John 11

ლაზარეს მკვდრეთით აღდგენა

1. Now a certain man was sick, named Lazarus, of Bethany, the town of Mary and her sister Martha.2. (It was that Mary which anointed the Lord with ointment, and wiped his feet with her hair, whose brother Lazarus was sick.)3. Therefore his sisters sent unto him, saying, Lord, behold, he whom thou lovest is sick.4. When Jesus heard that, he said, This sickness is not unto death, but for the glory of God, that the Son of God might be glorified thereby.5. Now Jesus loved Martha, and her sister, and Lazarus.6. When he had heard therefore that he was sick, he abode two days still in the same place where he was.7. Then after that saith he to his disciples, Let us go into Judaea again.8. His disciples say unto him, Master, the Jews of late sought to stone thee; and goest thou thither again?9. Jesus answered, Are there not twelve hours in the day? If any man walk in the day, he stumbleth not, because he seeth the light of this world.10. But if a man walk in the night, he stumbleth, because there is no light in him.11. These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep.12. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well.13. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep.14. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead.15. And I am glad for your sakes that I was not there, to the intent ye may believe; nevertheless let us go unto him.16. Then said Thomas, which is called Didymus, unto his fellowdisciples, Let us also go, that we may die with him.17. Then when Jesus came, he found that he had lain in the grave four days already.18. Now Bethany was nigh unto Jerusalem, about fifteen furlongs off:19. And many of the Jews came to Martha and Mary, to comfort them concerning their brother.20. Then Martha, as soon as she heard that Jesus was coming, went and met him: but Mary sat still in the house.21. Then said Martha unto Jesus, Lord, if thou hadst been here, my brother had not died.22. But I know, that even now, whatsoever thou wilt ask of God, God will give it thee.23. Jesus saith unto her, Thy brother shall rise again.24. Martha saith unto him, I know that he shall rise again in the resurrection at the last day.25. Jesus said unto her, I am the resurrection, and the life: he that believeth in me, though he were dead, yet shall he live:26. And whosoever liveth and believeth in me shall never die. Believest thou this?27. She saith unto him, Yea, Lord: I believe that thou art the Christ, the Son of God, which should come into the world.28. And when she had so said, she went her way, and called Mary her sister secretly, saying, The Master is come, and calleth for thee.29. As soon as she heard that, she arose quickly, and came unto him.30. Now Jesus was not yet come into the town, but was in that place where Martha met him.31. The Jews then which were with her in the house, and comforted her, when they saw Mary, that she rose up hastily and went out, followed her, saying, She goeth unto the grave to weep there.32. Then when Mary was come where Jesus was, and saw him, she fell down at his feet, saying unto him, Lord, if thou hadst been here, my brother had not died.33. When Jesus therefore saw her weeping, and the Jews also weeping which came with her, he groaned in the spirit, and was troubled,34. And said, Where have ye laid him? They said unto him, Lord, come and see.35. Jesus wept.36. Then said the Jews, Behold how he loved him!37. And some of them said, Could not this man, which opened the eyes of the blind, have caused that even this man should not have died?38. Jesus therefore again groaning in himself cometh to the grave. It was a cave, and a stone lay upon it.39. Jesus said, Take ye away the stone. Martha, the sister of him that was dead, saith unto him, Lord, by this time he stinketh: for he hath been dead four days.40. Jesus saith unto her, Said I not unto thee, that, if thou wouldest believe, thou shouldest see the glory of God?41. Then they took away the stone from the place where the dead was laid. And Jesus lifted up his eyes, and said, Father, I thank thee that thou hast heard me.42. And I knew that thou hearest me always: but because of the people which stand by I said it, that they may believe that thou hast sent me.43. And when he thus had spoken, he cried with a loud voice, Lazarus, come forth.44. And he that was dead came forth, bound hand and foot with graveclothes: and his face was bound about with a napkin. Jesus saith unto them, Loose him, and let him go.45. Then many of the Jews which came to Mary, and had seen the things which Jesus did, believed on him.46. But some of them went their ways to the Pharisees, and told them what things Jesus had done.

კაიაფას რჩევა

47. Then gathered the chief priests and the Pharisees a council, and said, What do we? for this man doeth many miracles.48. If we let him thus alone, all men will believe on him: and the Romans shall come and take away both our place and nation.49. And one of them, named Caiaphas, being the high priest that same year, said unto them, Ye know nothing at all,50. Nor consider that it is expedient for us, that one man should die for the people, and that the whole nation perish not.51. And this spake he not of himself: but being high priest that year, he prophesied that Jesus should die for that nation;52. And not for that nation only, but that also he should gather together in one the children of God that were scattered abroad.53. Then from that day forth they took counsel together for to put him to death.

