნენ გარშემორტყმულნი, თუნდაც ფუფუნების ტაბლა ჰქონდეთ, დიდებაში ცხოვრობდნენ, ყველაზე უბედურად ატარებენ თავიანთ საუკუნეს, ყოველ დღე თავად გამოიგონებენ აშლილობასა და შფოთს, მუდამ ერთმანეთს ეჭვობენ და ვერანაირი სიამოვნების მიღება არ შეუძლიათ, რადგან შინაგანი მტრობა ყველაფერს არევს და უამრავ უსიამოვნებას უქმნის. მაგრამ აქ, მამამთავრის ოჯახში, ასეთი არაფერია: მამამთავარმა თავისი სიმშვიდით დააცხრო დედოფლის რისხვა და მხევალზე სრული ძალაუფლება რომ მისცა, თავის სახლში სრული მშვიდობა დაამყარა. **„და ძჳრი შეაჩუენა მას სარრა. და წარვიდა პ...
...ა ეს მცენარე (ვაზი), თუ ის თავიდანვე იყო შექმნილი? უნდა ვიფიქროთ, რომ ის თავიდანვე, მეექვსე დღეს იყო შექმნილი, როცა «იხილნა ღმერთმან ყოველნი, რაოდენნი ქმნნა, და აჰა კეთილ. ფრიად» (), რადგან ღმერთმა, ნათქვამია, «განასრულა ღმერთმან... საქმენი მისნი, რომელნი ქმნნა» (), მხოლოდ ამ მცენარის გამოყენება არ იყო ცნობილი. ეს მცენარე და მისი ნაყოფი თუ ადამიანებისთვის თავიდანვე ცნობილი იქნებოდა, რა თქმა უნდა, აბელიც, მსხვერპლის შეწირვისას, ღვინოსაც ასხამდა. მაგრამ, რადგან მაშინ ჯერ არ იცოდნენ ამ ნაყოფის გამოყენებას, ამ მცენარით არ სარგებლობდნენ. ხოლო (ნოემ), მიწათმოქმედების ხელოვნებას რომ მისცა თავი და დიდი გულმოდგინებით ეწეოდა მას, შესაძლოა, ყურძნის ნაყოფიც იგემა, მტევნები გამოწურა და ღვინო დაამზადა, იხმარა იგი. მაგრამ, რადგან არც თავად ეგემა ის ადრე და არც სხვა ხედავდა ვინმეს მგემებელად, არ იცოდა, რა ზომით უნდა ხმარებულიყო და როგორ მიეღო, უცოდინრობით დათვრა. მეორე მხრივ, რადგან ადამიანებს შორის უკვე შემოღებული იყო ხორცის ხმარება, ღვინის ხმარების შემოღებაც სათანადო იყო. შეხედე, საყვარელო, როგორ ეწყობა სამყარო ნელ-ნელა და თითოეული, ღვთის მიერ ბუნებაში ჩადებული სიბრძნით, თავიდანვე რომელიმე ხელოვნების...
...ოღონდ ჩვენ მოშურნეობით აღვასრულოთ ჩვენზე დამოკიდებული, ხოლო მადლი მზადაა და ეძებს, ვინ მიიღებდეს მას სავსებით. მოვისმინოთ დღევანდელი საკითხავიც, რათა გავიცნოთ ღვთის გამოუთქმელი კაცთმოყვარეობა და ის, რა მოწყალება გამოიჩინა მან ჩვენი ცხონებისთვის. „და იყვნეს ორნივე შიშუელ: ადამ და ცოლი მისი, და არა ჰრცხუენოდა" (). დაფიქრდი პირველმშობელთა დიდ ნეტარებაზე, როგორ იყვნენ ყოველ ხორციელზე ზემოთ, როგორ ცხოვრობდნენ მიწაზე, თითქოს ცაში იყვნენ, და, ხორცში მყოფნი, ხორციელ მოთხოვნილებებს არ განიცდიდნენ: არც თავშესაფარი სჭირდებოდათ, არც სახლი, არც სამოსელი და არც სხვა რამ ამის მსგავსი. ამის შესახებ საღვთო წერილმა არა უბრალოდ და არა უმიზნოდ გვაცნობა, არამედ იმისთვის, რომ ჩვენ, მათი ასეთი უმწუხარო და უტკივილო ცხოვრებისა და, ასე ვთქვათ, ანგელოზებრივი მდგომარეობის შემცნობნი, როცა დავინახავთ, რომ ისინი ამ ყველაფერს მოაკლდნენ და დიდი სიუხვიდან უკიდურეს სიღატაკეში ჩამოვარდნენ, ეს მათ უზრუნველობას მივაწეროთ. თუმცა თავად საკითხავს უნდა მოვუსმინოთ. ნეტარმა მოსემ, რომ თქვა, (პირველმშობილნი) „შიშუელ იყვნეს და არა ჰრცხუენოდა" (რადგან არ იცოდნენ, რომ შიშუელნი იყვნენ, ვინაიდან მათ გამოუთქმელი დიდება ყოველ სამოსელზე უკეთესად ჰმოსავდა და ამშვენებდა), ამბობს: **„...
