John 12

იესო ბეთანიაში (სიმონ კეთროვნის სახლში); მარიამის მიერ ნელსაცხებლის ცხება

(Matthew 26:6-13; Mark 14:3-9)

1. Then Jesus six days before the passover came to Bethany, where Lazarus was which had been dead, whom he raised from the dead.2. There they made him a supper; and Martha served: but Lazarus was one of them that sat at the table with him.3. Then took Mary a pound of ointment of spikenard, very costly, and anointed the feet of Jesus, and wiped his feet with her hair: and the house was filled with the odour of the ointment.4. Then saith one of his disciples, Judas Iscariot, Simon's son, which should betray him,5. Why was not this ointment sold for three hundred pence, and given to the poor?6. This he said, not that he cared for the poor; but because he was a thief, and had the bag, and bare what was put therein.7. Then said Jesus, Let her alone: against the day of my burying hath she kept this.8. For the poor always ye have with you; but me ye have not always.9. Much people of the Jews therefore knew that he was there: and they came not for Jesus' sake only, but that they might see Lazarus also, whom he had raised from the dead.10. But the chief priests consulted that they might put Lazarus also to death;11. Because that by reason of him many of the Jews went away, and believed on Jesus.

იესო ქრისტეს დიდებით შესვლა იერუსალიმში

(Matthew 21:1-11; Mark 11:1-11; Luke 19:29-44)

12. On the next day much people that were come to the feast, when they heard that Jesus was coming to Jerusalem,13. Took branches of palm trees, and went forth to meet him, and cried, Hosanna: Blessed is the King of Israel that cometh in the name of the Lord.14. And Jesus, when he had found a young ass, sat thereon; as it is written,15. Fear not, daughter of Sion: behold, thy King cometh, sitting on an ass's colt.16. These things understood not his disciples at the first: but when Jesus was glorified, then remembered they that these things were written of him, and that they had done these things unto him.17. The people therefore that was with him when he called Lazarus out of his grave, and raised him from the dead, bare record.18. For this cause the people also met him, for that they heard that he had done this miracle.19. The Pharisees therefore said among themselves, Perceive ye how ye prevail nothing? behold, the world is gone after him.

ელინთა სურვილი იესოს ნახვისა

20. And there were certain Greeks among them that came up to worship at the feast:21. The same came therefore to Philip, which was of Bethsaida of Galilee, and desired him, saying, Sir, we would see Jesus.22. Philip cometh and telleth Andrew: and again Andrew and Philip tell Jesus.23. And Jesus answered them, saying, The hour is come, that the Son of man should be glorified.

იესო ქრისტეს სიტყვა ამ ქვეყნად თავისი მოსვლის შესახებ

24. Verily, verily, I say unto you, Except a corn of wheat fall into the ground and die, it abideth alone: but if it die, it bringeth forth much fruit.25. He that loveth his life shall lose it; and he that hateth his life in this world shall keep it unto life eternal.26. If any man serve me, let him follow me; and where I am, there shall also my servant be: if any man serve me, him will my Father honour.27. Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour.28. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again.29. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him.30. Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes.31. Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out.32. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me.33. This he said, signifying what death he should die.34. The people answered him, We have heard out of the law that Christ abideth for ever: and how sayest thou, The Son of man must be lifted up? who is this Son of man?35. Then Jesus said unto them, Yet a little while is the light with you. Walk while ye have the light, lest darkness come upon you: for he that walketh in darkness knoweth not whither he goeth.36. While ye have light, believe in the light, that ye may be the children of light. These things spake Jesus, and departed, and did hide himself from them.37. But though he had done so many miracles before them, yet they believed not on him:38. That the saying of Esaias the prophet might be fulfilled, which he spake, Lord, who hath believed our report? and to whom hath the arm of the Lord been revealed?39. Therefore they could not believe, because that Esaias said again,40. He hath blinded their eyes, and hardened their heart; that they should not see with their eyes, nor understand with their heart, and be converted, and I should heal them.41. These things said Esaias, when he saw his glory, and spake of him.42. Nevertheless among the chief rulers also many believed on him; but because of the Pharisees they did not confess him, lest they should be put out of the synagogue:43. For they loved the praise of men more than the praise of God.44. Jesus cried and said, He that believeth on me, believeth not on me, but on him that sent me.45. And he that seeth me seeth him that sent me.46. I am come a light into the world, that whosoever believeth on me should not abide in darkness.47. And if any man hear my words, and believe not, I judge him not: for I came not to judge the world, but to save the world.48. He that rejecteth me, and receiveth not my words, hath one that judgeth him: the word that I have spoken, the same shall judge him in the last day.49. For I have not spoken of myself; but the Father which sent me, he gave me a commandment, what I should say, and what I should speak.50. And I know that his commandment is life everlasting: whatsoever I speak therefore, even as the Father said unto me, so I speak.