იესოს წასვლა ეფრაიმში

54. Jesus therefore walked no more openly among the Jews; but went thence unto a country near to the wilderness, into a city called Ephraim, and there continued with his disciples.55. And the Jews' passover was nigh at hand: and many went out of the country up to Jerusalem before the passover, to purify themselves.56. Then sought they for Jesus, and spake among themselves, as they stood in the temple, What think ye, that he will not come to the feast?57. Now both the chief priests and the Pharisees had given a commandment, that, if any man knew where he were, he should shew it, that they might take him.

John 11 განმარტებები

თარგმანებაჲ იოანეს სახარებისაჲ თავი ჲბ

სახარებაჲ იოვანესი 11:1-31

წმინდა იოანე ოქროპირი

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „იყო ვინმე უძლური ლაზარე ბეთანიაჲთ, დაბისაგან მართაჲსა და მარიამისა, დისა მისისა. და ესე იყო მარიამ, რომელმან სცხო ნელსაცხებელი უფალსა“ (11,1-2).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: მრავალნი კაცნი, რაჟამს იხილონ ვინმე სათნოთაგანი ღმრთისათაჲ ჭირსა რასმე შინა, - ჴორციელსა უძლურებასა, ანუ გლახაკებასა, ანუ სხუასა რასმე, - დაბრკოლდებიან და არა იციან, ვი-თარმედ უფროჲსად ღმრთისმოყუარეთა ზედა მოიწევიან ესევითარნი საქმენი. რომელ ლაზარეცა მეგობარი იყო ქრისტესი, და სნეულ იყო, რამეთუ იტყჳს: „იყო...

სარჩევი

•ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „იყო ვინმე უძლური ლაზარე ბეთანიაჲთ, დაბისაგან მართაჲსა და მარიამისა, დისა მისისა. და ესე იყო მარიამ, რომელმან სცხო ნელსაცხებელი უფალსა“ (11,1-2).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რამეთუ ესე იყო მარიამ, რომელმან ნელსაცხებელი სცხო უფალსა“ (11,2).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მიავლინეს იესუჲსა დათა მისთა და ჰრქუეს: აჰა უფალო, რომელი გიყუარდა, სნეულ არს“ (11,3).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ესე სნეულებაჲ არა არს სასიკუდინჱ“ (11,4).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და ესე რაჲ თქუა, დაადგრა ადგილსა მას ორ დღე“ (11,6).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და ამისა შემდგომად ჰრქუა მოწაფეთა მისთა: გუალეთ, კუალად წარვიდეთ ჰურიასტანდ“ (11,7).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ჰრქუეს მას მოწაფეთა: რაბი, აწღა გეძიებდეს შენ ჰურიანი ქვისა დაკრებად“ (11,8).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „არა ათორმეტნი ჟამნი არიანა დღისანი? უკუეთუ ვინ ვიდოდის დღესა, არა წარსცეს ფერჴი, რამეთუ ჰხედავს ნათელსა ამის სოფლისასა“ (11,9).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ლაზარე, მეგობარმან ჩემმან, დაიძინა, არამედ მივიდე და განვაღჳძო იგი“ (11,11).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო მათ ჰრქუეს მას: უფალო, უკუეთუ სძინავს, ცხოვნდეს“ (11,12).

თარგმანებაჲ იოანეს სახარებისაჲ თავი ჲგ

სახარებაჲ იოვანესი 11:30-40

წმინდა იოანე ოქროპირი

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „არღა მოსრულ იყო იესუ დაბად, არამედ მუნღა იყო ადგილსა მას, სადა-იგი მიეგებვოდა მას მართა. ხოლო ჰურიანი იგი რომელნი იყვნეს მარიამის თანა სახლსა შინა და ნუგეშინის-სცემდეს, ვი-თარცა იხილეს მარიამ, რამეთუ აღდგა ადრე და განვიდა, მისდევდეს მას, ჰგონებდეს, ვითარმედ საფლავად მივალს ტირილად მისა“ (11,30-31).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: დიდი კეთილი არს სიბრძნჱ, ხოლო სიბრძნესა მას ვიტყჳ საღმრთოსა. ხოლო წარმართთა მათ ფილოსოფოსთა იგი სიბრძნჱ ამაოება არს და ზღაპარ, რამეთუ ყოველსავე კაცობრივისა...