...ოვა შემწე მსგავსი მისი"**, — ამიტომ ცოლის შექმნა ადამის არსებისგან აღესრულება, როგორც ნათქვამია: „და დასდვა ღმერთმან განკჳრვებაჲ ადამს და დააძინა: მოიღო ფერცხალი ერთი გუერდისა მისისა. და აღმოუვსო ჴორცითა მის წილ. და აღუშენა უფალმან ღმერთმან გუერდი, რომელ მოიღო ადამისგან, ცოლად და მოიყვანა იგი ადამისსა" (). ამ სიტყვათა ძალა დიდია; იგი ყოველ ადამიანურ გონებას აღემატება: ვერსხვაგვარად გაიგებ მათ სიდიადეს, თუ არა რწმენის თვალებით მათ განხილვით. „და დასდვა, — ნათქვამია, — ღმერთმან განკჳრვებაჲ ადამს და დააძინა". ყურადღება მიაქციე სწავლების ზედმიწევნითობას. ორივე ეს გარემოება (განცვიფრება და ძილი) ნეტარმა წინასწარმეტყველმა, ან უფრო ზუსტად — სულიწმინდამ მისი პირით, გვიჩვენა, მოვლენის თანმიმდევრობის გასაგებად. „დასდვა, — ნათქვამია, — ღმერთმან განკჳრვებაჲ ადამს და დააძინა". ეს არ იყო უბრალო განცვიფრება და არც ჩვეულებრივი ძილი; არამედ, რადგან ბრძენსა და ხელოვან შემოქმედს ჩვენი ბუნებისა სურდა ადამისთვის ერთ-ერთი ნეკნი წაეღო, იმისთვის, რომ მას ტკივილი არ ეგრძნო და შემდეგ მტრული განწყობა არ ჰქონოდა მისი ნეკნისგან შექმნილის მიმართ, რათა ტკივილის ხსოვნით არ შეიძულებდა შესაქმნელ ქმნილებას, ამისთვის (ღმერთმა), რომ განცვიფრებაში ჩააგდო (ა...
...ხსოვდეს ის პატივი, რომელიც ადამიანმა ყოველთა უფლისგან მიიღო, ცხოველთა ზედა ხელმწიფება რომ დაიმკვიდრა, და (ამ პატივის) წართმევის მიზეზი თავად ადამიანს მივაწეროთ, რომელმაც ცოდვით თავისი ხელმწიფება დაკარგა. „და უწოდა... ადამ სახელები ყოველთა საცხოვართა და ყოველთა მფრინველთა ცისათა და ყოველთა მჴეცთა ქვეყანისათა" (). აქედან უკვე შენიშნე, საყვარელო, ნების თავისუფლება და გონების უპირატესობა, და ნუ იტყვი, თითქოს მან არ იცოდა, რა იყო კეთილი და რა — ბოროტი. ვინც შეძლო პირუტყვებს, ფრინველებს და მხეცებს შესაფერისი სახელები დაერქმია, წესრიგი არ დაერღვია და მძვინვარე ცხოველთათვის მშვიდთა სახელები არ მიეცა, ხოლო მშვიდთათვის მძვინვარეთა სახელები არ დაეწესებინა, არამედ ყველას შესაფერისი სახელი დაარქვა, — განა არ იყო სიბრძნითა და გონებით აღვსილი? აქედან დაასკვენი, რა დიდია იმ შთაბერვის ძალა და რა დიდია სიბრძნე, რომლითაც უფალმა უსხეულო სული დააჯილდოვა, ორი არსებისგან ასეთი საკვირველი და გონიერი ქმნილება რომ შეადგინა — უსხეულო სულის არსება, როგორც შესანიშნავი ხელოვანი, სხეულს, როგორც იარაღს, შეაერთა. ამიტომ, როცა ამ ქმნილების ესოდენ დიდ სიბრძნეზე იფიქრებ, შემოქმედის ძლიერებას გაუკვირდი. თუ ცის სილამაზის ხილვა კეთილგონიერ მჭვრეტელს შემოქმედის დიდების მიმ...