John 12 განმარტებები

თარგმანებაჲ იოანეს სახარებისაჲ თავი ჲე

სახარებაჲ იოვანესი 11:49-12:8

წმინდა იოანე ოქროპირი

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „და ერთმან ვინმე მათგანმან, კაიაფა, რომელი იყო მღდელთმოძღუარი მის წელიწადისაჲ, ჰრქუა მათ: თქუენ არა იცით არცა ერთი, არცა განგიზრახავს, რამეთუ უმჯობეს არს ჩუენდა, რაჲთა ერთი კაცი მოკუდეს ერისათჳს, და არა ყოველი ნათესავი წარწყმდეს“ (11,49-50).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: „დაინთქნეს წარმართნი განსახრწნელსა მას, რომელცა ქმნეს; მახითა მით, რომელ დაარწყეს, შეიპყრა ფერჴი მათი“.¹ ესე ჰურიათა ზედა იქმნა, რამეთუ იგინი იტყოდეს მოკლვად იესუჲსა, რაჲთამცა არა მოვიდეს ჰრომნი და...

სარჩევი

•ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „და ერთმან ვინმე მათგანმან, კაიაფა, რომელი იყო მღდელთმოძღუარი მის წელიწადისაჲ, ჰრქუა მათ: თქუენ არა იცით არცა ერთი, არცა განგიზრახავს, რამეთუ უმჯობეს არს ჩუენდა, რაჲთა ერთი კაცი მოკუდეს ერისათჳს, და არა ყოველი ნათესავი წარწყმდეს“ (11,49-50).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მოვიდენ ჰრომნი და მიგჳღონ ადგილიცა ჩუენი და ნათესავიცა. და ერთმან ვინმე მათგანმან, კაიაფა, რომელი მღდელთმოძღუარი იყო მის წელიწადისაჲ, თქუა (რამეთუ ურცხჳნო იყო უფროჲს ყოველთაჲსა): თქუენ არა იცით არცა ერთი“ (11,48-49).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „თქუენ არა იცით არცა ერთი, არცა განგიზრახავს, ვითარმედ უმჯობეს არს ჩუენდა, რაჲთა ერთი კაცი მოკუდეს ერისათჳს, და არა ყოველი ნათესავი წარწყმდეს. ხოლო ესე თავით თჳსით არა თქუა, არამედ წინაჲსწარმეტყუელა, რამეთუ მღდელთმოძღუარი იყო“ (11,49-51).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და მიერითგან განიზრახეს ჰურიათა მოკლვაჲ მისი“ (11,53).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო იესუ არღარა განცხადებულად ვიდოდა ჰურიასტანს“ (11,54).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და იქცეოდა მახლობელად უდაბნოსა, ქალაქსა, რომელსა სახელი ერქუა ეფრაიმ, და მუნ იქცეოდა მოწაფეთა თჳსთა თანა“ (11,54).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და აღვიდეს მრავალნი იერუსალჱმდ სოფლებისაგან უწინარეს პასექისა, რაჲთა განიწმიდნენ თავნი თჳსნი. და მცნებაჲ მიეცა მღდელთმოძღუართა და ფარისეველთა, რაჲთა უკუეთუ ვინ აგრძნეს, სადა არს, აუწყოს მათ, რაჲთა შეიპყრან იგი“ (11,55,57).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და იტყოდეს ურთიერთას: ვითარ ჰგონებთ თქუენ, არა-მე მოვიდესა დღესასწაულსა ამას?“ (11,56).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო უწინარეს ექუსისა დღისა პასექისა მოვიდა ბეთანიად, სადა-იგი იყო ლაზარე, რომელი აღადგინა მკუდრეთით. და

