როცა ვხედავ თქვენს დღევანდელ გულმოდგინე შეკრებას აქ და მოსმენისადმი მზადყოფნას, საყვარელნო, მინდა ვალს დაგიბრუნოთ. ვიცი, რომ თქვენ, შესაძლოა, უკვე დაგავიწყდათ ეს ვალი, რადგან ბევრი დღე გავიდა წინა და ამჟამინდელ საუბარს შორის და ჩვენი საუბარი სხვა საგნებისკენ იყო მიმართული. წმინდა დღესასწაულის მოსვლამ ჩვენი სწავლების წესრიგი შეწყვიტა. შეუფერებელი იქნებოდა, იმ დროს, როცა უფლის ჯვარს ვდღესასწაულობდით, სხვა საგნებზე გვესწავლებინა;...
გუშინ თქვენ, საყვარელნო, შეიტყვეთ პატრიარქის საკვირველი თავმდაბლობის შესახებ, იხილეთ მისი უჩვეულო სიმშვიდე. მართლაც, არცთუ მცირე საქმე იყო ის, რომ მოხუცმა, რომელმაც ამდენი კეთილი საქმე აღასრულა და ყოველივეს მეუფის მხრიდან ასეთი კეთილგანწყობის ღირსი შეიქნა, ახალგაზრდა ძმისშვილს ისეთი პატივი მიაგო, რომ პირველი ადგილებიც კი დაუთმო მიწის არჩევისას, თავად კი უარესი აიღო და ყველაფერი გააკეთა, რომ მხოლოდ დავა შეეწყვიტა და დავის მიზეზი აღმოეფხვრა. მას ჩვენ ყველანი...
...დიდრით დაბრუნდნენ. ასეთია ჩვენი ბრძენი მეუფე: ჯერ უბედურებების უკიდურეს ზომამდე გაზრდას დაუშვებს, შემდეგ კი ქარიშხალს გაფანტავს, სიმშვიდეს მოჰგვრის და ყოველივეში დიდ ცვლილებას, სურს ამით გვიჩვენოს თავისი ძალის სიდიადე. „ხოლო გამოვიდა აბრაამ ეგჳპტით, იგი და ცოლი მისი და ყოველნი მისნი, და ლოთ მის თანა უდაბნოდ" (). ადგილზე იქნება ამ მართლისთვის იმ სიტყვების მიყენება, რომლებიც ნეტარმა დავითმა ბაბილონის ტყვეობიდან დაბრუნებულთა შესახებ წარმოთქვა: „რომელნი სთესვიდენ ცრემლით, მათ სიხარულით მოიმკონ. მისლვით მივიდოდეს და ტიროდეს, რომელნი სთესვიდეს თესლსა მათსა; მოსლვით მოვიდოდეს და უხაროდა, რომელთა მოაქუნდა მჭელეულები მათი" (ფსალმ 125:5–6). ხედავ, როგორ შესვლა შფოთითა და შიშით იყო სავსე, თანაც სიკვდილის შიშითაც კი? ახლა კი შეხედეთ, როგორ დაბრუნება დიდი პატივითა და დიდებით სავსეა, როგორ მართალი ბოლოს ყველასთვის პატივსაცემი გახდა — ეგვიპტელთათვისაც და პალესტინის მცხოვრებთათვისაც. და ვინ არ პატივს სცემდა ადამიანს, რომელსაც ღმერთი ასე იცავდა და ასეთი მზრუნველობით ეხვეოდა? ალბათ, არავისთვის არ დარჩა ფარული ის, რაც მეფეს და მის სახლეულს მოხდა. ასე რომ, ეს ყველაფერი დაშვებული იყო, და მართლის განსაცდელები ამ ხარისხამდე მივიდა — იმისთვის, რომ მისი...
...ტით ჯილდოვდება, ისეთით, რაც ადამიანურ ძალას მრავალგზის აღემატება. ხედავ მართლის მოთმინებას? შეხედე ახლა, ეგვიპტიდან დაბრუნებისას, რა დიდი იყო მისი სიმდაბლე და რაოდენი სიმშვიდე. როცა ეგვიპტიდან დაბრუნდა დიდი სიმდიდრით, და მარტო არ იყო, არამედ ძმისწულიც თან ახლდა, „არა იტევდა მათ ქუეყანა იგი დამკჳდრებად ზოგად" (), რადგან ბევრი ქონება ჰქონდათ, რის გამოც ლოტისა და აბრაამის მწყემსებს შორის შუღლი წარმოიშვა. მაშინ მართალმა, სულის სიმშვიდესა და სიბრძნისმოყვარეობის სიმაღლე რომ ავლენდა, ლოტს მიუხმო და უთხრა: „ნუ არს ბრძოლაჲ შორის ჩემსა და შენსა და შორის მწყემსთა ჩუენთა, რამეთუ კაცნი ძმანი ვართ ჩუენ" (). თითქოს ასე უთხრა ლოტს: არაფერია მშვიდობაზე უკეთესი და არაფერია შუღლზე უარესი; მაშ, შუღლის ყოველი საბაბის მოსაშორებლად, აირჩიე, რომელი მიწა შენ გინდა, ხოლო მე მეორე დამრჩეს და შორს ვიქნებით ყოველი შუღლისა და დავისგან. ხედავ ამ კაცის სათნოებას? ახალგაზრდას უკეთესი მიწის არჩევანი დაუთმო, ხოლო თავად უარესით დაკმაყოფილდა. შეხედე ახლა, რა დიდი ჯილდო მიიღო ამ საქციელისთვის. ოღონდ კი განყოფა მოხდა და ლოტი წავიდა, ღმერთი ეუბნება აბრაამს: „აღიხილენ თუალნი შენნი", დათვალიერე მთელი ეს მიწა, ყოველი მხრიდა...
...აიტანდა იმას, რომ მისი ნების საწინააღმდეგოდ სამი გროში წაართვან. ამიტომ ეს უფრო მეტად სულის სიბრძნეა. და ამას აბრაამის შემთხვევაშიც ვხედავთ; რადგან, ამბობს, ლოთმა „იხილა ყოველი გარემო სოფლები იორდანისაჲ, რამეთუ ყოველი იყო სარწყავ“ (), „ვითარცა სამოთხე ღმრთისაჲ“ () და „გამოირჩია ლოთ თავისა თჳსისად ყოველი სოფელი იორდანისაჲ“ ()3. აბრაამს კი არაფერი შეუპასუხებია. ხედავ, რომ არა მხოლოდ უსამართლობას არ სჩადიოდა, არამედ თავადაც უსამართლობას ითმენდა?
რატომ ადანაშაულებ საკუთარ შვილებს, კაცო? ღმერთმა შვილები იმისთვის როდი მოგვცა, რომ სხვათა ქონება მივიტაცოთ. ფრთხილად იყავი, ამ სიტყვებით ღმერთი არ განარისხო. თუ ამას ამბობ, რომ შვილები შენთვის მტაც...