...თუ უდიდებულესად, არამედ უმახლობელესად სახედ მოიყვანა სიტყუაჲ, მოკსენებითა თჳსთა ჴორცთაჲთა, რამეთუ, ვითარცა-იგი ჩუენ მორწმუნენი ერთ ჴორც ვართ თავისა მის ჩუენ ყოველთაჲსა ქრისტესსა, ეგრეთვე დედაკაცი ერთ ჴორც არს ქმრისა, მიერ სიტყჳთგან დაბადებისაჲთ, ვითარმედ: "ესე - ჴორცი ჴორცთა ჩემთაგანი და ძუალი ძუალთა ჩემთაგანი" ().
მოციქულისაჲ: რამეთუ ასონი ვართ გუამისა მისისანი, ჴორცთა მისთაგანნი და ძუალთა მისთაგანნი (5,30).
თარგმანი: ვითარცა-იგი ჩუენსა ქრისტეს მიმართ ერთგუამობასა სახედ მოიღებს მეუღლეთა ერთგუამობისა, ეგრეთვე მათსა ერთჴორცობასა, ვითარ ცოლი გუერდისაგან ქმრისა მოღებულ იქმნა, — სახედ მოიღებს ჩუენისა ამის ქრისტეს შეერთებისა. და რაჲთა განცხადებულად დაამტკიცოს ერთგუამობაჲ ჩუენი მის თანა, არა კმა-იყოფს ჴორცთა მისთაგანობასა, არამედ ზედა-დაჰრთავს ძუალთა მისთაგანობასაცა. და უწყიან ესე მიმღებელთა საიდუმლოჲსათა, ვითარ ჴორცისა ჭამაჲ ითქუმის, ხოლო ძუალისაჲ არა-შემუსრვაჲ, რამეთუ მიერ ძუალით კუალად მეორედ აღმოვეგებით ჴორცითა, ვითარ-იგი სხუასა ადგილსა ესევე მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: "ყრმათაცა ეზიარა ჴორცითა და სისხლითა, რამეთუ ქალწულისაგან შობითა იგი გუეზიარა ჩუენ, ხოლო მოღებითა წმიდათა საიდუმლოთაჲთა ჩუენ ვეზიარებით მას; და ვითარ-იგი შობაჲ მისი თჳნ...
...ითარმედ: დაღაცათუ სულისა რიდობად ჯერეთ არღა გიწყიეს, ჴორცთაღა სადმე თქუენთა უეჭუელად ჰრიდეთ; რამეთუ ესე ცოდვაჲ სულისა თანა ჴორცთაცა განმხრწნელ არს.
თქუმულ არს ვიეთგანმე ესეცა გულისჴმის-ყოფაჲ, ვითარმედ: ვინაჲთგან წერილ არს მამაკაცისა და დედაკაცისათჳს — "იყვნენ ორნივე იგი ერთჴორც" (), — აწ უკუე, რომელი არა საღმრთოთა შჯულთა მორჩილებითა იქორწინებდეს პატიოსნებით, ვითარ-იგი თქუმულ არს — "პატიოსან არს ქორწილი, და საწოლი — შეუგინებელ" (), - არამედ შეგინებულითა სახითა ისიძვიდეს, ესევითარი იგი ჴორცთა მიმართ თჳსთა ცოდავს, რომელ არს დედაკაცი, და მაგინებელ ექმნების ქორწილისა პატიოსნებასა მისსა, რომელი-იგი გუერდისა მისისაგან მოღებულობითა ერთგუამ არს მის თანა.
მოციქულისაჲ: არა უწყითა, რამეთუ ჴორცნი ეგე თქუენნი თქუენ შორის ტაძარნი სულისა წმიდისანი არიან, რომელ-ეგე გაქუს ღმრთისაგან? (6,19).
თარგმანი: უსაკუთრეს არს ესრეთ: ანუ არა უწყითა, ვითარმედ გუამი თქუენი ტაძარ თქუენ შორის მყოფისა მაგის სულისა წმიდისა არს, რომელი-ეგე გაქუს ღმრთისაგან? ესე იგი არს, რამეთუ ზოგად მოჴსენებითა ნიჭისაჲთა, რომელ არს სული წმიდაჲ, და მომცემელისაჲთა, რომელ არს ღმერთი, პატიოსან ჰყოფს-ცა სავანესა...