•მართა ჰმსახურებდა, ხოლო ლაზარე იყო მის თანა მეინაჴეთაგანი“ (12,1-2).

თარგმანებაჲ იოანეს სახარებისაჲ თავი ჲვ

სახარებაჲ იოვანესი 12:9-24

წმინდა იოანე ოქროპირი

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „აგრძნა ყოველმან ერმან ჰურიათამან, ვითარმედ მუნ არს, და მივიდეს არა თუ იესუჲსთჳს მარტოდ, არამედ რაჲთა ლაზარეცა იხილონ, რომელი აღადგინა მკუდრეთით“ (12,9).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვითარცა სიმდიდრე განუკრძალველთა კაცთა მავნებელ ექმნების, ეგრეთვე მთავრობაჲ, რამეთუ იგი ანგაჰრებად, ხოლო ესე ამპარტავანებად მოიყვანებს. და იხილე აქაცა, ვითარ სიმრავლჱ იგი ერისაჲ მის უმჯობესად იყო, ხოლო მთავარნი - სრულიად წარწყმედილ. რამეთუ ერსა მას უსწავლელსა მრავალგზის ჰრწმენა მისი, ვითარცა მახარებელნი...

სარჩევი

•ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „აგრძნა ყოველმან ერმან ჰურიათამან, ვითარმედ მუნ არს, და მივიდეს არა თუ იესუჲსთჳს მარტოდ, არამედ რაჲთა ლაზარეცა იხილონ, რომელი აღადგინა მკუდრეთით“ (12,9).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ესე ვერ გულისხმა-ყვეს მოწაფეთა მისთა, თუ მის-თჳს წერილ იყო“ (12,16).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო ერი იგი ეწამებოდა, ვითარმედ აღადგინა ლაზარე მკუდრეთით“ (12,17).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო ფარისეველთა მათ ჰრქუეს: ჰხედავთა, რამეთუ არარას ირგებთ? აჰა ესერა ყოველი სოფელი მივიდა შედგომად მისა“ (12,19).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „იყვნეს წარმართთაგანნიცა აღმოსრულ, რაჲთა თაყუანის-სცენ დღესასწაულსა მას“ (12,20). და ენება ხილვაჲ იესუჲსი და მოუჴდეს ფილიპეს; ხოლო ფილიპე ჰრქუა ანდრიას, რომელი პირველ მისა მოსრულ იყო, და ესრეთ ჰრქუეს მათ იესუს.<sup>4</sup>

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „აწ მოიწია ჟამი, რაჲთა იდიდოს ძჱ კაცისაჲ“ (12,23).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „უკუეთუ მარცუალი იფქლისაჲ არა დავარდეს ქუეყანასა ზედა და მოკუდეს“ (12,24)?

