„ხოლო ჟამთა მათთჳს და წელთა, ძმანო, არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა, რამეთუ თქუენ თჳთ გამოწულილვით იცით, რამეთუ დღე იგი უფლისაჲ, ვითარცა მპარავი ღამისაჲ, ეგრეთ მოიწევის.“ ().
როგორც ჩანს, არაფერია ისეთი ცნობისმოყვარე და უხილავისა თუ დაფარულის შეცნობისადმი ხარბი, როგორც ადამიანის ბუნება. ეს კი მას ჩვეულებრივ მაშინ ემართება, როცა...
„ხოლო გლოცავთ თქუენ, ძმანო, იცნითმცა მშრომელნი იგი თქუენ შორის და წინამძღუარნი იგი თქუენნი უფლისა მიერ და მასწავლელნი იგი თქუენნი. და უმეტესად შეჰრაცხენით იგინი სიყუარულით უფროჲს საქმისათჳს მათისა; და მშჳდობასა ჰყოფდით მათ თანა." ().
წინამძღოლს აუცილებლად აქვს სხვათა შეწუხების მრავალი საბაბი; როგორც მკურნალებს ხშირად უწევთ ავადმყოფთა შეწუხება, როცა ისეთ...
„სულსა ნუ დაავსებთ. წინაწარმეტყუელებათა ნუ შეურაცხ-ჰყოფთ. ყოველივე გამოიცადეთ და უკეთესი იგი შეიკრძალეთ. ყოვლისაგან საქმისა ბოროტისა განეშორენით.“ ().
მთელ დედამიწას ერთგვარი სქელი ბურუსი, წყვდიადი და ღრუბელი გადაჰფენია; ამის საჩვენებლად მოციქული ამბობდა: „რამეთუ იყვენით ოდესმე ბნელ,“ () და კვლავ:...
...„ხოლო გეტყჳთ თქუენ, ძმანო, მოსლვისა მისთჳს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა და ჩუენისა შეკრებისათჳს მისა მიმართ" (). რადგან პირველ წერილშიც ამბობდა: „ხოლო ჟამთა მათთჳს და წელთა, ძმანო, არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა" (). ამრიგად, მისული რომ ყოფილიყო, არაფრის დაწერა აღარ დასჭირდებოდა; მაგრამ რადგან საკითხის გადაწყვეტა გადადებული რჩებოდა, ამის გამო ამატებს ამ წერილს, როგორც ტიმოთესადმი წერილშიც ამბობს, რომ ზოგიერთნი „იტყჳან, ვითარმედ: აღდგომაჲ აწვე იყოო, და გარდააქცევენ რომელთამე სარწმუნოებასა" ().
ამას კი იმისთვის აკეთებდნენ, რომ მორწმუნეებს აღარ ჰქონოდათ რაიმე დიდისა თუ ბრწყინვალის სასოება და შრომათა წინაშე გული გასტეხოდათ. რადგან მათ სასოება ამაგრებდა და არ უშვებდა, რომ აწმყო გასაჭირს დამორჩილებოდნენ. ეშმაკმა, თითქოს ამ ღუზის გადაჭრა განიზრახაო, სხვა გზას მიმართა: როცა ვერ შეძლო მათი დარწმუნება, რომ მომავალი მოვლენები სიცრუეა, რამდენიმე დამღუპველი ადამიანი წამოაყენა და ცდილო...
...არ ჰქონდა რწმენა, დასაწყისშივე ასე გაბრწყინდა, მით უმეტეს — ისინი, ვინც უკვე ირწმუნეს. მაგრამ ნურავინ, იმის მცოდნე, რომ მოკლე დროში ყველაფრის აღდგენა შეიძლება, უდებებას მიეცემა; რადგან მომავალი უცნობია და „დღე იგი უფლისაჲ, ვითარცა მპარავი ღამისაჲ, ეგრეთ მოიწევის“ (), უეცრად დაგვესხმის თავს ჩვენ, მძინარეთ; მაგრამ თუ მძინარენი არ ვართ, მპარავივით არ დაგვესხმის თავს და მოუმზადებელთ არ წაგვიყვანს. რადგან თუ „მღჳძარე ვიყვნეთ და განვიფრთხოთ“ (), იგი უკვე მპარავივით აღარ დაგვესხმის თავს, არამედ როგორც სამეფო მაცნე, რომელიც ჩვენთვის გამზადებული სიკეთეებისკენ გვიხმობს; ხოლო თუ გვძინავს, მპარავივით თავს დაგვადგება. მაშ, ნურავინ დაიძინებს, ნურავინ იქნება უქმი სათნოების მიმართ; რადგან სწორედ ეს არის ძილი.
ნუთუ არ იცით, როცა გვძინავს, როგორ აღარ არის უსაფრთხოდ ის, რაც ჩვენია, და როგორ ადვილად ხდება თავდასხმის საგანი? ხოლო როცა ვფხიზლობთ, ჩვენთვის ამოდენა დაცვა აღარ არის საჭირო....
...უევლტიან; ვსდევდეთ მათ, რომელნი გუელიან. ნუცა განვსცემთ ცხორებასა ჩუენსა, არამედ მოვეკიდნეთ სასოებასა მას მერმისა საუკუნოჲსასა. ბერნი ვიგონებდეთ, ვითარმედ აჰა ესერა მოახლებულ არს სიკუდილი; ჭაბუკნი კუალად ვიგონებდეთ, ვითარმედ უცნაურ არს ჟამი სიკუდილისაჲ, და „ვითარცა მპარავი ღამით, ესრეთ მოიწევის დღჱ იგი“. ამისთჳს უკუე ვეკრძალნეთ ყოველნი და ვასწავებდეთ ურთიერ-თას შეურაცხ-ყოფად წარმავალთა ამათ და წარუვალთა მათ ზრუნვად, რაჲთა ღირს ვიქმნნეთ პოვნად კეთილთა მათ საუკუნეთა მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსითა, რომლისა მიერ და რომლისა თანა მამასა ჰშუენის დიდებაჲ სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
