თარგმანი: რომელი არს სასოებაჲ იგი, გარნა თუ რაჲთა სიქადულ მისსა იყვნენ იგინი დღესა მას უფლისა იესუ ქრისტესსა, და რამეთუ უყუარან იგინი, და რამეთუ არარაჲ სივერაგეთა და ზაკუვათაგანი შეუცნობიეს ყოვლად უმანკოჲსა მის გონებისა თჳსისადა.
თარგმანი: ესე იგი არს, ვითარმედ მრჩობლი სიხარული. პირველად - ებისტოლისა მიერ პირველისა, რომელსა შინა აღეთქუა მისლვაჲ მათდა, და მეორედ — თჳთ...
თარგმანი: იტყჳს, ვითარმედ: ვიცი, რამეთუ ჩემ თანა თქუენცა განჰრისხენით სიძვასა მას ზედა და არა მე ოდენ მევწუხენ, არამედ ზოგად შევწუხენით მას ზედა მეცა და თქუენცა.
თარგმანი: ეშინოდა მოციქულსა, ნუ-უკუე რაჲ. იგი ქმნა იუდა, ქმნას მანცა, და ამისთჳს უბრძანებს, რაჲთა ნუგეშინის-სცენ და შეიწყნარონ.
თარგმანი: ესრეთ იტყჳს, ვითარმედ: არა ლიტონად მისრულ ვიყავ ტროადად, არამედ ქადაგებისათჳს ქრისტეს სახარებისა, რომლისა წარმართებასა და შემწყნარებელთა მიმთხუევასა განღებად კარისა უწოდს.
თარგმანი: ესრეთ აჩუენებს უმძიმესობასა ძმისა ვერ პოვნისასა, უფროჲს შემთხუევისა განსაცდელთაჲსა, ხოლო იხილე, ვითარ...
...მერთი კვლავ ჩვენკენ მოვაქციოთ: ზრუნვა, ფიქრი, დნობა, ტკივილი და იმაზე დაფიქრება, რომ მან თავისი პირი გვარიდა. ამასვე ამბობს პავლეც, როცა კორინთელებს საკუთარი თავის შესახებ სწერს: „და ვინ არს იგი, რომელმან მახაროს მე, არა თუ მან, რომელი-იგი შეწუხებულ იყოს ჩემ მიერ?“ () რადგან ეს, საყვარელო, მცირე სარგებელი არ არის: ღვთის პირის არიდების შეგრძნება, წუხილი და ტკივილი. რადგან ასე სწრაფად მოვაქცევთ მას ჩვენკენ.
„ვიდრემდის ამაღლდებოდის მტერი ჩემი ჩემ ზედა?“ () „მოიხილენ, შეგესემინ ჩემი, უფალო ღმერთო ჩემო“ (). „განანათლენ თუალნი ჩემნი, ნუუკუე დავიძინო მე სიკუდიდ“ (). რადგან როგორც მაშინ, როცა ღმერთი გვიპყრობს და ჩვენთან არის, ყოველივე მწუხარების მომტანი გზიდან გვცილდება; ასევე, როცა განგვეშორება და დაგვივიწყებს, სულიც განიგლიჯ...
..., ვიდრე-ღა ესევითარისა ურჩულოებისა ხედვაჲ, რამეთუ არა ავნებს მწჳრე ესრეთ თუალთა, ვითარ ავნებს ესევითარისა ბოროტისა ხედვაჲ.
ხოლო აწ უკუეთუ გელმის სმენაჲ ესე ამათ სიტყუათაჲ, მადლიერ ვარ თქუენდა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ვინ-მე არს იგი, რომელმან მახაროს მე, არა თუ იგი, რომელი შეწუხებულ იყოს ჩემ მიერ?“ და უმეტესად გევედრები, რაჲთა არა დასცხრეთ მწუხარებისა ამისგან, ვიდრემდე გარდაჰკუეთოთ სრულიად ბოროტი იგი საქმე და მოსპოთ სიმყრალე იგი საძაგელებისაჲ სულთაგან თქუენთა, ვითარცა-ესე მრავალგზის მითქუამს ამის ჯერისათჳს, რაჲთა სულიერი იგი სიმრთელე გამოჩნდეს თქუენ შორის, და ნათელი ღმრთისაჲ მიგეფინოს თქუენ, და მიემთხჳნეთ კეთილთა მათ ზეცისათა საქმეთა მიერ კეთილთა მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა, რომელსა შუენის დიდებაჲ, პატივი და თაყუანის-ცემაჲ თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
...დიდი სიყვარულის გამო ეშინოდა, რომ რაიმე ხრწნილება არ შემოპარულიყო. და კვლავ: „რამეთუ მრავლისაგან მწუხარებისა და შეურვებულისა გულისა მივწერე თქუენდა მრავლითა ცრემლითა, არა რაჲთა შესწუხნეთ, არამედ რაჲთა სცნათ სიყუარული იგი გარდარეული, რომელ მაქუს თქუენდა მიმართ." () ხოლო იოსები, მითხარი, ეს მტკიცე კაცი, რომელიც ასეთ ძალმომრეობას წინ აღუდგა, ასეთი ვნების ცეცხლის წინაშე ასე კეთილშობილად გამოჩნდა და რომელმაც ქალბატონის ესოდენი მძვინვარება ასე დაამარცხა და დასძლია? მაშინ რა აღარ ხიბლავდა? მშვენიერი სახე, პატივის ამპარტავნება, სამოსელთა ფუფუნება, ნელსაცხებელთა კეთილსურნელება, რადგან ამათაც იციან სულის დარბილება, და სიტყვები, ყოველივეზე რბილი?
რადგან იცით, რომ შეყვარებული ქალი, თანაც ასე მძაფრად, არ მოერიდება არც ერთი დამამცირებელი სიტყვის თქმას, როცა მავედრებლის სახეს მიიღებს. ისე გატყდა ოქროთი შემოსილი ქალი, რომელიც სამეფო ღირსებაშიც იყო, რომ შესაძლოა ტყვე ყმაწვილი...