...მოაჩინოს სწორებაჲ მისი პატივითა, რამეთუ მისებრვე იქმს, და უნდა ამაღლებაჲ გონებათა მათთაჲ, რაჲთა არა ვითარცა კაცსა ხედვიდენ, არამედ ვი-თარცა ღმერთსა და შჯულისმდებელსა. და უკუეთუ თქუას ვინ, ვი-თარმედ: რასა იქმს მამაჲ? ისმინენ, ვითარ წერილ არს, ვითარმედ: „განისუენა ღმერთმან დღესა მეშჳდესა ყოველთაგან საქმეთა მისთა“, და გულისხმა-ყავნ სახჱ საქმისა მისისაჲ, თუ ვითარ იქმს, რამეთუ განაგებს, სცნობს წინაჲსწარ, იმჭირავს და განამტკიცებს ყოველთა მათ ქმნულთა.
და რაჟამს ჰხედვიდე მზისა აღმოსლვასა, მთოვარისა სრბასა და ტბათა და მდინარეთა და წყაროთა და წჳმათა და ბუნებისა სრბათა თესლთა შინა და გუამთა შინა ჩუენთა და პირუტყუთასაცა და სხუათა ყოველთა მათ საქმეთა, რომელთა მიერ ყოველივე ესე სოფელი ჰგიეს, მათ ყოველთაგან გულისხმა-ჰყოფდ სამარადისოსა მას მამისა მოქმედებასა, „რამეთუ აღმოაბრწყინებს მზესა მისსა კეთილთა ზედა და ბოროტთა, და წჳმს მართალთა ზედა და ცოდვილთა“. და კუალად იტყოდა უფალი, ვითარმედ: „იხილენით შროშანნი ველისანი, ვითარ შეჰმოსს მათ“; ; და მფრინველთათჳს იტყოდა, ვითარმედ: „მამაჲ თქუენი ზეცა-თაჲ ზრდ...
...ა ბრძანებასა ღმრთისასა, რაჲთა მათ ვერღარა თქუან, თუ: წინააღუდგები მოსეს. ეტყჳს უკუე, ვითარმედ: „არა აღმოგიკითხავსა, რამეთუ რომელმან დაჰბადა დასაბამსა, მამაკაცად და დედაკაცად შექმნნა იგინი? და თქუა: ამისთჳს დაუტეოს კაცმან მამაჲ თჳსი და დედაჲ თჳსი და შეეყოს ცოლსა თჳსსა, და იყვნენ ორნივე იგი ერთ ჴორც“. საცნაურ არს უკუე, ვითარმედ ერთისა მისდა შეერთებად განწესებულ არს. ხოლო უკუეთუმცა ენება ერთისა დატევებაჲ და კუალად სხჳსა შერთვაჲ, ერთიმცა მამაკაცი შეექმნა და მრავალნი დედანი. ხოლო აწ სახითა მითცა დაბადებისაჲთა და სიტყჳთა მითცა განჩინებისაჲთა გამოაჩინა, ვითარმედ ესრეთ ჯერ-არს, რაჲთა ერთი მამაკაცი ერთსა დედაკაცსა შეეყოს მარადის.
აწ უკუე „რომელნი-იგი ღმერთმან შეაუღლნა, კაცი ნუ განაშორებნ“. ესე იგი არს: ნუ იკადრებთ ბრძანებასა ღმრთისასა დაჴსნად და იტყჳთ, რაჲთა ოდესცა ვის ენებოს, დაუტეოს ცოლი თჳსი და სხუაჲ იქორწინოს. ხოლო მოსეს თუ წინამიყოფთ მე, ღმერთსა და მეუფესა ყოველთასა, გი-ჩუენებ, ვითარმედ ესრეთ უბრძანებიეს, რამეთუ: „რომელმან დაჰბადა დასაბამსა, მამაკაცად და დედაკაცად შექმნნა იგინი“. დაღაცათუ შჯული ესე გიჩნს, თუ ჩემ მიერ აწ ითქუმის, გარნა დასაბამითგან არს, რამეთუ თქუა პირველითგან, ვითარმედ: „ამისთჳს დაუტეოს კაცმან მამაჲ თჳსი და დ...