სარჩევი

•ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „არღა მოსრულ იყო იესუ დაბად, არამედ მუნღა იყო ადგილსა მას, სადა-იგი მიეგებვოდა მას მართა. ხოლო ჰურიანი იგი რომელნი იყვნეს მარიამის თანა სახლსა შინა და ნუგეშინის-სცემდეს, ვი-თარცა იხილეს მარიამ, რამეთუ აღდგა ადრე და განვიდა, მისდევდეს მას, ჰგონებდეს, ვითარმედ საფლავად მივალს ტირილად მისა“ (11,30-31).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო იესუ არღა მოსრულ იყო დაბად, არამედ მუნ-ღა იყო ადგილსა მას“ (11,30).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო მარიამ იხილა რაჲ უფალი, შეუვრდა ფერჴთა მისთა“ (11,32).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „სადა დასდევით იგი?“ (11,34).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ჰრქუეს მას: უფალო, მოვედ და იხილე. და ცრემლოვოდა იესუ“ (11,34-35).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „აჰა ვითარ უყუარდა იგი! ვიეთნიმე იტყოდეს: არამცა ეძლო ამას, რომელმან აღუხილნა თუალნი ბრმასა, ყოფად რაჲმე, რაჲთამცა ესეცა არა მოკუდა?“ (11,36-37).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო იესუ კუალად, რეცა თუ რისხვით თავსა თჳსსა შორის, მოვიდა საფლავად“ (11,38).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „აღიღეთ ლოდი იგი“ (11,39).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო თქუა მართა: უფალო, ყროდის, რამეთუ მეო-თხჱ დღჱ არს“ (11,39).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „არა გარქუა შენ, ვითარმედ: უკუეთუ გრწმენეს, იხილო დიდებაჲ ღმრთისაჲ?“ (11,40).

თარგმანებაჲ იოანეს სახარებისაჲ თავი ჲდ

სახარებაჲ იოვანესი 11:41-48

წმინდა იოანე ოქროპირი

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „ხოლო იესუ აღიხილნა თუალნი ზეცად და თქუა: მამაო, გმადლობ შენ, რამეთუ ისმინე ჩემი. და მე ვიცი, რამეთუ ყოლადვე ისმინი ჩემი, არამედ ერისა ამისთჳს, რომელი გარემომადგს, ვთქუ“ (11,41-42).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვითარცა მრავალგზის მითქუამს, აწცა მასვე ვიტყჳ, ვითარმედ: უფალი არა ესრეთ ჰხედავს თჳსსა პატივსა, ვითარ ჩუენსა ცხორებასა, და არცა მაღალთა სიტყუათა თქუმად ისწრაფის, არამედ ესევითართა, რომელთა მიერ ჩუენ ვირგოთ, და ამისთჳს მაღალთა და დიდთა სიტყუათა მცირედ იტყჳს, და მათცა...

სარჩევი

•ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „ხოლო იესუ აღიხილნა თუალნი ზეცად და თქუა: მამაო, გმადლობ შენ, რამეთუ ისმინე ჩემი. და მე ვიცი, რამეთუ ყოლადვე ისმინი ჩემი, არამედ ერისა ამისთჳს, რომელი გარემომადგს, ვთქუ“ (11,41-42).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ვითარცა აღიღეს ლოდი იგი, აღიხილნა იესუ თუალნი ზეცად და თქუა: მამაო, გმადლობ შენ, რამეთუ ისმინე ჩემი. და მე ვიცი, რამეთუ ყოლადვე ისმინი ჩემი, არამედ ერისა ამისთჳს, რომელი გარემომადგს, ვთქუ, რაჲთა ჰრწმენეს, ვითარმედ შენ მომავლინე მე“ (11,41-42).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მამაო, გმადლობ შენ, რამეთუ ყოლადვე ისმინი ჩემი“ (11,41).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ერისა ამისთჳს, რომელი გარემომადგს, ვთქუ, რაჲთა ჰრწმენეს, ვითარმედ შენ მომავლინე მე“ (11,42).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და მე ვიცი, რამეთუ ყოლადვე ისმინი ჩემი“ (11,42).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და ვითარცა ესე თქუა, ჴმითა დიდითა ღაღად-ყო: ლაზარე, გამოვედ გარე!“ (11,43).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და თქუა: ლაზარე, გამოვედ გარე!“ (11,43).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რაჲ ვყოთ? რამეთუ კაცი ესე მრავალთა სასწაულთა იქმს“ (11,47).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რაჲ ვყოთ? უკუეთუ უტევოთ ესრეთ, ყოველთა ჰრწმენეს მისი, და მოვიდენ ჰრომნი და მიგჳღონ ადგილიცა ჩუენი და ნა-თესავიცა“ (11,47-48).

