პავლე მოციქული ნებითა ღმრთისაჲთა, წმიდათა მაგათ, რომელნი ხართ ეფესოს შინა (1,1).
გუაკურთხენ, მამაო.
ეფესოჲ დედაქალაქი არს ასიაჲსაჲ, სადა-იგი იყო სახელგანთქუმული ტაძარი არტემისი, და ამას ქალაქსა შინა შეკრებულ იყვნეს მრავალგანსმენილნი იგი ბრძენნი ასიაჲსანი, რომელთა მიმართ, ვითარცა მრავალჴელოვანთა, სიღრმით და მოქცევობით ჰყოფს სიტყუათა თჳსთა ყოველსავე ამას შინა ებისტოლესა, რამეთუ, აჰა, მყის დასაბამსა ცხად ჰყოფს, ვითარმედ მოციქულებაჲ და ქადაგებაჲ ქრისტესი...
ესე ებისტოლჱ ჰრომით მიუწერა. არა ეხილნეს იგინი ჯერეთ, არამედ ასმიოდა მათთჳს. ხოლო ესე იყო მიზეზი, რამეთუ ეფესელთა ჰრწმენა ქრისტჱ კეთილად, და სუროდა, რაჲთამცა მოციქულისა პავლეს სიტყუანი ესმნეს. ესე ცნა და ამისთჳს მიუწერა.
თარგმანი: საიდუმლოჲ ესე, ვითარმედ კაცი ზეცად აღიყვანოს.
თარგმანი: ესე იგი არს, ვითარმედ ინება...
თარგმანი: რაჲსა "ამისთჳს"? — გარნა ყოფადისა მისთჳს მოლოდებისა საუკუნეთა კეთილთა მიმთხუევისაჲსა განიხარა მოციქულმან სარწმუნოებასა ზედა ეფესელთასა, და უფროჲსღა ამისთჳს, რამეთუ სარწმუნოებაჲ მათი საქმითა მით სიყუარულისაჲთა სრულ იქმნა, ვინაჲთგან ესე მარადის ჩვეულებად აქუს...
...ორას წელიწადში ექვსასი ათასი გახდნენ. მაგრამ მაშინ კურთხევა ამაში იყო, ახლა კი ახალ აღთქმაში - ბევრად უმჯობესში. ამიტომ ამბობს პავლე: „კურთხეულ არს ღმერთი და მამაჲ უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესი, რომელმან მაკურთხნა ჩუენ ყოვლითა კურთხევითა სულიერითა ცათა შინა ქრისტეს მიერ“ (). და კვლავ: „ხოლო რომელი-იგი შემძლებელ არს უფროჲს ყოვლისა ყოფად უმეტეს, რომელსა-იგი ვითხოვთ გინა თუ ვსცნობთ“ (), „მისა დიდებაჲ ეკლესიასა შინა“ (). სწორედ ამიტომ ძველად წინასწარმეტყველებიც, როცა სიკეთის მინიჭებას ესწრაფოდნენ, ამგვარ კურთხევას ანიჭებდნენ. ელისე, მაგალითად, მასპინძელ ქალს შვილის მინიჭებით მიუზღავს. ახალ აღთქმაში კი ეს აღარ არის, არამედ ბევრად უფრო დიდი რამ. მეწამულით მოვაჭრე ქალი მოციქულებისგან ამას კი არ ითხოვდა, არამედ რას? „უკუეთუ შეგირაცხიე მე მორწმუნედ უფლისა, შემოვედით ვანად ჩემდა და მუნ დაადგერით“ (). ხედავ, რაოდენ დიდია შუალედი, და რას ითხოვდნე...
...). ნახე წინასწარმეტყველის სიზუსტე: იგი მხოლოდ მოვლენებს კი არ ამბობს, არამედ დროსაც აღნიშნავს. რადგან რასაც პავლე ამბობს: „ხოლო ოდეს მოიწია აღსასრული ჟამთაჲ“ (გალატ. 4:4), და სხვაგანაც: „განგებულად აღვსებისა მის ჟამთაჲსა“ (), ამასვე ამბობს წინასწარმეტყველი: „უკანასკნელთა დღეთა“ (). ხოლო „მთას“ იგი ეკლესიასა და მოძღვრებათა დაუძლეველობას უწოდებს. როგორც მთებს თუნდაც ურიცხვი ლაშქარი დაესხას თავს, მშვილდებს ჭიმავდეს, შუბებს ისროდეს და საბრძოლო მანქანებს მიაყენებდეს, მთებს ვერაფერს ავნებს, არამედ საკუთარ ძალას დაშლის და ისე წავა; ასევე ყველამ, ვინც ეკლესიას ებრძოდა, იგი ვერ შეარყია, არამედ საკუთარი ძალა დაკარგა და შერცხვენილი დარჩა: დარტყმისას იშლებოდნენ, სროლისას უძლურდებოდნენ და მოქმედებისას თვით ტანჯულთაგან მარცხდებოდნენ; ეს კი გამარჯვების საკვირველი სახეა, ადამიანებისთვის კი არა, მხოლოდ ღმერთისთვის შესაძლებელი. რადგან ეკლესიის საკვირველება ის კი არ არის, რომ გაიმარჯვა, არამედ ის, რომ სწორე...
...დმოგვეცა.
მართლმადიდებლობა ერთადერთია და შეუცვლელი, რადგან იგია მომცველი და მემკვიდრე ერთი, წმიდა, კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესიის ტრადიციისა.
მართლმადიდებლობა მისტიკური სხეულია მაცხოვრისა. შემოქმედმა „ყველაფერი ფეხქვეშ დაუმორჩილა ქრისტეს; და მისცა მთავრობა ყოველი ეკლესიისა, რომელიც არის მისი სხეული“ (), - წერს პავლე მოციქული.
ნამდვილი მართლმადიდებელი ის კი არ არის, რომელიც მხოლოდ აზროვნებს მართლმადიდებლურად, არამედ ის, ვინც კიდევაც აზროვნებს და კიდევაც ცხოვრობს ამ წესით. მხოლოდ ასეთი პიროვნება შეიმოსება სულიწმიდის მადლით, რადგან მაცხოვრის სწავლება არ არის განყენებული რომელიმე ფილოსოფიური ნააზრევი, არამედ სული და სიცოცხლე. „სიტყვები, რომლებსაც თქვენ გეუბნებით, სული არის და სიცოცხლე“ () - ბრძანებს უფალი.
როგორ ვიცხოვროთ სწორად?
ყოფნა-არყოფნის მარადიული კითხვა აღელვებდა ადამიანებს საუკუნეთა წინაც, აღელვებს დღესაც და ასევე იქნება, ალბათ, მომავალშიც. ურწმუნონი ფიქრობენ, თითქოს ჩვენი არსებობა შემთხვევითობაზეა დამოკიდებული, რითაც ისინი აზრს უკარგავენ მიწიერ ყოფას და უსულო, უღვთო და უგულო ცხოვრებისათვის წირავენ ადამიანებს.
ჩვენთვის, მართლმადიდებელ ქრისტიანთათვის კი, სიცოცხლე არის წყალო...