გუშინ ხომ ნახეთ მსაჯულის კაცთმოყვარეობა? ნახეთ სახიერებით აღსავსე განკითხვა? ნახეთ სასჯელთა განსხვავება — როგორ დაისაჯა მზაკვარი მაცდუნებელი და როგორ მაცდურობის მსხვერპლთათვის დაკისრებულმა სასჯელმა ღვთის დიდი კაცთმოყვარეობა გამოაჩინა? ნახეთ, რა სასარგებლო იყო ჩვენთვის სამსჯავროში თანადასწრება და იმის ნახვა, თუ როგორ მიმდინარეობდა განკითხვა? შეიტყვეთ, თუ რამდენი და რა დიდ სიკეთეთა ადამი და ევა მოაკლდნენ მცნების დარღვევით — ხომ დაკარგეს ის...
როგორც განუკურნებელი წყლულები არც მჭრელ და არც შემამსუბუქებელ წამლებს ემორჩილება, ისე სული, რომელიც ერთხელ ტყვედ იქცა და რომელიმე ცოდვას მიეცა, თუ თავად არ ინდომებს საკუთარი სარგებლისთვის მზრუნველობას, ვერ გამოსწორდება, რამდენიც არ უნდა შთააგონო; იგი, თითქოს სმენა სრულიად დაკარგულიყოს, შეგონებიდან არანაირ სარგებელს არ იღებს, არა იმიტომ, რომ არ შეუძლია, არამედ იმიტომ, რომ არ სურს. თუმცა, ნების საქმეში ისე არ ხდება, როგორც ხორციელ...
აი, დღესაც, წაკითხულის მომდევნო ნაწილს რომ მივმართეთ, აქედან შემოგთავაზებთ სწავლებასა და ნეტარი მოსეს წიგნებიდან, უფრო სწორად, სულიწმიდის სიტყვებიდან, რომლებიც ღვთის მადლმა მისი პირით გვამცნო, ჩვეულ საუბარს გავმართავთ. მაგრამ რათა ჩვენი სიტყვა თქვენთვის ნათელი იყოს, აუცილებელია შეგახსენოთ, საყვარელნო, ის, რაც უკვე ითქვა და რაზეც სწავლება შევაჩერეთ, რათა ახლა იქიდან დაწყებულნი, ამგვარად წაკითხულის დასაწყისს მივწვდეთ. ასე რომ, თქვენ იცით, რომ...
...ეკუთვნოდა კაინს, რომელიც ადამიანი იყო და ღმერთს სწირავდა მსხვერპლს, ყველაზე საუკეთესო და ძვირფასი შეეწირა? მაგრამ, თუმცა ასე მძიმედ შესცოდა და ასეთი დაუდევრობა გამოიჩინა, ღმერთმა მისგან მაინც არ მოჰკითხა და არ დასაჯა ამის გამო, არამედ ძალიან მშვიდად ესაუბრა, როგორც მეგობარი მეგობარს, და უთხრა: "სცოდე დაყუდენ" (). მან მხოლოდ ცოდვაზე მიუთითა და ურჩია, უფრო შორს არ წასულიყო. ხედავ, რა არაჩვეულებრივი სახიერებაა! უფრო მეტიც: როცა მან არა თუ ესოდენ მოწყალება არ გამოიყენა, არამედ წინანდელს კიდევ უფრო დიდი ცოდვა დაამატა და ძმის მკვლელობას შეუდგა, ღმერთი აქაც დიდ სულგრძელობას იჩენს, იმიტომაც ჯერ ეკითხება და გამართლების შემთხვევას აძლევს; როცა კი ის შეუპოვრად დარჩა, მაშინ უკვე მის დასარიგებლად სასჯელს ადებს, თუმცა ისეთს, რომელიც სიყვარულით იყო შერბილებული.
ხედავ, როგორ აპატია ღმერთმა კაინს, როცა მან მის წინაშე ჩაიდინა ცოდვა, და არცთუ უმნიშვნელო; როცა კი მან ხელი აღმართა თავისი ძმის წინააღმდეგ, მაშინ მსჯავრი დასდო და დაწყევლა? ასეა, ახლა ჩვენც ასე მოვიქცეთ, ჩვენი უფლის მიბაძვით: ჩვენს წინააღმდეგ ჩადენილ ცოდვებს ვაპატიოთ და მოწყალება გამოვიჩინოთ ჩვენი შეურაცხმყოფელთა მიმართ; ხოლო როცა ცოდვა ღმერთის წინააღმდეგ იქნება ჩადენილი, მაშინ მკაცრნი ვიყოთ...