თარგმანებაჲ იოანეს სახარებისაჲ თავი ჲე

სახარებაჲ იოვანესი 11:49-12:8

წმინდა იოანე ოქროპირი

ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „და ერთმან ვინმე მათგანმან, კაიაფა, რომელი იყო მღდელთმოძღუარი მის წელიწადისაჲ, ჰრქუა მათ: თქუენ არა იცით არცა ერთი, არცა განგიზრახავს, რამეთუ უმჯობეს არს ჩუენდა, რაჲთა ერთი კაცი მოკუდეს ერისათჳს, და არა ყოველი ნათესავი წარწყმდეს“ (11,49-50).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: „დაინთქნეს წარმართნი განსახრწნელსა მას, რომელცა ქმნეს; მახითა მით, რომელ დაარწყეს, შეიპყრა ფერჴი მათი“.¹ ესე ჰურიათა ზედა იქმნა, რამეთუ იგინი იტყოდეს მოკლვად იესუჲსა, რაჲთამცა არა მოვიდეს ჰრომნი და...

სარჩევი

•ს ი ტ ყ უ ა ჲ ე ს ე: „და ერთმან ვინმე მათგანმან, კაიაფა, რომელი იყო მღდელთმოძღუარი მის წელიწადისაჲ, ჰრქუა მათ: თქუენ არა იცით არცა ერთი, არცა განგიზრახავს, რამეთუ უმჯობეს არს ჩუენდა, რაჲთა ერთი კაცი მოკუდეს ერისათჳს, და არა ყოველი ნათესავი წარწყმდეს“ (11,49-50).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მოვიდენ ჰრომნი და მიგჳღონ ადგილიცა ჩუენი და ნათესავიცა. და ერთმან ვინმე მათგანმან, კაიაფა, რომელი მღდელთმოძღუარი იყო მის წელიწადისაჲ, თქუა (რამეთუ ურცხჳნო იყო უფროჲს ყოველთაჲსა): თქუენ არა იცით არცა ერთი“ (11,48-49).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „თქუენ არა იცით არცა ერთი, არცა განგიზრახავს, ვითარმედ უმჯობეს არს ჩუენდა, რაჲთა ერთი კაცი მოკუდეს ერისათჳს, და არა ყოველი ნათესავი წარწყმდეს. ხოლო ესე თავით თჳსით არა თქუა, არამედ წინაჲსწარმეტყუელა, რამეთუ მღდელთმოძღუარი იყო“ (11,49-51).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და მიერითგან განიზრახეს ჰურიათა მოკლვაჲ მისი“ (11,53).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო იესუ არღარა განცხადებულად ვიდოდა ჰურიასტანს“ (11,54).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და იქცეოდა მახლობელად უდაბნოსა, ქალაქსა, რომელსა სახელი ერქუა ეფრაიმ, და მუნ იქცეოდა მოწაფეთა თჳსთა თანა“ (11,54).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და აღვიდეს მრავალნი იერუსალჱმდ სოფლებისაგან უწინარეს პასექისა, რაჲთა განიწმიდნენ თავნი თჳსნი. და მცნებაჲ მიეცა მღდელთმოძღუართა და ფარისეველთა, რაჲთა უკუეთუ ვინ აგრძნეს, სადა არს, აუწყოს მათ, რაჲთა შეიპყრან იგი“ (11,55,57).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „და იტყოდეს ურთიერთას: ვითარ ჰგონებთ თქუენ, არა-მე მოვიდესა დღესასწაულსა ამას?“ (11,56).

•ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ხოლო უწინარეს ექუსისა დღისა პასექისა მოვიდა ბეთანიად, სადა-იგი იყო ლაზარე, რომელი აღადგინა მკუდრეთით. და

•მართა ჰმსახურებდა, ხოლო ლაზარე იყო მის თანა მეინაჴეთაგანი“ (12,1-2).