თ ა რ გ მ ა ნ ი: დიდ არს სიყუარული და ცეცხლისა უმჴურვალჱს, და ზეცისა სიმაღლედ მიიწევის, და არარაჲ სოფლისა საქმეთაგან იქმნების დამაყენებელ მისა. რამეთუ მჴურვალესა მას გულითა პეტრეს ესმა რაჲ, ვითარმედ: „სადა მე წარვალ, თქუენ ვერ ჴელ-გეწიფების მოსლვად“, მეყსეულად ჰრქუა მას:
თ ა რ გ მ ა ნ ი: წინაჲსწარმეტყუელი ეტყოდა ჰურიათა, ვითარმედ: „პირი მეძვისაჲ იქმნა შენ ზედა, და ურცხჳნო იქმენ ყოველთა მიმართ“. ხოლო ვითარცა ვჰგონებ, არა მის ქალაქისა მიმართ ოდენ შუენის ამის სიტყჳსა თქუმაჲ, არამედ მათა მიმართცა, რომელნი...
თ ა რ გ მ ა ნ ი: საქმეთა მოგებაჲ ჯერ-არს ჩუენდა და არა სიტყუათაჲ მარადის, რამეთუ თქუმაჲ სიტყჳთ და ქადაგებაჲ მარადის ადვილ არს, ხოლო საქმით ქმნაჲ სიტყჳსაჲ არა ადვილ არს. რაჲსათჳს უკუე ვთქუ ესე?...
თ ა რ გ მ ა ნ ი: უსწავლელობაჲ დაჴსნილ და მოშიშ-ჰყოფს სულსა, ვითარცა-იგი სწავლაÁ საღმრთოთა საქმეთაჲ ახოვან-ჰყოფს და მაღალ. რამეთუ რაჟამს არა იყოს მოსწრაფჱ გონებაჲ, მაშინ იქმნების სული მოშიშ არა ბუნებით, არამედ ნებსით. რამეთუ რაჟამს ვიხილო კაცი, რომელი ოდესმე ახოვან იყო და აწ მოშიშ არს, არღარა ბუნებითად ვიტყჳ საქმესა მას, რამეთუ ბუნებითნი ყოველნი შეუცვალებელ არიან....
...უჭკნობად და უწყვეტად რჩება, რადგან ჟამთა არცერთი სიძნელე ვერ ამხელს მას. რადგან, თუნდაც სხეული დაიშალოს, იგი სიცოცხლესთან ერთად არ იშლება, არამედ წინასწარ მიემგზავრება და მას სავანეებს უმზადებს, რომელთა შესახებაც ქრისტე ამბობს: „სახლსა მამისა ჩემისასა სავანე მრავალ არიან.“ (). ამრიგად, ამითაც სძლევს ადამიანურს: უწყვეტობითა და მდგრადობით, რაც ცხოვრებისეულ საგანთაგან არაფერს აქვს. რადგან თუ სილამაზეს იტყვი, იგი სნეულებით ჭკნება და სიბერით ილევა; თუ ძალაუფლებას იტყვი, ხშირად იცვლება; თუ სიმდიდრეს ან ამჟამინდელი ცხოვრების სხვა რამ ბრწყინვალესა და თვალსაჩინოს იტყვი, ან ცოცხლებს მიატოვა, ან გარდაცვლილნი შიშველნი და ობლად დატოვა. მაგრამ სიმართლის ნაყოფი ასეთი არ არის: იგი ჟამით არ ილევა, სიკვდილით არ წყდება, არამედ მაშინ უფრო უსაფრთხო ხდება, როცა იმ ტალღაუცემელ ნავსაყუდელში შევა.
შემდეგ ამბობს: „გამოუბრწყინდა ბნელსა შინა ნათელი წრფელთა“ (). ღვთის მოშიშის ნეტარებას რო...
...არისაჲ და სხუაჲ დიდებაჲ არს ვარსკულავთაჲ; რამეთუ ვითარცა-იგი ვარსკულავი ვარსკულავსა ჰმატს დიდებითა“**, და ასევე: „ეგრეთცა აღდგომაჲ მკუდართაჲ“ (). და ქრისტეც ამბობს: „სახლსა მამისა ჩემისასა სავანე მრავალ არიან“ (). ამის გამო იმ ბრწყინვალებას დასასრული არ აქვს. რადგან იგი არც ღამეს უთმობს ადგილს და არც სიბნელეს ემორჩილება, არამედ გამოუთქმელია და დიდი, ამ ხილულ ბრწყინვალებას ბევრად აღემატება და ეს უდიდესი რამ აქვს: ზღვარს არ იღებს; ეს კი მეუფის გამოუთქმელი ძალის საქმეა: ხრწნადი და მოკვდავი სხეულები ასეთ სიმტკიცესა და ძალამდე მიიყვანოს.
შემდეგ, რადგან რაღაც დიდი თქვა და მსმენელი იმედებით ფრთაშესხმული გახადა, აჩვენებს, რომ ეს სამართლიანად ხდება, რადგან ასეთი დიდია ამის აღმასრულებელი. ვინ არის აღმასრულებელი? ის, ვინც მამას თანაარსია. რადგან ამის ცხადსაყოფად დაუმატა: „საშოთ მთიებისა წინა გშევ შენ“ (...
...ნთავისუფლდებოდის ხრწნილებისაგან.
თარგმანი: რომელი არს აღთქუმაჲ იგი საუფლოჲ ახალთა ცათა და ქუეყანისა დაბადებისათჳს? გარნა თუ რაჟამს გესმას: "სახლსა მამისა ჩემისასა სავანე მრავალ არიან" () და "მე მოვიდე და წარგიყვანნე თქუენ" (); ხოლო სიმართლისა მკჳდრობაჲ მაშინ იქმნების, რაჟამს ეშმაკი სრულიად განქარდეს და ცოდვაჲ ყოვლად უქმ იქმნეს.
თარგმანი: ერთ-ჴმა არიან თავნი მოციქულთანი და ქადაგნი ჭეშმარიტებისანი, რამეთუ, რომლისათჳს აწ პეტრე იტყჳს, ვითარმედ: ნუ არა-ყოფად მეორედ მოსლვისა შეგირაცხიეს სულგრძელებით დაყოვნებაჲ ესე ცოდვილთა ტანჯვისაჲ, არამედ საცხორებელად შეჰრაცხეთ უფლისა მიერ, რომელსა არა ჰნებავს სიკუდილი ცოდვილისაჲ; არამედ დრო-სც...