...დ ამ ვნებამ — შურმა — თავიდანვე კაინი ძმის მკვლელობამდე მიიყვანა. როგორც იოსების ძმებმა, მამის სიყვარულის გამო, სიძულვილი შეიპყრეს, ბოროტი განზრახეს და ყოველდღე მისი მოკვლისთვის მზად იყვნენ, ასევე კაინმა, ძმის ძღვენი რომ ღვთისთვის უფრო სათნო იყო მისაზე, ძმის მოკვლა გადაწყვიტა და ეუბნება: „განვიდეთ ზოგად ველად" (). ხედავ, რომ ესეც — აბელი — არანაირი ეჭვის გარეშე, ყველაფერში ძმას ენდობა და მიჰყვება, და ყოველგვარი მოლოდინის გარეშე დანაშაულებრივი ხელის მსხვერპლი ხდება. ასევე საკვირველი იოსებიც, ძმების ბოროტი განზრახვას რომ ვერ ამჩნევდა, მათთან ძმურად ექცეოდა და თავის სიზმრებს უამბობდა, რომლებშიც ღმერთი მისი მომავალ სიდიადეს და ძმების მისადმი დამორჩილებას აცხადებდა. „ჩუენებაჲ იხილა იოსებ, — ამბობს წერილი, — და უთხრა ძმათა თჳსთა. და ჰრქუა: იხილეთ ჩუენებაჲ ესე, რომელი მეჩუენა. მეგონა მე, ვითარმედ თქუენ ჰკრევდით მჭელეულსა შორის ველსა და აღდგა მჭელეული ჩემი და აღემართა. და მოიქცეს მჭელეულნი თქუენნი და თაყუანის-სცეს მჭელეულსა ჩემსა. ჰრქუეს მას ძმათა თჳსთა: აწ მეფობით ნუ მეფობდი-ა ჩუენ ზედა, ანუ უფლებით უფლებდე ჩუენ ზედა? და შესძინეს მერმე სიძულილი მისი ჩუენებათა მათ მისთათჳს და სიტყუათათჳს მისთა" (დაბ 37:5–8). რომ სიძულვილი მისადმი უფრო ადრე...
...რმედ: ილოცვიდა, ცრემლნი მისნი დიოდეს, ხოლო ჴმაჲ მისი არა ისმოდა; და ესოდენ ესმა ღმერთსა, რომელ მასვე ჟამსა მისცა თხოაჲ მისი.
ხოლო აბელი არა დუმილითა ოდენ, არამედ შემდგომად აღსრულებისაცა ილოცვიდა, და სისხლი მისი საყჳრისა უძლიერესსა ჴმასა აღუტეობდა. აწ უკუე შენცა, უკუეთუ გული გელმის, სულთ-ითქუენ, ვითარცა წმიდამან მან, რომელმან თქუა: „დავშუერი მე სულ-თქუმითა ჩემითა, დავბანო მარად ღამე ცხედარი ჩემი, ცრემლითა ჩემითა სარეცელი ჩემი დავალტო“; დაიპე გული შენი და ნუ სამოსელი შენი, ვითარცა იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი; ღრმითა მოხადე უფალსა, რამეთუ იტყჳს: „ღრმითამო ვღაღადებ შენდამი, უფალო“; სიღრმეთაგან გულისათა ასმინე უფალსა ჴმაჲ შენი, საიდუმლო-ყავ ლოცვაჲ შენი. არა ხედავა, ვითარმედ წინაშე მეფისა ყოველნი მოწიწებით და დუმილით დგანან? შენცა წინაშე მეუფისა მის მეუფეთაჲსა მდგომარე ხარ, არა ქუეყანასა ზედა არს დგომაჲ ეგე შენი, არამედ ვითარცა ცათა შინა; ამისთჳს ფრიადი გიჴმს შენ წესიერებაჲ, ფრიადი შიში და ძრწოლაჲ, ანგელოზთა თანამოდასე ხარ, მთავარანგელოზთა თანაზიარ, ქერაბინთა და სერაბინთა გალობ...