•სწავლაჲ ჲვ სარწმუნოებისათჳს მართლისა

თარგმანებაჲ იოანეს სახარებისაჲ თავი ჲზ

სახარებაჲ იოვანესი 12:25-32

წმინდა იოანე ოქროპირი

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „რომელსა უყუარდეს სული თჳსი, წარიწყმიდოს იგი; და რომელსა სძულდეს სული თჳსი ამას სოფელსა, ცხორებად საუკუნოდ დაჰმარხოს იგი“ (12,25).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ტკბილ არს ესე საწუთროჲ და ყოვლითა გულისთქუმითა სავსე, გარნა არა ყოველთათჳს, არამედ მათთჳს, რომელნი შემშჭუალულ იყვნენ მისა. უკუეთუ კულა ვინმე ზეცად აღიხილნეს და მუნ მყოფნი იგი შუენიერებანი იხილნეს, ესევითარმან ადრე უგულებელსყოს თავი თჳსი, რამეთუ ჴორცთაცა შუენიერებაჲ, ვიდრემდის სხუაჲ უშუენიერესი არა გამოჩინებულ იყოს, შუენიერად...

სარჩევი

•ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „რომელსა უყუარდეს სული თჳსი, წარიწყმიდოს იგი; და რომელსა სძულდეს სული თჳსი ამას სოფელსა, ცხორებად საუკუნოდ დაჰმარხოს იგი“ (12,25).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რომელსა უყუარდეს სული თჳსი, წარიწყმიდოს იგი; და რომელსა სძულდეს სული თჳსი ამას სოფელსა, ცხორებად საუკუნოდ დაჰმარხოს იგი. უკუეთუ ვინმე მე მმსახურებდეს, მე შემომიდეგინ; და სადაცა-იგი მე ვიყო, მუნცა მსახური ჩემი იყოს“ (12,25-26).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რომელსა სძულდეს სული თჳსი ამას სოფელსა, ამან ცხორებად საუკუნოდ დაჰმარხოს იგი“ (12,25).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „უკუეთუ ვინმე მე მმსახურებდეს, მე შემომიდეგინ“ (12,26).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მე თუ ვინმე მმსახუროს, პატივ-სცეს მას მამამან ჩემმან“ (12,26).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „აწ სული ჩემი შეძრწუნებულ არს, და რაჲ ვთქუა? მამაო, მიჴსენ ამის ჟამისაგან“ (12,27).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „აწ სული ჩემი შეძრწუნებულ არს“ (12,27).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მამაო, ადიდე სახელი შენი“ (12,28).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მოიწია ჴმაჲ ზეცით, რომელი იტყოდა: ვადიდე და მერმეცა ვადიდო“ (12,28).

თარგმანებაჲ იოანეს სახარებისაჲ თავი ჲჱ

სახარებაჲ იოვანესი 12:34-41

წმინდა იოანე ოქროპირი

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „მიუგო ერმან მან: ჩუენ გუასმიეს შჯულისაგან, ვითარმედ ქრისტე უკუნისამდე ეგოს. და შენ ვითარ იტყჳ, ვითარმედ: ჯერ-არს ძისა კაცისა ამაღლებაჲ? ვინ არს ესე ძჱ კაცისაჲ?“ (12,34).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ადვილად საცნობელ არს ცთომაჲ და უძლურ, დაღაცა-თუ ბევრეულითა სახითა იფარვიდეს თავსა თჳსსა. და ვითარცა რომელნი მიდრეკილსა და დაცემად მიახლებულსა კედელსა გოზდენ და გლესდენ, გლესითა მით ვერ განამტკიცებენ მას, ეგრეთვე რომელნი ტყუოდიან, ადვილად იმხილებიან, ვითარცა-ესე აქა მოიწია ჰურიათა ზედა;...

სარჩევი

•ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „მიუგო ერმან მან: ჩუენ გუასმიეს შჯულისაგან, ვითარმედ ქრისტე უკუნისამდე ეგოს. და შენ ვითარ იტყჳ, ვითარმედ: ჯერ-არს ძისა კაცისა ამაღლებაჲ? ვინ არს ესე ძჱ კაცისაჲ?“ (12,34).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მცირედ ჟამ ნათელი თქუენ თანა არს“ (12,35). თ ა რ გ მ ა ნ ი: გამოაჩინებს, ვითარმედ სიკუდილი მისი მიცვალე-

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ვიდოდეთ, ვიდრე ნათელი გაქუსღა“ (12,35).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რომელი ვალნ ბნელსა შინა, არა იცინ, ვიდრე ვალნ“ (12,35).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ამას ეტყოდა იესუ და წარვიდა და დაიმალა მათგან“ (12,36).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ესე თქუა ესაია, ოდეს იხილა დიდებაჲ მისი“ (12,41).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და იტყოდა მისთჳს“ (12,41).

•სწავლაჲ ჲჱ: სიყუარულისათჳს

თარგმანებაჲ იოანეს სახარებისაჲ თავი ჲთ

სახარებაჲ იოვანესი 12:42-50

წმინდა იოანე ოქროპირი

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „ხოლო მთავართაგანთა მრავალთა ჰრწმენა მისი, არამედ ფარისეველთაგან ვერ აღიარეს, რაჲთა კრებულისაგან არა განასხნენ. რამეთუ შეიყუარეს დიდებაჲ კაცთაჲ უფროჲს, ვიდრე დიდებაჲ ღმრთისაჲ“ (12,42-43).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ყოველთაგან სულისა მავნებელთა ვნებათა კეთილ არს სივლტოლაჲ, ხოლო უფროჲსად მათ ვნებათაგან ჯერ-არს ყოვლითა მოსწრაფებითა სივლტოლაჲ, რომელნიცა მათ მიერ სხუათა მრავალთა ცოდვათა და ვნებათა შობდენ, ვითარცა არს ვეცხლისმოყუარებაჲ, რამეთუ არს სენი იგი თავითცა თჳსით ბოროტ და...

სარჩევი

•ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „ხოლო მთავართაგანთა მრავალთა ჰრწმენა მისი, არამედ ფარისეველთაგან ვერ აღიარეს, რაჲთა კრებულისაგან არა განასხნენ. რამეთუ შეიყუარეს დიდებაჲ კაცთაჲ უფროჲს, ვიდრე დიდებაჲ ღმრთისაჲ“ (12,42-43).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო მრავალთა მთავართაგანთა ჰრწმენა მისი, არამედ ფარისეველთაგან ვერ აღიარეს, რაჲთა კრებულისაგან არა განასხნენ. რამეთუ შეიყუარეს დიდებაჲ კაცთაჲ უფროჲს, ვიდრე დიდებაჲ ღმრთისაჲ“ (12,42-43).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რომელსა ვჰრწმენე მე, არა მე ვჰრწმენე, არამედ მომავლინებელი ჩემი“ (12,44).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რომელმან მიხილა მე, იხილა მომავლინებელი ჩემი“ (12,45).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მე ნათელი მოვედ სოფლად“ (12,46).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რომელმან ისმინნეს სიტყუანი ჩემნი და [არა] დაიმარხნეს, მე არა ვსაჯო იგი, რამეთუ არა მოვედ დაშჯად სოფლისა, არამედ რაჲთა ვაცხოვნო სოფელი“ (12,47).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რომელმან შეურაცხ-მყოს მე და არა დაიმარხნეს სიტყუანი ჩემნი, აქუს მსაჯული თჳსი“ (12,48).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და ვიცი, რამეთუ მცნებანი მისნი ცხორება საუკუნო არიან. და რომელსა მე ვიტყჳ, ვითარცა-იგი მამამან მრქუა მე, ეგრეცა მე ვიტყჳ“ (12,50).

•სწავლაჲ ჲთ ცუდადმზუაობრობისათჳს

საღმრთო ლიტურგია | ქადაგება 21.04.2019

ფილიპელთა მიმართ 4:4-9, სახარებაჲ იოვანესი 12:1-18

მამა თეოდორე გიგნაძე